Mijn vrouw is zwanger van een tweeling en heeft veel afstand nodig. Kan dit met matrescentie te maken hebben?

T

twinspapa

Hallo allemaal,

Ik schrijf hier omdat ik probeer te begrijpen wat er gebeurt in een periode die eigenlijk heel bijzonder zou moeten zijn voor ons.

Mijn vrouw is momenteel ongeveer 16 weken zwanger van een tweeling. Dat is iets waar we lang naar hebben uitgekeken. We hebben een traject van IVF doorgemaakt en ook eerdere miskramen gehad, dus toen we hoorden dat ze zwanger was, waren we ontzettend blij.

Tegelijkertijd is onze relatie de afgelopen maanden onder enorme druk komen te staan door allerlei stressfactoren: werkstress, financiële zorgen, verhuizing, een verbouwing van het huis en de emotionele impact van het IVF-traject en de miskramen.

Sinds een aantal weken woont mijn vrouw weer tijdelijk bij haar ouders omdat ze ruimte nodig heeft om alles te verwerken. We hebben inmiddels wel weer voorzichtig contact en soms zijn er ook warme momenten (bijvoorbeeld samen naar een echo gaan of praten over namen, inrichting babykamer), maar tegelijkertijd voelt het alsof ze veel afstand nodig heeft van mij en van onze relatie.

Ik probeer haar die ruimte te geven, maar eerlijk gezegd vind ik dat ook erg moeilijk. Ik wil haar steunen en er voor haar zijn, maar ik ben ook ontzettend bang om haar kwijt te raken en voel me vaak machteloos.

Laatst kwam ik de term matrescentie tegen. Voor zover ik begrijp gaat dat over de grote psychologische overgang die vrouwen doormaken wanneer ze moeder worden, een soort identiteitsverandering die net zo ingrijpend kan zijn als bijvoorbeeld de puberteit, maar dan richting het moederschap.

Sommige dingen die ik daarover lees lijken wel te passen bij wat er nu gebeurt:
  • grote emoties
  • twijfel over de relatie
  • behoefte aan afstand
  • veel innerlijke onrust.
Daarom ben ik benieuwd of anderen hier iets van herkennen.

Mijn vragen zijn eigenlijk:
  • Hebben jullie tijdens de zwangerschap (of bij je partner) ook zo’n periode van afstand of verwarring in de relatie meegemaakt?
  • Kan matrescentie er echt voor zorgen dat iemand even veel ruimte nodig heeft, ook richting haar partner?
  • Wat helpt in zo’n situatie wel en wat juist niet?
Ik wil niets liever dan dat we hier samen doorheen komen en uiteindelijk als gezin sterker worden. Tegelijk merk ik dat ik het vaak zwaar vind om mijn plek te vinden in dit proces.

Ik ben vooral benieuwd naar ervaringen van vrouwen die dit misschien zelf hebben meegemaakt. Maar ook de ervaringen van vaders die in een soortgelijke situatie hebben gezeten of zitten. Het is vaak een eenzaam en alleen bestaan wanneer je deze periode moet doormaken, maar heel weinig kunt doen.

Alvast bedankt voor het meedenken.

1772543614360
 
De factoren die je noemt kunnen ook goed leiden tot een burnout. Ik heb zelf nooit van matrescentie gehoord.
Maar met zoveel stress bovenop de zwangerschapshormonen kunnen er zeker problemen ontstaan. Bespreek dit vooral ook met de verloskundige.
 
Beste Essil,

Dank je wel voor je reactie.

Vanwege de tweeling zwangerschap lopen wij in het ziekenhuis bij een arts-verloskundige. In het ziekenhuis zijn er maar twee patiënten, de vrouw en de tweeling en als echtgenoot ben je slechts een derde partij.

Ik heb een zorgmelding gedaan, maar men kan er weinig mee omdat de vrouw dit zelf moet doen. Dan houdt het daar al op.

Vandaar mijn vraag hier, hopende op ervaringsverhalen en deskundigheid.

Als man heb je in deze fase simpelweg weinig tot geen inbreng en dat werkt erg demotiverend.
 
Wauw, wat een emotioneel volwassen bericht schrijf je.

Ik kan me voorstellen dat het ook bij jou verwarring en onrust oproept dat je vrouw deze afstand nodig heeft.
De vrouw staat natuurlijk, begrijpelijkerwijs ook, centraal in het hele zwangere gebeuren - maar een man wordt net zo goed vader. In een tijd waarin daar gelukkig ook op emotioneel vlak en qua opvoeding meer verwacht wordt dan vroeger, zie ik ook in mijn zwangerschap dat mijn vriend meer als een soort "side character" wordt meegenomen in de normale gang van zaken en we echt zélf ons best moeten doen om hem ook centraal te zetten in de hele beweging naar het ouderschap toe.

Ik heb wel van matrescentie gehoord en het boek Matrescence van Lucy Jones gelezen (waar de term, volgens mij, vandaan komt). Ik denk ook dat de fysieke en mentale shift die het moederschap inhoudt niet onderschat moet worden, maar ik denk ook dat het fijn is als je juist elkaar kunt vinden, of in ieder geval kunt communiceren over waarom je elkaar wat minder kunt vinden, in die ontwikkeling. Het is echt niet altijd makkelijk als vrouw uit te leggen waar je doorheen gaat, maar dat betekent niet dat er geen poging gedaan kan worden of dat je dat als man niet verdient.

Eerlijk gezegd klinkt het alsof je meer verdient van je vrouw qua communicatie.
Dat ze veel moet verwerken is logisch, maar waarom wil ze dat met deze afstand tot jou doen?
Ik kan me voorstellen dat je dat ook gewoon verdriet doet en ruimte voor jouw gevoel moet er óók mogen zijn (vind ik).
Kan ze communiceren waarom ze deze afstand nodig heeft?

Hoezeer het ook belangrijk is dat de (aanstaande) vader steunend is in de zwangerschap van zijn vrouw, jij mag óók grenzen hebben en het klinkt alsof je eigenlijk te weinig bevestiging krijgt in dat je het goede doet en je best doet een steun te zijn. Aan de andere kant kan het natuurlijk zijn dat ze moeilijkheden ervaart in de relatie die ze lastig durft te benoemen, vooral omdat je allerlei heel stressvolle dingen noemt - misschien is dat eerder niet goed gegaan in gesprek samen? Of heeft ze om andere reden onzekerheden, die niet per se met jou te maken hebben?

Hoe dan ook hoop ik dat je zelf meer helderheid krijgt en dat je vrouw durft te zeggen wat er allemaal in haar omgaat - want ook al is zij zwanger, jij wordt ook vader en bent ook een deel van de relatie. Matrescentie of niet, communiceren moet je zwanger ook gewoon nog in een relatie (ook al kan het niet altijd op het moment zelf). :')
 
Er was vroeger bij mij een vrouw bij de zwangerschapsgroep. Ook zij ervaarden een soort gelijke situatie. Haar man ging op zolder slapen. Ondertussen was hij er wel voor haar en ook na de bevalling. Maar konden ze elkaar tegelijkertijd wat ruimte geven. Ook zijn ze naar therapie geweest voor hun relatie.

Misschien zou jij ook op zolder (of een andere slaapkamer die over is) kunnen slapen maar er ondertussen wel voor je vriendin er zijn en straks ook met de baby. En ook heel belangrijk dan beleef je de zwangerschap van je vrouw mee en straks jullie baby!

Heel veel sterkte!
 
Laatst bewerkt:
Het is voor iedereen anders. Jullie hebben voor het begin van de zwangerschap al veel meegemaakt en nu ze zwanger is zijn er zoveel hormonen die haar over kunnen nemen. Zelf vond ik het heel moeilijk om zwanger te zijn na 3 jaar en een miskraam. Ik was continu bang om mijn kindje te verliezen. Daarnaast gingen mijn emoties met mij aan de haal en wist ik niet meer wat ik voelde. Had ik huilbuien die niet over gingen. Sliep heel onrustig. Veel stress en uiteindelijk ben ik gestopt met werken en kwam ik thuis te zitten. Zelf ben ik iemand die veel nabijheid zoekt van mijn partner en veel heb aan knuffels en een luisterend oor zonder oplossingen. Gewoon erkenning of even je ei kwijt kunnen.

Van mijn partner weet ik nu dat hij juist zichzelf terugtrekt en niemand in de buurt wil als hij niet goed in zijn vel zit. Dan moet je vooral bij hem weg blijven. Dit is heel moeilijk als je zelf juist nabijheid wil als je beide door hetzelfde heen gaat. Ik ken je vrouw niet maar misschien zit hier een verschil in tussen jullie net als bij ons. Dat zij ruimte nodig heeft en jij juist nabijheid zoekt.

Beide jullie gevoel mag er wezen. Dat van jou en ook dat van je vrouw. Mijn aanpak zou zijn om haar niet te pushen. Dit kan juist ook het tegenovergestelde effect hebben. Het kan ook zijn dat ze zoveel aan haar zelf heeft dat ze jouw emoties er niet bij kan hebben. Misschien kun je voor jezelf hulp zoeken bij de huisarts of een praktijk ondersteuner. Dan kun jij jouw verhaal kwijt. En steun bij vrienden en familie.

Hoop dat jullie er beiden uit komen.
 
Dank jullie wel voor het meedenken en het delen van jullie ervaringen, dat waardeer ik echt enorm!

Wat me opvalt in jullie reacties en wat ik zelf ook begin te zien, is dat dit soort situaties vaker voorkomen wanneer er veel samenkomt zoals stress, geschiedenis en een zwangerschap. Jullie input helpt mij om het steeds iets beter te begrijpen.

Toch merk ik dat er voor mij als partner ook een andere, diepere laag speelt die ik lastig vind.

In het zorgsysteem rondom zwangerschap ligt de focus logischerwijs op de moeder en het kind of de kinderen. Maar in de praktijk betekent dat ook dat je als partner weinig tot geen plek hebt om zelfstandig zorgen te delen of vragen te stellen, terwijl je wel onderdeel bent van het geheel.

Wanneer er spanning of afstand ontstaat binnen een relatie tijdens een zwangerschap, lijkt er eigenlijk geen duidelijke route te zijn voor een partner om ergens terecht te kunnen. Contact loopt via de moeder en andere vormen van hulp sluiten daar vaak op aan. Daardoor sta je soms vooral aan de zijlijn, terwijl het mentaal juist ook veel met je doet.

Je staat als partner eigenlijk continu “aan”, terwijl goed kunnen reguleren niet vanzelfsprekend is in zo’n situatie. Dat draagt niet bij aan rust, voor niemand.

Het voelt soms alsof je als partner wel verantwoordelijkheid draagt, maar gedurende de zwangerschap nauwelijks een plek hebt binnen het systeem om daar ook iets mee te doen.

Ik probeer daarin mijn verantwoordelijkheid te nemen en zelf hulp te zoeken, maar het voelt soms alsof je tussen wal en schip valt.

Nogmaals dank voor het delen van jullie ervaringen en adviezen, dat helpt echt.
 
Lieve twinspapa,

Allereerst wil ik mijn respect en waardering uiten over dat je dit allemaal hebt uitgezocht. Het geeft bij mij aan dat je veel van jouw vrouw houdt. Ik kende de term nog niet, maar herken mijzelf hier wel een beetje in.

Ik heb zelf destijds gemerkt dat mijn man juist een overgangsfase inging. Waardoor ik over onze relatie ging twijfelen. Hij is 5 jaar jonger en ging veel vaker de kroeg in met vrienden tijdens mijn eerste zwangerschap. Ik heb hem eens hoogzwanger bij een escalatie (door anderen veroorzaakt en hij rende juist weg) weggehaald. Dat gaf mij een onveilig gevoel.
Verder besloot hij na 25 weken om beneden te gaan slapen doordat ik hard snurkte door de zwangerschap. Ik werd toen heel verdrietig. Want ik dacht dat hij nooit meer naast mij zou willen slapen (hormonen...).

Ook na de komst van onze zoon heb ik veel zorg gedragen. Waardoor ik er behoorlijk aan onderdoor ging. Gelukkig had hij dit door en heeft laten zien er wel voor ons te zijn.
Inmiddels ben ik zwanger van onze tweede, wat bijna IVF was geworden. Dus ik herken de stress van het traject voor een klein deel. Ook verhuizen naar een andere provincie en het verbouwen is herkenbaar.

De beste tips die ik jou mee kan geven is inderdaad: zoek zelf ook hulp, zodat je handvaten krijgt om met jouw vrouw in gesprek te gaan. Probeer de belangrijkste kamers optijd af te maken voordat jullie tweeling er is (zij gaat nesteldrang krijgen). Organiseer eens een leuk uitje voor haar met vriendinnen (zoals een high tea).

Maar let ook vooral op jezelf. Het gaat een zware periode worden, maar geloof me! Het is het waard. Want die kleine wondertjes geven jullie straks zoveel liefde. Je wist niet eens dat het mogelijk was.

Hopelijk heb je hier iets aan. Ik wens jullie veel goeds toe.
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan