Mijn vrouw is zwanger van een tweeling en heeft veel afstand nodig. Kan dit met matrescentie te maken hebben?

twinspapa zei:
Dank je wel voor je reactie Essil.

Waar had je man ook last van? Het systeem en de afwezigheid van een route en hulp gedurende de zwangerschap?
Klik om te vergroten...
Hij had veel stress m.b.t. de zwangerschap. Hier was weinig erkenning voor in de omgeving. De verloskundige was zelfs juist een oorzaak van de stress. Door steeds pas dingen aan te kaarten wanneer het al moest gebeuren, kon hij zich niet mentaal voorbereiden. Ze was niet bereid gewoon een overzicht te geven.

Dus niets zo ingrijpend als jij nu doormaakt, maar wel in het algemeen merkbaar.

De kraamzorg had gelukkig wel ook aandacht om de papa met de baby om te leren gaan.
 
Essil zei:
Hij had veel stress m.b.t. de zwangerschap. Hier was weinig erkenning voor in de omgeving. De verloskundige was zelfs juist een oorzaak van de stress. Door steeds pas dingen aan te kaarten wanneer het al moest gebeuren, kon hij zich niet mentaal voorbereiden. Ze was niet bereid gewoon een overzicht te geven.

Dus niets zo ingrijpend als jij nu doormaakt, maar wel in het algemeen merkbaar.

De kraamzorg had gelukkig wel ook aandacht om de papa met de baby om te leren gaan.
Klik om te vergroten...
Dat lijkt me voor jou en je man ook zwaar te zijn geweest. Wel fijn dat jij hem zo bent blijven steunen en erkend dart er een probleem was in de ondersteuning richting je man. Dat zal hem ook wel goed hebben gedaan kan ik mij zo voorstellen.

Via de BeterDichtbij app heb ik contact gezocht met het ziekenhuis en mijn vraag voorgelegd voor ondersteuning. Dit was op 23 februari en tot op de dag vandaag heb ik geen reactie gehad, anders dan dat men het heeft doorgestuurd naar de afdeling medische psychologie. Ik heb inmiddels 4 reminders gestuurd en gevraagd of ajb iemand de moeite kan nemen om te reageren.

Door deze ervaring kan ik me inmiddels heel goed voorstellen dat veel vaders die hulp zoeken om dit probleem te bespreken om richting / begeleiding te krijgen, zich langzaam machteloos en hopeloos gaan voelen. Ik kan je uit ervaring vertellen dat ik me absoluut niet gesteund voel in dit proces door de zorg van een ziekenhuis.

Wat je zegt "Hier was weinig erkenning voor in de omgeving." voel ik dan ook heel sterk en het lijkt of het menselijke aspect en begrip voor een vader er simpelweg niet toe doet.

Ik vraag me af of er hier op het forum ook verloskundigen of kraamverzorgers zijn die dit herkennen of juist helemaal niet.

Dank je wel voor je toelichting Essil.
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan