Hallo,
Om het begin plaatje te schetsen. Wij zijn een samen gesteld gezin ik heb een dochter uit vorige relatie ze is nu bijna 7 jaar . 2 jaar geleden heb ik mijn huidige vriend ontmoet . Hij is vrij vlot bij ons in komen wonen wel nog met zijn eigen woning waar hij eigenlijk niet meer heen gaat . In het begin was het het perfecte plaatje hij en mijn dochter waren zo leuk met elkaar en alles liep gedreven . Hij wist van mijn kinder wens af en stemde in dat ik van de pil af ging. Helaas kreeg hij last van depressie en zit hier nu nog in. Hij werkt momenteel niet en krijgt hulp . Toen ik ontdekte dat ik zwanger was .was ik blij en vertelde het hem . De blijdschap spatte er niet van af maar gaf me alsnog wel een knuffel . We waren al bezig met namen en dit werd natuurlijk nu nog erger. Tot op een ochtend we samen buiten zaten en ik al een tijdje tegen een absent persoon aan keek en vroeg wat er nou toch aan de hand was . Hij zei dat hij twijfelde aan alles . Ik heb hem geprobeerd gerust te stellen en we gingen weer door met ons leventje . Tot kort geleden hebben we weer een diep gesprek gehad . Omdat hij samen met zijn maten weer drugs is gaan gebruiken. Ik heb hem de dag er na op gehaald en uitgesproken dat het me verdriet doet . ( een vaker voorgevallen probleem de drugs ) we hebben het er over gehad zo dra hij nuchter was . We hebben een goed gesprek gehad zonder bose of verdrietige reacties . En hier in vertelde hij me dat hij misschien geen kinderen wil , dat het gezins leven niets voor hem is . Maar ik ben ondertussen 17 weken zwanger . En heb al een dochter . Ik legde hem ook uit dat hij wist voor hij met mij begon dat ik het gezins leven al ben en nu natuurlijk stapje meer omdat zijn kindje er ook bij komt . Het vald me natuurlijk erg zwaar . Hij heeft nog altijd zijn woning en durft nog steeds de stap niet te zetten om officeel samen te gaan wonen . En ik ben verward dat hij eerder zei dat hij kinderen met me wil maar nu het er is hij eigenlijk afhaakt . Hij houd van mij maar niet van het ouderschap . Ik vind het allemaal erg lastig momenteel . Ook omdat ik van hem hou en hoop dat hij toch de keuze maakt om dit samen te doen . Zijn er mensen die het zelfde hebben mee gemaakt en hoe is dit afgelopen . Kan ik me gaan voor bereiden op een leven alleen met de kindjes of is er nog een kans dat hij toch wil blijven .
Om het begin plaatje te schetsen. Wij zijn een samen gesteld gezin ik heb een dochter uit vorige relatie ze is nu bijna 7 jaar . 2 jaar geleden heb ik mijn huidige vriend ontmoet . Hij is vrij vlot bij ons in komen wonen wel nog met zijn eigen woning waar hij eigenlijk niet meer heen gaat . In het begin was het het perfecte plaatje hij en mijn dochter waren zo leuk met elkaar en alles liep gedreven . Hij wist van mijn kinder wens af en stemde in dat ik van de pil af ging. Helaas kreeg hij last van depressie en zit hier nu nog in. Hij werkt momenteel niet en krijgt hulp . Toen ik ontdekte dat ik zwanger was .was ik blij en vertelde het hem . De blijdschap spatte er niet van af maar gaf me alsnog wel een knuffel . We waren al bezig met namen en dit werd natuurlijk nu nog erger. Tot op een ochtend we samen buiten zaten en ik al een tijdje tegen een absent persoon aan keek en vroeg wat er nou toch aan de hand was . Hij zei dat hij twijfelde aan alles . Ik heb hem geprobeerd gerust te stellen en we gingen weer door met ons leventje . Tot kort geleden hebben we weer een diep gesprek gehad . Omdat hij samen met zijn maten weer drugs is gaan gebruiken. Ik heb hem de dag er na op gehaald en uitgesproken dat het me verdriet doet . ( een vaker voorgevallen probleem de drugs ) we hebben het er over gehad zo dra hij nuchter was . We hebben een goed gesprek gehad zonder bose of verdrietige reacties . En hier in vertelde hij me dat hij misschien geen kinderen wil , dat het gezins leven niets voor hem is . Maar ik ben ondertussen 17 weken zwanger . En heb al een dochter . Ik legde hem ook uit dat hij wist voor hij met mij begon dat ik het gezins leven al ben en nu natuurlijk stapje meer omdat zijn kindje er ook bij komt . Het vald me natuurlijk erg zwaar . Hij heeft nog altijd zijn woning en durft nog steeds de stap niet te zetten om officeel samen te gaan wonen . En ik ben verward dat hij eerder zei dat hij kinderen met me wil maar nu het er is hij eigenlijk afhaakt . Hij houd van mij maar niet van het ouderschap . Ik vind het allemaal erg lastig momenteel . Ook omdat ik van hem hou en hoop dat hij toch de keuze maakt om dit samen te doen . Zijn er mensen die het zelfde hebben mee gemaakt en hoe is dit afgelopen . Kan ik me gaan voor bereiden op een leven alleen met de kindjes of is er nog een kans dat hij toch wil blijven .