Hoi, ik wil mijn verhaal graag met jullie delen! Al was het niet zo'n succes.
06-08-2019 zijn mijn vliezen om 03:15 spontaan gebroken met een zwangerschapsduur van 39+3. Die ochtend contact opgenomen met de verloskundige en zij is in de middag langs gekomen om wat dingetjes door te spreken. Ik voelde me super maar helaas geen wee te bekennen. De verloskundige vertelde me dat met langdurig gebroken vliezen (langer dan 24 uur) zij de bevalling niet meer mocht leiden en ik dan door verwezen zou worden naar het ziekenhuis. Ik heb op dat moment de keuze gemaakt om de volgende ochtend ingeleid te willen worden mocht de bevalling die dag niet doorzetten.
07-08-2019
Helaas die nacht geen weeën dus moesten wij ons om 06:30 uur melden in het ziekenhuis. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis kregen we een verloskamer toegewezen en zouden ze om 07:00 uur bij ons komen om mij een infuus te zetten en de weeën opwekkers aan te sluiten. Dit ging helaas niet zonder slag of stoot. Na 3 keer gehoord te hebben "oeps ik zit dwars door een bloedvat heen" en met naalden zoeken in mijn hand en pols heb ik aangegeven dat er iemand anders moest komen om het infuus te zetten. Dit is dan ook gebeurt. De tijd verstreek en nogsteeds bleven de weeën uit waarop er een verpleegkundige om 10:30 uur poolshoogte kwam brengen. Toen mijn vriend zei dat het slangetje waar de medicatie doorheen moest niet eens aangesloten was hebben ze dit alsnog gedaan. Maar ze waren even "vergeten" dat ze al op de hoogste dosis stonden en na een uur lag, liep en zat ik volledig verkrampt in de kamer. De uren verstreken en de dosering werd terug gezet, helaas had dit geen enkele zin meer. De dosering in mijn lichaam was zo hoog dat de enige kans op een natuurlijke bevalling nog mogelijk was door een ruggenprik te laten plaatsen. Zo gezegd zo gedaan en de ruggenprik zat erin. Na 2 uur kwam de verloskundige met het bericht dat de ontsluiting nogsteeds niet was doorgezet. Toen mijn vriend vroeg of de weeënopwekkers niet weer aan moesten reageerde de verloskundige met het antwoord "oh dat is misschien wel handig" eenmaal de weeënopwekkers weer aan ging het heel snel. Om 23:30 kreeg ik enorme persdrang en hebben we een verpleegkundige opgepiept. Ze belde met de verloskundige maar die kon zich niet voorstellen dat de ontsluiting zo snel was gegaan dat ik nu al op 10cm zou zitten. De verpleegkundige bleef en schrok van de persdrang die ik had, de katheter moest eruit en snel! Nogmaals gebeld met de verloskundige en die vond dat ze nog wel even tijd had om pauze te nemen. De verpleegkundige vond dat toch de katheter eruit moest en dit heeft ze dan ook gedaan. Om 23:40 uur mocht ik voorzichtig mee persen en besloot de verpleegkundige nogmaals de verloskundige te bellen. Zij kwam om 23:45uur binnen en om 23:49 uur lag ons meisje op mijn borst!
Het is niet wat ik me bij een ziekenhuis bevalling had voorgesteld, maar helaas kunnen we het niet meer over doen.
