Hoi,
Ik ben nu 34 weken zwanger van onze tweede zoon. Ik weet ook niet of er ooit nog een 3e komt, dus ik herken dit gevoel heel goed! Ik dacht aan het begin van deze zwangerschap dat het een meisje zou worden, maar gek genoeg was de teleurstelling minder groot dan bij de eerste toen het wederom een jongetje bleek, omdat ik inmiddels weet hoe leuk een zoontje is. Ik vind het haast ongepast om over teleurstelling te spreken, want het is bepaald niet teleurstellend. Ik kom alleen zelf uit een gezin met 4 meiden en 1 jongen, heb zelf dus heel veel goede jeugdherinneringen aan alles wat ik met mijn zussen gedaan heb. En een jongensgezin geeft gewoon een iets andere dynamiek. En een ander dingetje is dat ik zo graag een keer een mailootje en rokje en strikjes zou shoppen, de keus in meiden kleren is gewoon veel groter. Maar goed, dat vind ik ook echt heel relatief en als ik bedenk hoe fijn ons zoontje is qua karakter en speelsheid, dan voel ik me de rijkste moeder op aarde dat we er nog zo een mogen krijgen!
Ik ben ook van mening dat jongetjes heel leuk zijn voor de moeder! En ik hoop dat de 2 mannetjes straks veel aan elkaar zullen hebben als ze iets groter zijn.
Kortom, herkenbaar gevoel, vooral het even 'afscheid moeten nemen van de gedachte dat er misschien nooit een meisje komt', maar ik ben dolgelukkig als ik straks een 2e gezonde zoon in mijn armen heb!
