elke maand steeds verdrietiger

[Anoniem]

Zoals de meeste van jullie al wel weten zijn mijn vriend en ik vanaf maart vorig jaar bezig om een kindje te krijgen. Dit is tot op heden nog niet gelukt helaas.

Wat ik heel erg aan mezelf merk is dat ik het er elke maand steeds verdrietiger van word als ik weer ongesteld ben geworden. Ben er momenteel gewoon ziek van.

Mijn vriend zegt wel je moet er niet zo mee bezig zijn maar hoe doe je dat?

Van de week zijn we bij vrienden geweest die perongeluk zwanger zijn geworden. En hebben nu een schat van een dochter. Maar dan krijgen wij weer de vraag wanneer wij een kindje krijgen want dat zou zo leuk zijn.

Ben gewoon zo verdrietig en moest even mijn verhaal kwijt.

 

[Anoniem]

hoi hoi,

Ik herken het absoluut, wij zijn al een jaar bezig om zwanger te worden..
We hebben het bewust weining mensen verteld omdat we niet de vragen en medelevende blikken willen krijgen.
In onze omgeving zijn meerdere mensen zwanger of net bevallen, het valt me erg zwaar om blij te zijn voor iemand, wat ik natuurijk zeker ben maar toch doet het pijn en stel ik mezelf de vraag waarom wij niet?  Doen we misschien iets verkeerd?  Het blijven proberen en de steeds terugkeerende teleurstelling valt erg zwaar en is emotioneel. Maar we moeten de moed niet opgeven!
Zit nu zelf de dagen te tellen tot ik mijn tweede test kan doen. (zie wat nu?)

Liefs Julia

 

[Anoniem]

Hai Bontrie, ik snap precies wat je bedoeld.
Ik ben ook iedere maand ontzettend verdrietig als de RD zich weer melden.
en aan die vragen van de mensen om je heen heb je ook niet veel. ze bedoelen het allemaal goed, maar iedere keer als mensen vragen of we nog niet aan kindjes willen beginnen doet het steeds een beetje meer pijn.

er niet mee bezig zijn gaat niet, vanaf het moment dat je samen de beslissing neemt om er voor te gaan ben je er mee bezig.

wij zitten inmiddels in ronde 18, heb 1,5 maand geleden een miskraam gehad.
Het is echt klote, maar je hebt het gewoon zelf niet in de hand.
hopelijk zijn we allebei aan de beurt, zodat we samen met onze mannetjes kunnen gaan genieten van een klein wondertje!

kop op meid! onze tijd komt nog wel, en dan zijn al die verdrietige momenten het waard geweest!

liefs Saarj

 

[Anoniem]

Lieve Bontrie,

Ik kan me je verdriet, de teleurstelling en machteloosheid heel goed voorstellen. Wij zijn sinds vorig jaar april bezig en inderdaad wordt de teleurstelling elke keer groter. En inderdaad roept iedereen dan dat je er niet zo mee bezig moet zijn. Hebben ze denk ik wel gelijk in maar probeer het maar eens! Ik weet ook niet hoe ik dat moet doen hoor!
En dan hoor je iedereen om je heen die lekker snel zwanger wordt. Ik gun het ze van harte maar vraag me dan toch af wanneer het nou eens onze beurt is!

Het is bij mij al zo erg dat ik vorige maand gewoon schijnzwanger was. Ik was ervan overtuigd dat ik zwanger was, had alle kwaaltjes  en dan wordt je weer ongesteld......

Lang verhaal kort...... ik kan me je verdriet heel goed voorstellen. Ik vind zelf veel steun hier op het forum maar bij ons weet iedereen het ook in de omgeving en dat vind ik erg prettig.

Ik kan alleen maar zeggen dat onze tijd echt nog wel komt. Al hadden we die liever gisteren dan vandaag gehad.

Sterkte meid!
xx
Dile

 

[Anoniem]

Hoi, ik herken die teleurstelling ook. Ik heb al een zoon van 3 jaar en toen was het de eerste keer raak. Nu ben ik 8 maanden bezig voor de tweede, en dat voelt zoooo lang. Ik weet dat het heel normaal is, maar toch is de teleurstelling er iedere keer weer. Mijn man zegt dat ik het los moet laten en dat probeer ik ook, maar dat lukt niet meer een dag of 4 voordat ik ongi moet worden. Dan ben ik vervolgens de hele week verdrietig.
Het zal vast lukken bij ons allemaal, maar soms is dat gewoon moeilijk te onthouden. Ondertussen prijs ik me gelukkig dat ik van mijn dwarse peuter kan genieten...!
groetjes

 

[Anoniem]

hoi hoi
ook ik ben elke maand weer teleurgesteld ook omdat je om je heen mensen hebt die of zwanger zijn of net een kindje hebben.

mensen zeggen dat je er niet te erg mee bezig moet zijn ,maar als je iets heeeeeeelllllllll graag wilt dan ben je daar dagelijks mee bezig ,en dan hebben we onze meest vruchtbare dagen weer en dan weer afwachten op je nod .Hoe kan je er nou niet mee bezig zijn toch????

groetjes en blijf allemaal hoop houden

 

[Anoniem]

Hoi allemaal,

Ik herken het helaas ook. Wij zijn ook vanaf maart 2006 bezig en ik word ook steeds verdrietiger.
Heb soms echt depressieve buien.
Het is zwaar en zeker de omgeveing snapt het vaak niet. Maar dat kan ik dan nog wel begrijpen, ze weten vaak niet beter, maar laatst was ik bij een huisarts (vervanger van mijn eigen) en die zei;
niet mee bezig zijn anders maak je teveel stress hormonen aan en dat maakt je minder vruchtbaar.
Toen zei ik, maar dan ben ik gedoemd, want ik kan het niet met rust laten. Dan zal ik nooit zwanger worden!
Waarop hij zuchtend reageerde; tja dat probleem kan ik niet voor je oplossen.

nou ja!
Wat een lompe botte vent!
Lekker dan.
Wat vinden jullie daar nou van?

 

[Anoniem]

Ik denk dat mensen die het zelf niet mee hebben gemaakt zich er gewoon weinig bij voor kunnen stellen hoe sterk dat gevoel ineens kan zijn. En hoe sterker dat gevoel, hoe groter de teleurstelling/frustratie als het niet lukt.

Het heeft mij ook verbaasd: ineens heeft alles ermee te maken! Als ik ga shoppen denk ik: laat ik niet teveel strakke dingen kopen, want misschien kan ik dat straks niet meer aan. En elke keer dat ik een wijntje drink voel ik me al bijna schuldig want wie weet!

Ik denk dat de truc is om zoveel mogelijk ontspanning te zoeken (sporten of wat dan ook) en op die manier wel aan iets anders te MOETEN denken.... lukt mij overigens ook nog niet helemaal, maar ik heb goede hoop haha!