Hee Toet,
Ik leef met je mee. Zelf heb ik 27 december een miskraam gehad, toen was ik ruim 6 weken zwanger. Het is logisch dat dat je even helemaal van je stuk brengt.Dat was ik ook.
Ik begon 3 dagen daarvoor een beetje last te krijgen van buikpijn en een klein beetje bloeding, waarschijnlijk is het kleintje vanaf die dag al niet meer doorgegroeid. Ik heb de miskraam (lichamelijk gezien) ervaren als een ongesteldheid, maar dan heviger.
Wij hebben bij wijze van afscheid een knuffeltje dat we voor de kleine gekocht hadden, begraven in een mooi natuurgebied en daarna een witte hartvormige heliumballon opgelaten waar we met stift ons "vaarwel" opgeschreven hadden. Dat was voor ons belangrijk want het is toch een beetje een tastbaar afscheid, het vruchtje is immers met 6 weken te klein om te herkennen..Nog even een tipje; misschien kun je ervoor zorgen dat je een foto van je echo hebt, zodat je toch nog een tastbare herinnering hebt, dat kan je later echt een beetje steun geven. Dat is iets wat wij graag hadden gehad, maar ik had nog helemaal geen echo gehad, dus dat hadden wij niet.
Als je ervaringen wil uitwisselen met lotgenoten, ga dan ook eens naar www.kindjeopkomst.nl, daar heb je namelijk ook een forum met een afdeling "verlies", daar zitten meerdere vrouwen op die een miskraam hebben gehad. Ik heb zelf in de weken na de miskraam ervaren dat dat heel wat steun kan geven..
Heel veel sterkte meid!
Groetjes Jenny
