leuk al die reacties! ja het heeft een grote impact op ons leven gehad. we hebben er gelukkig over kunnen praten en een plekje kunnen geven.
hé miekje82,
wat bedoel je met hoe ging het de eerste keer? de miskraam?
dat was vreselijk.
met 6 weken begon ik lichtelijk bloed te verliezen, en pijn alsof ik ongesteld werd. errug balen. de volgende dag was mijn vriend jarig en 's avonds zat het huis vol. wat voelde ik me belabberd. maar wilde ook niet alles en iedereen afbellen (wat mijn vriend wel wilde)maar ik vond de afleiding ook wel even lekker.
Maar die nacht werd ik wakker van hevige buikpijn, ging naar beneden en ben bijna flauw gevallen: zó'n pijn! toen ik eenmaal op de wc zat was het duidelijk: dikke prop bloed.............toen wist ik dat het echt het einde was.
wat heb ik/ hebben we gehuild. ik ging al na wat ik allemaal had moeten laten enz om dit te voorkomen. Maar achteraf is het maar goed ook, er was gewoon iets niet in orde. Dat ik de schuld bij mezelf zocht gaat ook helemaal nergens over, zo gezond als ik toen at (en leefde) heb ik in geen jaren meer gegeten, haha.
en nu, is het weer afwachten. Dat is toch ook weer errug!
als alles maar goed gaat dan wil ik nog wel langer wachten.
Ik denk dat velen mijn verhaal, helaas, herkennen,
allemaal sterkte met wachten,
liefs A.