Allereerst: Wees wat liever voor jezelf en niet zo streng moeders ?
Ik heb geen kant en klaar antwoord voor je maar misschien helpt het als je jezelf probeert te verplaatsen in de belevingswereld van een peuter.
Wij zijn heel erg geneigd om vanuit ons volwassenbrein naar onze kinderen te kijken. Houdt dat eens in je achterhoofd. Misschien ontstaat er dan ook wat begrip voor het gedrag van je dochter ?
Het tempo waarin wij (volwassenen) leven kunnen baby's, peuters, kleuters, schoolkinderen niet bijbenen. Sterker nog, we vallen zelf bij bosjes neer omdat we zoveel 'moeten'. Er komen steeds meer ouders van gezinnen met jonge kinderen naar de huisarts omdat het ze gewoon niet meer lukt om al die ballen hoog te houden.
Het is ook goed om te weten dat er veel schoolkinderen rond lopen met burn out gerelateerde klachten. Dit is heel zorgelijk. Ik denk dat wij hier als ouder een belangrijke invloed op hebben.
Als ik dit concreet maak in de opvoeding van mijn kinderen, betekent dat dat ik mezelf aanpas aan hun tempo. Dat betekent bijvoorbeeld dat als wij thuis komen van het werk, de aandacht eerst uit gaat naar de kinderen. Even stoeien, spelen, puzzelen of iets dergelijks en daarna pas over tot de orde van de dag. We eten op dagen dat er gewerkt wordt eten uit de vriezer. Zodat we niet meer hoeven te koken en er voor de kinderen kunnen zijn. Dan hebben ze hun 'portie' aandacht al gehad. Hierdoor voorkom je dat ze zo recht voor bedtijd gaan lopen stieren omdat ze eigenlijk nog aandacht willen.
Het betekent ook dat ik mijn peuter de tijd geef om zijn spel af te ronden. Niet abrupt van het een naar het ander. Wij als volwassenen willen vaak in heel korte tijd verschillende taken tegelijkertijd doen. In ons hoofd zijn we vaak al veel verder met de dag. Kinderen kunnen dit niet. Ze hebben echt schakeltijd nodig. Kondig op geruime tijd aan wat de volgende activiteit is. Peuters hebben geen tijdsbesef dus ik spreek in activiteiten 'als de tafel is afgeruimd, poetsen we de tanden'.
Jonge kinderen zijn gebaat bij herhaling van patronen, herhalen van boodschappen, eindeloos herhalen van alles. Blijf dus ook herhalen wat je gaat doen en houdt je boodschap kort en simpel, wees geduldig, geef je peuter de tijd die ze nodig heeft. Wij denken vaak 'je treuzelt, je bent tijd aan het rekken' maar ze hebben echt langer de tijd nodig dan wij om van het een naar het ander te gaan.
En als je ziet dat ze zo driftig is, probeer dan ook op die momenten begrip te tonen en blijf rustig. Zeg dat je ziet dat ze boos is en dat dat mag. Maar slaan en bijten doet zeer. We zijn lief voor elkaar. En een dikke knuffel geven. En dan ook niet meer op terug komen. Spreek naar haar uit wat je graag van haar ziet.
Het klinkt allemaal misschien wat soft maar wij gaan hier persoonlijk echt goed op. Weinig boosheid hier. We knuffelen veel ?
Mijn leus luidt, wees als ouder uitgerust. Opvoeden kost tijd en geduld en als je alsmaar moe bent kun je dat gewoonweg niet opbrengen.
En nee het is echt niet zo dat het opvoeden hier altijd van zijn leije dakje gaat. Maar ik heb wel de verwachtingen laag liggen waardoor ik over het algemeen goed van het ouderschap kan genieten.
En nogmaals, wees niet zo streng voor jezelf. Dat wat je al doet is helemaal goed. Het is ook echt niet zo dat er 1 manier is die werkt. Het kan morgen weer anders zijn ?
