Hallo meiden

A

Anoniem

Guest
Ik lees nu al een aantal maanden mee op het forum.
De reden dat ik me nog niet eerder aangemeld heb is dat mijn vriend en ik nog niet bezig zijn met het creeren van een klein wondertje..

Ik zelf heb nu al een jaar een enorme "drang".. Ik wil zo graag een kindje..
Mijn vriend wil ook heel  graag een kindje, maar nu nog niet..
Volgend jaar gaan we trouwen en  hij wil wachten tot na de bruiloft.

Ik zie daar het nut niet van in moet ik zeggen. Ik kan haast niet wachten op het moment dat ik mn buik zie groeien en uiteindelijk mn kleine hummeltje in mn armen kan houden. Ik heb altijd al graag een gezinnetje gewilt..
Ik vraag me nu al constant af hoe ons kindje er uit zal komen te zien..
Namen hebben we zelfs ook al..

Ik heb me er wel bij neergelegd dat er niks anders op zit dan wachten op het moment dat hij ook wil, maar dat valt me erg zwaar.. Ik wil geen kindje als mn moppie er niet 100% achter staat, maar emotioneel is het nu erg zwaar voor me..

De reden dat ik me nu wel aangemeld heb op het forum, is dat ik het wel zo netjes vind omdat ik veel mee lees.

Ik wens jullie alvast heel veel succes toe en hoop dat jullie allemaal snel zwanger zullen zijn!
 
Nou ben ik mn vraag vergeten te stellen..

Heeft iemand van jullie hetzelfde probleem gehad voor jullie samen besloten dat de tijd gekomen was om er serieus voor te gaan?

En zo ja, hoe zijn jullie door die tijd heen gekomen?

Ik moet nu nog een jaar wachten. Ik weet dat een jaar snel voorbij kan gaan, maar ik wacht nu al een jaar en dat duurde al zo tergent lang..

Als ik eraan denk dat het NOG een jaar duurt..
 
hoi hoi ik ben ook erg slecht in wachten, maar gelukkig wil mijn mannetje maar al te graag, maar niet perse. Hij wachtte zeg maar tot ik er ook klaar voor was dus ik kan je niet echt helpen. Ik wens je in ieder geval veel sterkte met wachten en ik vind het erg knap dat je je vriend niet onder druk zet. Oh ja voor ik het vergeet van harte welkom hier!!

groetjes Kriebels
 
hoi PomPom,

ik herken je verhaal wel. Ook bij ons wou ik eerder aan kinderen beginnen dan mijn man. Hij had gewoon meer tijd nodig om aan het idee te wennen dat we niet meer met zijn 2en zouden zijn, dat het financieel mogelijk moest zijn  en dat we bijvoorbeeld niet meer spontaan ergens heen zouden kunnen. Hij was erg met dat soort praktische dingen bezig. Ik denk dat er weinig anders voor je opzit om te wachten tot hij er ook echt helemaal aan toe is. Ik heb gemerkt dat hoe meer we erover spraken samen, hoe meer hij aan het idee kon wennen. Misschien helpt je dat ook.

Succes en vooral veel geduld
 
Ik ben 22 en mn vriend ook. We wonen nu 1,5 jaar samen en zijn al 7,5 jaar bij mekaar.
We zijn elkaars beste vrienden en zijn dolgelukkig samen.
Gelukkig kunnen we samen over alles goed praten..

Hij heeft tegen me gezegd dat hij ook dolgraag een kindje wil..
We vinden het beiden niet erg dat we dingen zouden moeten laten en financieel redden we dat echt wel. We hebben beiden een goed betaalde baan..

Hij wil zich alleen eerst compleet op de bruiloft stortten. Dat we onze aandacht daar 100% op kunnen richtten zeg maar..
En daar ben ik het mee eens tot op zekere hoogte.. Natuurlijk trouw je maar 1 keer (dat is wel de doelstelling in ieder geval ), maar als je allebei graag een kind wilt dan ga je toch niet wachten?
Meestal is het niet eens meteen raak.. Wat als het bij mij ook meer als een jaar duurt voor ik zwanger wordt?

Ik zou zo graag vroeg kinderen willen en mn vriend zegt dat hij dat ook wil..
Maar waarom zou je dan nog wachten??

Dat is een beetje onze discussie.. Maar goed.. Ik heb me er maar bij neergelegd, dat ik hem niet moet pushen.. Als hij pas na de bruiloft wil dan zal ik me daarbij neer moeten leggen..

Het is gewoon zo moeilijk.. Een baby is het enige waar ik nog aan kan denken..
Overal zie ik zwangere vrouwen lopen..
Het lijkt wel alsof ze me expres opzoeken op straat!
 
Lieve Pompom,
ik wilde me vandaag ook even gaan voorstellen, met voor een groot deel hetzelfde verhaal als wat jij hebt. Wij zijn intussen gelukkig bezig, maar ik heb DRIEENEENHALF JAAR  moeten wachten tot manlief er eindelijk aan toe  was. En ik had dezelfde sterke gevoelens als jij: "geef mij nou een kind! Daarvoor ben ik toch op de wereld gezet???" Een oerinstinct, zo sterk is het.
 
Bij ons is alles net op het nippertje nog goed gekomen. In de week voorafgaand  aan de melding van mijn vriend dat hij nu ook wel wilde, heb ik  uit pure wanhoop een gesprekje aangeknoopt met een nieuwe kennis. Ik  probeerde impliciet te weten te komen, stel dat wij verliefd zouden worden, hoe lang zou ik dan bij hem  moeten wachten voor hij zover zou zijn?  
Je kunt je voorstellen dat de relatie met mijn  vriend geleden heeft onder ons meningverschil.  Het grootste deel van dat lijden kwam neer op een stil lijden van mijn kant - verdriet, frustratie, wanhoop. Maar naarmate het langer duurder merkte ik dat ook de toon in onze relatie veranderde. Ik kon het over bijna niks anders hebben dan  onze kinderen, die steeds maar niet kwamen. Er was nauwelijks een kans om een gezellige middag met elkaar te hebben, want altijd begon ik er wel over.
Voor deze periode van wachten en wanhoop heb ik zelfs een nieuwe term bedacht: de  "Pre-Life Crisis". Want een crisis, dat was het!

Nu is het drie maanden geleden dat mijn vriend ook besloten heeft er voor te gaan. In eerste instantie valt er dan een last van je af, echt! Maar om nou te zeggen dat ik stond te juichen, dat kan ik niet zeggen. Daarvoor had de 'oorlogsvoering' te lang geduurd; ik was al lang aan het eind van mijn latijn. En nu met het knutselen merk ik ook dat mijn adem niet zo lang meer is, hoewel je zou denken dat het startsein wel wat nieuwe energie zou opleveren. Wij hebben net de derde ronde achter de rug, en ik ben op. Ik weet natuurlijk niet hoe het gegaan zou zijn als we gelijk waren begonnen (drieenhalf jaar geleden zeg maar), maar ik beleef nu met elke cyclus pieken en dalen om  U tegen te zeggen. Ik vreet me helemaal vol, ik voel me belabberd en geef met regelmaat van de klok mijn vriend de schuld dat het weer niet raak is.  

Hier laat ik het even bij.  

Pompom, ik wens je veel (heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel veel) sterkte! En hoewel het mij niet gelukt is,  hoop ik dat het jou wel lukt om je vriend duidelijk te maken hoe belangrijk dit voor je is!

Liefs, File  

       
 
3,5 jaar..pff ik moet er niet aan denken!
Ik hoop dat ik niet zo lang hoef te wachten..

Ik kan me voorstellen hoe erg dat je relatie belast..
Het kost me erg veel moeite mn mond erover te houden tegen hem.
Hij heeft snel zoiets van: Daar hebben we het toch al over gehad of Je weet hoe ik erover denk en dat veranderd niet snel.
Het is best dubbel.. Hij zegt dat hij begrijpt dat ik het er moeilijk mee heb, maar hij geeft ook toe dat hij niet weet hoe het moet voelen om een baby'tje te willen dragen..

Het is lastig om uit te leggen hoe sterk zo'n gevoel is, maar hij weet dat ik niet een persoon ben die "zeurt" of "doordraaft" over dingen die niet 200% belangrijk voor me zijn.

Aan de ene kant wil ik het er steeds met hem over hebben, omdat het het enige is wat me nog bezig houdt. Aan de andere kant weet ik dat ik dat niet moet doen en het nu beter kan laten rusten.. In de hoop dat hij vanzelf gaat inzien wat een baby voor een mooi geschenk is.
Ik wil hem niet een richting uit pushen, omdat ik het zo graag wil..
Ik zou gewoon graag zien dat hij het nu net zo graag wil als ik. (Leuk en aardig dat hij over een jaar wil, maar dat helpt me nu ook niet verder)
Maar ja.. dat is iets wat uit hem zelf komt, dat kan ik hem niet opleggen.

Ik herken me volledig in jou verhaal.
Elke dag dat ik die rotte pil weer moet slikken kijk ik naar dat ding en denk "Daar gaat m'n eitje, daar gaat m'n kans".
Elke avond doet het me weer pijn..

Ik baal hier zooo ontzettend van..

Bedankt voor je lieve woorden.
Ik had niet gedacht zo snel iemand te vinden die hetzelfde heeft meegemaakt.
Ik hoop dat je snel zwanger zal zijn en eindelijk kan genieten van je kleine wondertje.
 
Ik herken je gevoel erg goed. In mijn geval was het andersom. Mijn vriend wilde vanaf het begin al . Ik vond het nog geen goede tijd. Nu zijn we al langer bij elkaar en ben ik bijna klaar met mijn studie.dus begin dit jaar had ik besloten om ervoor te gaan.
Nog een beetje twijfelachtig had ik een paar keer de afspraak verzet om spiraal te verwijderen maar in maart was het zover.
nog geen 3 maanden erna moest ik weer aan de pil omdat ik had besloten een medicijjn te slikken voor mijn acne. maar daarbij mag je absoluut niet zwanger worden.  de kuur kan in totaal 6 maanden duren. Ik had gehoopt dat ik wel sneller klaar zou zijn maar zoals het er nu uit ziet zal dat er niet inzitten  ik ben nu 2 maanden bezig dus ik heb nog een paar maanden te gaan. In het ergste geval moet ik dus nog 4 maanden plus een maand om alles uit me lichaam te laten.
Het wachten is altijd vervelend maar zeker als je besloten heb om ervoor te gaan maar nog niet kan beginnen. Dus ik begrijp je gevoel heel goed.
Het is leuk dat je op het forum kunt kletsen met meiden in dezelfde situatie.
Ik heb nu wel een erg lang verhaal dus meiden succes!
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan