Bedankt.
Ja het is inderdaad waar. Erg belangrijk om zelf ook tijd te nemen. Ik heb ook maar bedacht dat als ik er even uit ga het niet 100% leuk hoef te zijn. Gewoon er eruit is al fijn en goed. Ik had eerder 't idee van:, als ik dan tijd voor mezelf neem moet 't ook echt te moeite waard zijn, dan moet ik ook echt wat leuks gaan doen. Dan maakte ik 't onhaalbaar dus ging ik niet. Wat kan een andere instellen al voor verschil maken hé.
De mentale kant moet ik ook nog even uitvinden. Want ik merk dat de zorgen me veel bezighouden.
Het is gelukkig niet bedreigend wat ze heeft. Ze is ruim 1.5jr en kan amper vast voedsel eten door maagprobleem. Ze krijgt daarom om de drie uur drinkvoeding ook snachts anders komt ze niet aan de hoeveelheid om te groeien omdat ze maar kleine porties kan drinken. Soms hebben we weken dat ze elk moment alles eruit kan spugen. De voeding kan slecht vallen dan heeft ze last. Ontlasting en darmen rommelen ook. Nog onbekend wat ze precies heeft en hoe het beloop is. Ik ervaar het als best intensief, ook de bezorgdheid van elk moment of ze wel genoeg binnenkrijgt.
Dingen die door mijn hoofd gaan: rekenen wanneer de vokgende voeding ongv weer is. Als ze die neemt noteren hoeveel ze gedronken heeft (anders blijft 't maar in mijn hoofd en ben ik halverwege de dag de tel kwijt) . Als ze niet of matig gedronkwn heeft na half uur tot een uur weer proberen. Als ze goed drinkt ben ik blij maar ook onrustig, want 't kan voor klachten zorgen. Mee laten doen met vaste voedsel momenten, eet mss 1-2 hapjes en de rest is knoeiboel. Soms heb ik daar geen zin in maar wel belangrijk dat ze in contact blijft. Voeding bestellen, uitrekenen wat we nodig hebben. Als ze kreunt bijv in bed, is het een normale kreun of heeft ze last. In spuug periodes kan de eerste kreun al teken geven van spugen. Dan is er de hele tijd dreiging van spugen met al 't extra werk ed. Maar hoeft dus ook niet. Dan af en toe gedachten over wat 't nou is en hoe 't verder gaat en of wat ze nu binnenkrijgt wel echt goed is. Etc. Nouja kan wel door gaan. Maar was even voor 't idee.
Ik ben normaal nuchter en maak me niet zo druk. Maar merk dat ik er wel veel mee bezig ben en dat gaat wel in m'n lijf zitten. Naast alle slaap tekort natuurlijk. Ik ken ook tijden dat ik de situatie accepteer en dan lijkt 't gewoon door te gaan. Maar heb nu al tijden dat 't me meer dan prettig bezighoud.
Hoe geef ik 't een plekje? Of is het ook accepteren dat ik er soms wel en soms niet goed mee om kan gaan?
