Hoi
Beetje late reactie maar ik kom hier eigenlijk niet zo vaak meer. Maar wat dat 'moeten' betreft.....
Mijn vriend en ik hebben vorige week knallende ruzie gehad. Hij baalde omdat ik erg passief was geworden. Ik was erg stil, nam geen initiatieven meer en at weinig. Hij had het meer in de gaten dan ik. Dus voor hem was de maat vol en hij dwong me min of meer te praten. Maar dat gene waar ik mee zat was voor mij moeilijk en wilde (of dacht) dat ik het zelf op kon lossen. Achteraf ben ik blij dat hij die uitbarsting heeft gehad want opeens kwamen bij mij de tranen en 'bekende' ik. Ik dacht al die tijd (1,5 jaar) dat bij hem alles om een kindje krijgen draaide. Ik wilde het zó graag voor hem dat ik mezelf vergat. Ik heb altijd gedacht nooit een kindje te krijgen namelijk want we kennen elkaar pas 2 jaar. Maar wat bleek? Hij had er geen haast mee. Ok, we zijn beiden 38 en de klok tikt en dat geeft dan ook weer die spanning maar alles bij elkaar besproken kwamen we tot de conclusie dat als er géén kindje zou komen we beiden ook heel gelukkig kunnen zijn. Dus....de druk is eraf, een paar dagen later was ik weer mezelf, de sex is beter dan ooit en we doen het alleen als we zin hebben.
De keuze toendertijd was heel bewust maar als je al 1,5 jaar bezig bent (4e ronde mk) dan kan de spanning te veel worden. Als ik ooit een kindje krijg, krijgt het meer liefde dan wie dan ook maar voor nu voelen we er ons goed onder. Het heeft even geduurd maar de spanningen zijn weg, het móeten is weg en ....WE ZIEN WEL!!!!
groetjes Costa
