Hoi Coolstra (en de rest),
Even terugkomend op je vraag....
Ik ben nét 30 jaar geworden en voelde me al giga-oud worden , eigenlijk vond ik dat ik er nog lang niet 'aan toe' was, maar mijn man en ik kregen het er over. (eigenlijk al een jaar of drie al met al) Maar ik wilde gewoon niet toegeven. Mijn vrijheid, mijn eigen dingen, samen 'zomaar' even weg. Uiteten, op vakantie op de dolle pof een weekendje weg etc. (zeg niet dat ik dat nu niet meer zou kunnen als we kinderen hebben, maar dat gaat dan vaak iets anders dan alleen schoon ondergoed en je tandenborstel inpakken).
Het is niet zomaar iets wat je 'ff' doet. Je doet het wel (als het goed is) voor de rest van je leven.... Zodra je zwanger bent, besef je ook dat je niet meer terug kunt.
Lijkt me ook wel een gekke gewaarwording en ik denk dat ik het maar gewoon laat gebeuren.
Volgens mij ben je er nooit aan toe om een keuze te maken. Zwanger zijn kan je natuurlijk plannen, maar volgens mij overkomt het je wel. Niemand van ons weet van tevoren of je wel of niet zwanger kan worden, of dat je een jongen of een meisje krijgt. En of het een leuk jongetje of meisje wordt. Of een tweeling? Allemaal vragen waar geen een van ons antwoord op weet (en maar goed ook!!!). Anders hield het ons allemaal wel tegen. Soms moet je 'risico's' (en misschien is dat een verkeerde woordkeuze) durven nemen toch?
Ik wens jullie allemaal veel goeds en tot snel!
Welterusten (ga maar vast wat rust nemen!),
Erretje xxx