Om mij goed voor te bereiden op de HSG heb ik natuurlijk ook online veel gelezen. Helaas kom je dan vooral de horrorverhalen tegen, wat de spanning alleen maar vergroot. Bij mij was die spanning al erg hoog, omdat ik een angststoornis heb. Daarnaast heb ik eerder een spiraal laten plaatsen, wat op zijn zachtst gezegd een verschrikkelijke ervaring was.
Juist daarom wil ik mijn eigen ervaring delen, in de hoop dat het anderen wat geruststelt en de angst misschien iets vermindert.
Je moet ongeveer 15 minuten voor de afspraak aanwezig zijn. Ik meldde me bij de balie en mocht plaatsnemen in de wachtkamer. Om half twee had ik mijn afspraak. Ik werd binnengeroepen en er werd gevraagd of ik mijn onderkleding uit wilde doen. Er is een klein kleedkamertje naast de behandelruimte waar ook een toilet aanwezig is.
Eenmaal in de behandelruimte zaten er vier vrouwen achter de computers en stond de arts al klaar in een loodschort ter bescherming. Ze vroeg naar mijn naam, geboortedatum en of ik allergieën had. Ook vroeg ze hoe het met me ging. Vervolgens vroeg ze of ik wist hoe de behandeling zou verlopen. Ik gaf aan dat ik dit wist en vertelde ook dat ik een angststoornis heb. Ze vroeg of ik het prettig vond als ze alles stap voor stap zou uitleggen of juist niet. Ik gaf aan dat ik de grote lijnen graag wilde weten, maar liever niet alle details.
Ik mocht op de behandeltafel gaan liggen, met mijn benen in de beensteunen en mijn billen op de rand van de tafel. De radiologiemedewerker stelde het röntgenapparaat in en vanaf dat moment kon ook mijn man, die naast mij stond in een loodschort, meekijken. De schermen hingen achter mij, dus zelf kon ik ze niet zien.
Het speculum werd ingebracht en daarna de katheter. Op dat moment kreeg ik stevige menstruatieachtige krampen. Toen het ballonnetje werd opgeblazen, namen de krampen nog iets toe. Vervolgens werd de contrastvloeistof ingespoten en binnen een minuut was het alweer voorbij. De katheter werd verwijderd en daarmee verdween ook direct het vervelende gevoel. Ik hield alleen nog lichte menstruatiekrampen over.
Ik ben nog even blijven liggen, omdat ik me een beetje licht in mijn hoofd voelde. Toen ik me weer goed genoeg voelde, draaide ik me om om samen naar de beelden te kijken. Daarop was te zien dat één eileider dicht zat en de andere open was. Ook zagen ze dat de contrastvloeistof al richting mijn buikholte was doorgelopen. Uit voorzorg kreeg ik daarom één tablet antibiotica.
Daarna ging ik terug naar de kleedruimte. Ik ben nog even gaan plassen, omdat ik snel een blaasontsteking krijg, en kleedde me vervolgens weer aan. Er lag een maandverbandje klaar en ook een washandje om jezelf even op te frissen.
De avond vóór de behandeling heb ik twee paracetamol ingenomen. Anderhalf uur voor de behandeling nam ik opnieuw twee paracetamol en een uur van tevoren één naproxen van 500 mg.
Uiteindelijk vond ik het echt ontzettend meevallen. Natuurlijk was het niet prettig, maar het was heel snel voorbij en voor mij was de angst vooraf veel erger dan de behandeling zelf.
Ik hoop dat mijn ervaring anderen wat gerust kan stellen. Iedereen beleeft een HSG anders, maar ik gun iedereen dat het net zo meevalt als bij mij.
Juist daarom wil ik mijn eigen ervaring delen, in de hoop dat het anderen wat geruststelt en de angst misschien iets vermindert.
Je moet ongeveer 15 minuten voor de afspraak aanwezig zijn. Ik meldde me bij de balie en mocht plaatsnemen in de wachtkamer. Om half twee had ik mijn afspraak. Ik werd binnengeroepen en er werd gevraagd of ik mijn onderkleding uit wilde doen. Er is een klein kleedkamertje naast de behandelruimte waar ook een toilet aanwezig is.
Eenmaal in de behandelruimte zaten er vier vrouwen achter de computers en stond de arts al klaar in een loodschort ter bescherming. Ze vroeg naar mijn naam, geboortedatum en of ik allergieën had. Ook vroeg ze hoe het met me ging. Vervolgens vroeg ze of ik wist hoe de behandeling zou verlopen. Ik gaf aan dat ik dit wist en vertelde ook dat ik een angststoornis heb. Ze vroeg of ik het prettig vond als ze alles stap voor stap zou uitleggen of juist niet. Ik gaf aan dat ik de grote lijnen graag wilde weten, maar liever niet alle details.
Ik mocht op de behandeltafel gaan liggen, met mijn benen in de beensteunen en mijn billen op de rand van de tafel. De radiologiemedewerker stelde het röntgenapparaat in en vanaf dat moment kon ook mijn man, die naast mij stond in een loodschort, meekijken. De schermen hingen achter mij, dus zelf kon ik ze niet zien.
Het speculum werd ingebracht en daarna de katheter. Op dat moment kreeg ik stevige menstruatieachtige krampen. Toen het ballonnetje werd opgeblazen, namen de krampen nog iets toe. Vervolgens werd de contrastvloeistof ingespoten en binnen een minuut was het alweer voorbij. De katheter werd verwijderd en daarmee verdween ook direct het vervelende gevoel. Ik hield alleen nog lichte menstruatiekrampen over.
Ik ben nog even blijven liggen, omdat ik me een beetje licht in mijn hoofd voelde. Toen ik me weer goed genoeg voelde, draaide ik me om om samen naar de beelden te kijken. Daarop was te zien dat één eileider dicht zat en de andere open was. Ook zagen ze dat de contrastvloeistof al richting mijn buikholte was doorgelopen. Uit voorzorg kreeg ik daarom één tablet antibiotica.
Daarna ging ik terug naar de kleedruimte. Ik ben nog even gaan plassen, omdat ik snel een blaasontsteking krijg, en kleedde me vervolgens weer aan. Er lag een maandverbandje klaar en ook een washandje om jezelf even op te frissen.
De avond vóór de behandeling heb ik twee paracetamol ingenomen. Anderhalf uur voor de behandeling nam ik opnieuw twee paracetamol en een uur van tevoren één naproxen van 500 mg.
Uiteindelijk vond ik het echt ontzettend meevallen. Natuurlijk was het niet prettig, maar het was heel snel voorbij en voor mij was de angst vooraf veel erger dan de behandeling zelf.
Ik hoop dat mijn ervaring anderen wat gerust kan stellen. Iedereen beleeft een HSG anders, maar ik gun iedereen dat het net zo meevalt als bij mij.