ik wil het niet maar doe het toch

A

Anoniem

Guest
ik mag niet hopen en ik wil niet hopen want dan valt het dadelijk tegen, maar met alle krampjes afscheiding, misselijkheidjes enz enz
hoop ik steeds meer, en meer en meer
en dat wil ik niet want dan krijg ik dadelijk zo'n klap in mijn gezicht maa rik kan er nix aan doen
sorry moest het even kwijt, jullie hebben denk ik hetzelfde gevoel of niet?
misschien doe ik morgenvroeg toch nog die ene test die ik heb liggen, heb van sensitest dip testen besteld dus die komen dinsdag pas, ivm pinksteren
kan ik maandag lekker niet testen.
zucht ik weet het ook niet meer ik kan geen kant op kijken of er lopen zwangere mensen rond en ik kan geen beweging maken of ik heb het gevoel alsof het raak is maar toch mag ik niet hopen
waarom doe ik het dan?
 
Hi Fiepke,

Ik begrijp je frustratie! ik probeer ook zo min mogelijk hoop te hebben en er nuchter tegenover te staan maar wat is het ohhh zo kut als je weer ongesteld wordt. En als je eenmaal weet dat je niet zwanger bent lijkt de hele wereld ineens zwanger te zijn en is de teleurstelling nog groter..

nou bij mij zit het er deze maand helaas ook weer niet in...we zullen geduld moeten hebben..

veel succes/sterkte ermee.

 
Tjonge, je hebt het wel zwaar, he!
Gewoon testen en evt morgen gauw een halen bij de drogist voor maandag!
Ik had het soms ook niet meer en dan moest ik gewoon testen (ondanks te vroeg). Dan kon ik er weer even tegenaan. En een neg test was geen domper...
Gewoon te vroeg getest en verder hopen!!!! Later nog eens.

Doe nou maar gewoon, meid.
 
Voor mij was 't ondanks neg testen pas echt niet raak als ik ongesteld werd. En tot die tijd eigenwijs blijven hopen. Had ik wel het 'geluk' dat ik makkelijk kon accepteren als het weer eens niet zo was.
 
tja ik ben wat dat betreft wel een beetje emotioneel ingesteld haha
vooral de laatste tijd kan om kleine dingen zo boos worden...
doe ik normaal nooit maar goed....
wij hebben nog maar 2 kansen en dan moet ik zowieso een half jaar of zo wachten, dus ik wil het heel graag nu al, maar mocht het niet zo zijn is het jammer.
alleen is het zo dat juist met die klachten ik steeds meer hoop krijg
 
Ja, dat snap ik. Ze lijken ook zo op zwangerschapsklachten. Nog een weekje...

Heb het trouwens aan mijn schoonouders verteld. We gaven ze de mokken met opa en oma er op en we zeiden erbij dat het niet direct van ons kwam...
Ze moesten nadenken, want ze hebben al twee kleinkinderen. Maar langzaam drong het door. "heeft het een speciale betekenis dan...?".
Nou, toen ze het snapten vlogen ze ons om de nek, mijn schoonmoeder in tranen en mijn schoonvader knuffelde me dood. Het zijn zo'n scheten!
Jammer dat we afscheid van 'm moeten gaan nemen.
 
lijkt me zo moeilijk.
denk je dat hij zijn kleinkindje nog zal zien?
lijkt me heel mooi om het te vertellen
en jouw ouders, wanneer horen die het?
 
Vandaag was niet moeilijk. vandaag was mooi. hij was zo blij! Volgens mij deed het juist al het slecht nieuws even vergeten.
Nu ik dit schrijf is het wel even moeilijk, moet bijna huilen.

Morgen is mijn zus jarig, dus daar tref ik de meeste familie bij elkaar. Ik ga mijn ouders ook de mokken geven. Kijken hoe lang zij er over doen om 't te snappen. Wel spannend, hoor! Om het te vertellen. Leuk spannend.
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan