Hey marianne,
Ook ik heb het niet zo gemakkelijk gehad bij mijn eerste.
Geplande keizersnede en volledig onder narcose en heb mijn babytje dan ook maar heel even mogen zien en dan pas de dag erna terug.
Wat heel raar deed want daar lig je dan en zonder babytje terwijl iedereen zijn babytje op kamer had.
Ik was toen ook alleenstaande wat het voor mij er niet gemakkelijker op maakte.
Uiteindelijk als ik dan naar huis mocht was mijn dochter een echte huilbaby en wist ik soms geen raad en dacht ik bij mezelf,dit is mijn eerste en ook mijn laatste
Maar natuurlijk vergeet je dat snel vanaf de moment dat het beter gaat.
Ook mijn vader had kanker en woonde bij mijn ouders in en dat maakte het allemaal niet gemakkelijk maar uiteindelijk heb ik nu echt een pracht van een dochter waar ik zoveel mee beleef en ook terug een vriend die ook heel goed voor haar zorgt en hebben wij ook besloten om voor een tweede te gaan.
Ben op dit moment nog niet zwanger maar zijn wel vol op aant proberen maar ook met een beetje angst voor mij hoor.
Ik zou heel graag een gewone bevalling hebben maar door de problemen met mijn rug vrees ik daar wat voor en ja mijn dochter is 5 weken te vroeg geboren en ja daar zit ik mij ook zorgen om te maken.
Maar uiteindelijk,als we ons tweede wondertje weer in onze armen hebben zijn we dit toch weeral vergeten dus waarom niet he
Liefs orchi
