A
Anoniem
Guest
Na de negatieve test van dinsdag, vertrouwde ik het nog steeds niet. Ik voelde me woensdagmorgen misselijk en was nog steeds niet ongesteld!
Voor ik naar mijn werk ging, had ik nog een heftig gesprek met mijn man, Hij zei dat het hem allemaal zwaarder viel dan hij dacht, en dat hij ook erg gespannen was, en niet zat te wachten op nog een kind, enz. Hielp niet echt natuurlijk, dus totaal gestressed naar mijn werk gegaan. Toen de kinderen naar huis waren (ik ben juf, gelukkig zijn de kinderen woensdagmiddagvrij!) ben ik gelijk een test gaan halen. Ik had het nietmeer van de spanning en ellende. Ik voelde me echt zo rot!! Gelukkig wist een lieve collega ervan, en zij wachtte op me bij de w.c.. Bij deze test was het gelijk duidelijk (heel gek, de predictor de dag ervoor bleef dus negatief, deze keer had ik een kruidvat test, en terwijl de urine nog door het venstertje trok, zag ik al een streep...). Met trillende knieen en een brok in mijn keel ging ik de w.c. uit, en vroeg mijn collega even mee te lopen naar haar klas. Daar barstte ik in huilen uit. Ik was zo bang voor de reactie van mijn man, zo in de war, zo geschokt ook, terwijl ik het eigenlijk, in mijn achterhoofd al wel wist...
Toen heb ik meteen maar mijn man gebeld, en hem huilend verteld dat ik toch zwanger ben. Hij reageerde heel lief (huh??), en zei: Heee liefje, rustig nou, dat is toch helemaal niet erg? Nee?? vroeg ik voorzichtig. Nee natuurlijk niet! Zei hij toen. Dat was wel al een enorme opluchting. Toen ik weer wat was bijgekomen, ben ik naar huis gegaan. Mijn man kwam extra vroeg van zijn werk, en was echt totaal omgeslagen ten opzichte van die ochtend! Hij straalde van oor tot oor, knuffelde me helemaal plat, en was zelfs langs de juwelier gegaan, waar hij hele mooie oorbelletjes voor me had gekocht, om te laten weten dat hij van me hield en echt heel blij was! Toen kon ik echt alleen nog maar huilen van opluchting en blijdschap. We hebben er samen een tijd over gepraat, dat het echt niet ideaal is allemaal, dat het ook ongelooflijk is dat we één keertje onveilig vrijen en pats boem gelijk zwanger (en ja hoe oneerlijk tegenover al die mensen die er maanden en maanden moeite voor doen, en dat het dan soms gewoon toch niet lukt). En ook dat het financieel niet makkelijk zal worden, maar dat het boven alles iets heel moois is, dat dit kindje absoluut welkom is, en dat we het best gaan rooien met zijn zessen... Met zijn zessen!! Ik vind het nog steeds onwerkelijk hoor, kan nog niet echt bevatten dat ik zwanger ben, en dat we volgend jaar, eind mei, begin juni ons vierde kindje verwachten! Ik was wel gelijk in de stress over wat als het er nog weer twee zijn?? Nog eens een tweeling, dat zou ik echt niet trekken! Dus vanmorgen heb ik de verloskundige gebeld, en we kunnen de 16e terecht voor een inwendige echo, waar ze hopelijk al kunnen zeggen of het er een of twee zijn. (Ik ben spontaan zwanger geraakt van onze meisjes, er zitten tweelingen in mijn familie, en heb dus de dubbele eisprong geerfd,... daarmee is de kans op herhaling niet uitgesloten, de gyneacoloog gaf het zo'n 10% kans zelfs, en dat is niet niks...). Maar goed, voorlopig voel ik me opgelucht, blij dat de onzekerheid voorbij is, en heeeel voorzichtig toch ook al wel een beetje blij, ik ben zwanger!! Ik mag nog één keertje een babytje in mijn buik dragen, nog één keer genieten van zo'n heerlijk klein hummeltje, geweldig!! Ben nog wel angstig dat het alsnog mis zal gaan, dat is natuurlijk nooit uitgesloten. We wachten nog even met het vertellen, zelfs de ouders weten het nog niet. En de kinderen vertellen we het denk ik pas over een maand of drie, het duurt voor hun al lang genoeg dan.
Ik kan het gewoon niet geloven, ik ben zwanger!!!!!
Voor ik naar mijn werk ging, had ik nog een heftig gesprek met mijn man, Hij zei dat het hem allemaal zwaarder viel dan hij dacht, en dat hij ook erg gespannen was, en niet zat te wachten op nog een kind, enz. Hielp niet echt natuurlijk, dus totaal gestressed naar mijn werk gegaan. Toen de kinderen naar huis waren (ik ben juf, gelukkig zijn de kinderen woensdagmiddagvrij!) ben ik gelijk een test gaan halen. Ik had het nietmeer van de spanning en ellende. Ik voelde me echt zo rot!! Gelukkig wist een lieve collega ervan, en zij wachtte op me bij de w.c.. Bij deze test was het gelijk duidelijk (heel gek, de predictor de dag ervoor bleef dus negatief, deze keer had ik een kruidvat test, en terwijl de urine nog door het venstertje trok, zag ik al een streep...). Met trillende knieen en een brok in mijn keel ging ik de w.c. uit, en vroeg mijn collega even mee te lopen naar haar klas. Daar barstte ik in huilen uit. Ik was zo bang voor de reactie van mijn man, zo in de war, zo geschokt ook, terwijl ik het eigenlijk, in mijn achterhoofd al wel wist...
Toen heb ik meteen maar mijn man gebeld, en hem huilend verteld dat ik toch zwanger ben. Hij reageerde heel lief (huh??), en zei: Heee liefje, rustig nou, dat is toch helemaal niet erg? Nee?? vroeg ik voorzichtig. Nee natuurlijk niet! Zei hij toen. Dat was wel al een enorme opluchting. Toen ik weer wat was bijgekomen, ben ik naar huis gegaan. Mijn man kwam extra vroeg van zijn werk, en was echt totaal omgeslagen ten opzichte van die ochtend! Hij straalde van oor tot oor, knuffelde me helemaal plat, en was zelfs langs de juwelier gegaan, waar hij hele mooie oorbelletjes voor me had gekocht, om te laten weten dat hij van me hield en echt heel blij was! Toen kon ik echt alleen nog maar huilen van opluchting en blijdschap. We hebben er samen een tijd over gepraat, dat het echt niet ideaal is allemaal, dat het ook ongelooflijk is dat we één keertje onveilig vrijen en pats boem gelijk zwanger (en ja hoe oneerlijk tegenover al die mensen die er maanden en maanden moeite voor doen, en dat het dan soms gewoon toch niet lukt). En ook dat het financieel niet makkelijk zal worden, maar dat het boven alles iets heel moois is, dat dit kindje absoluut welkom is, en dat we het best gaan rooien met zijn zessen... Met zijn zessen!! Ik vind het nog steeds onwerkelijk hoor, kan nog niet echt bevatten dat ik zwanger ben, en dat we volgend jaar, eind mei, begin juni ons vierde kindje verwachten! Ik was wel gelijk in de stress over wat als het er nog weer twee zijn?? Nog eens een tweeling, dat zou ik echt niet trekken! Dus vanmorgen heb ik de verloskundige gebeld, en we kunnen de 16e terecht voor een inwendige echo, waar ze hopelijk al kunnen zeggen of het er een of twee zijn. (Ik ben spontaan zwanger geraakt van onze meisjes, er zitten tweelingen in mijn familie, en heb dus de dubbele eisprong geerfd,... daarmee is de kans op herhaling niet uitgesloten, de gyneacoloog gaf het zo'n 10% kans zelfs, en dat is niet niks...). Maar goed, voorlopig voel ik me opgelucht, blij dat de onzekerheid voorbij is, en heeeel voorzichtig toch ook al wel een beetje blij, ik ben zwanger!! Ik mag nog één keertje een babytje in mijn buik dragen, nog één keer genieten van zo'n heerlijk klein hummeltje, geweldig!! Ben nog wel angstig dat het alsnog mis zal gaan, dat is natuurlijk nooit uitgesloten. We wachten nog even met het vertellen, zelfs de ouders weten het nog niet. En de kinderen vertellen we het denk ik pas over een maand of drie, het duurt voor hun al lang genoeg dan.
Ik kan het gewoon niet geloven, ik ben zwanger!!!!!