Hoi witte tulp,
Zoiets wordt dus een KID-kind genoemd. Ik ben momenteel 30 jaar en in die tijd was het allemaal nog erg taboe. Ik heb het nieuws te horen gekregen toen ik 12 was. Geen fijne tijd, er mocht niet over gepraat worden en niets gevraagd. Het werd ons medegedeeld en dat was dat. Een flinke impact voor een puberende meid van 12.
Het is altijd moeilijk het hoe en wanneer vertellen. Ik zou het in elk geval wel een keer vertellen. Mijn ervaring is dan liever al tijdens het opgroeien, zodra kindjes weten hoe het allemaal wekrt. Zo groeien ze er mee op en komt het wat natuurlijker over.
Ik weet niet wie mijn vader is. toen was het allemaal nog anoniem. Wel gezocht niets gevonden.... Ik heb me daar nu bij neer gelegd. Maar mis toch het een en ander. Ik lijk van de buitenkant op mijn moeder, maar wat betreft karakter, interesses en beroepskeuzes zie ik niets in mijn familie terug. Dat is soms wel pijnlijk. ook weet ik niet of ik erfelijk belast ben. Ook die gegevens zijn in mijn geval niet meer te achterhalen.
Gelukkig is het nu allemaal veel beter geregeld! Fijn dat op deze manier iedereen die wil, toch kinderen kan krijgen. Ik zou het dus alleen allemaal erg open houden. Pijnlijke momenten voor de ouders houd je toch, Of je het nu vroeg of laat verteld. Voor het kind is het echt fijner om er mee op te groeien. En dan denk ik dat dat toch het belangrijkste is. Veel praten, een gevoel van veiligheid geven is het allerbelangrijkst..... Maar eerst maar even eentje maken he? Is al bekend of je het met een bekende donor doet? Of toch van een bureau? Ik vind het eigenlijk ook best interessant om te horen hoe het nu allemaal gaat.... Laat je wat van je horen?
Even snel wat getypt, wanneer je nog vragen hebt of gewoon wilt kletsen, dan hoor ik het wel!
Liefs,
Ginger
