Grappig, bij ons is het juist andersom. Mijn man wil heel graag een kindje en is er helemaal klaar voor. Ik wil het ook graag, maar vind het zo spannend om er echt voor te gaan! Dan krijg ik gedachten of ik er wel klaar voor ben en of ik het wel echt wil.. dit terwijl ik eerder al bezig was met zwangerschaps vitaminen uitzoeken en we al volop namen hebben.
Ik verwacht dat het bij mij gewoon angst voor het onbekende is en daarnaast de spanning van “nu gaan we er echt voor”, als het eenmaal zo ver is, is er namelijk geen weg meer terug 😉 ik denk dat dat ook maakt dat hij het wel prima zou vinden als je ongepland zwanger wordt, dan is er geen weg meer terug en moet je je er wel op aanpassen. Ik herken dat wel een beetje...
Wij praten er veel over. Begin juli ben ik gestopt met de pil en we gebruiken nu nog even condooms om mijn cyclus te polsen. Maar nog steeds word ik nerveus van de gedachte om helemaal niks meer te gebruiken. Misschien ook herkenbaar voor meer vrouwen?
