Hallo mama en papa's,
Ik moet even van mij afschrijven. Het is nu 2 weken geleden dat ik ben bevallen van mijn prachtige zoontje.
Mijn man en ik gaan verhuizen naar mijn familie (yes! Eindelijk). Omdat mijn schoonvader daar niet mee eens is en vertelde waarom hij vind dat het allemaal niet kan, zat mijn man er tegen op om het hem te vertellen. Dat was in de eerste trimester en toen had ik ook een hoge bloeddruk. En besloten we het voor ons zelf te houden. Mijn bloeddruk was weer goed. We hebben een huis voorbij zien komen en zijn wezen kijken we waren er meteen weg van en hebben een bod gedaan. Die werdt geaccepteerd en hebben het dus gekocht. Mijn man en ik waren op dat moment op vakantie, toen het bod werdt geaccepteerd. Mijn man wilde zijn ouders bellen want dan was hij er van af. Hij was het niet er niet mee eens en begon weer de nadelen te vertellen. Oa het werk van mijn man hij moet dan 45 min rijden naar zijn werk. Maar mijn man legde uit dat hij op zijn werk heeft afgesproken dat hij een busje krijgt en vanaf huis naar locatie mag.
Onze buren wilden wij het vertellen maar het kwam er niet van. Na de vakantie kwam ik in het ziekenhuis omdat ik een hoge bloeddruk had. Ik mocht weer naar huis toen het gezakt was maar moest 2 weken lang 2x in de week terug komen voor controle en elke keer was die hoog en moest ik blijven tot het weer goed was. Ik was toen 9 maanden zwanger. Mijn zoontje(2,5) was op vakantie gevallen en zat in het gips. Ik mocht hem niet tillen en bleef 2 weken bij mijn ouders logeren die mij hielpen. Mijn hoofd was op dat moment niet meer bij het vertellen van de buren en mijn man dacht er ook niet meer aan.
Mijn man vertelde dat mijn schoonvader aandrong om de tuin bij ons te doen. Hij vond blijkbaar dat het nodig was. Mijn man stemde er mee in. Mijn schoonvader had 1 van de buren gesproken. Zij had hem aangesproken omdat ze mij al een tijdje niet had gezien en wilde weten of alles goed was. Mijn schoonvader had verteld dat wij gingen verhuizen, hier baalde ik flink van want vond dat ze dat van ons moest horen.
(Heb mijn excuses aangeboden en verteld dat ze dit niet via mijn schoonvader had nogen horen. Ze vertelde mij dat mijn schoonvader er duidelijk mee zat en had zijn hart gelucht bij haar). Ik heb later mijn buurvrouw gesproken.
Door de hoge bloeddruk en omdat ik helemaal op was( bleef ook dat ik ijzer te kort heb) drong ik aan op inleiden. Dat is gelukt. Mijn zoontje lag echter dwars en dus kreeg ik een keizersnede.
Voor de bevalling moest ik nog naar het ziekenhuis met mijn oudste want hij kreeg dan loopgips. Omdat ik hem niet mag tillen ging mijn schoonvader mee.
Ze vertelden daar dat na een week mocht het eraf mits hij er op liep.
Thuis kwamen mijn schoonouders op kraamvisite. Ivm mijn keizersnede bleef ik boven. Later kwamen ze naar boven en mijn schoonvader vertelde doodleuk dat hij de gips van mijn zoontje er af had gehaald. Ik schrok en vroeg waarom!? Nou het is nu een week geleden. Ik zeg mocht er alleen af als hij er op loopt. Dat doet hij ook zei mijn schoonvader. Ik zei sinds gisteren! Ik vertelde dat ik nog even 1 of 2 dagen wilde afwachten.
Toen ze weg waren heb ik gehuild. Ik weet ook dat ik vol hormonen zit maar ik vond het niet leuk! Ik was zelfs boos! En dacht waarom denk jij dat dat aan jou is!!! Toen mijn man hun graag had gezegt kwam hij weer terug en begreep niet wat er was. Ik legde uit en vroeg hoe het zijn vader heeft kunnen laten doen. Mijn man zei dat zijn vader het idd zei dat het er af mocht mijn man had gezegd dat hij dat zelf vanmiddag wel zou doen. Maar voor hij het wist had mijn schoonvader de schaar al gepakt en was al bezig. Ik denk zelf dat het een grote fout van mij was om mijn schoonvader mee te nemen, daardoor wist hij dat het er af mocht en had hij de uitleg ervan ook meegekregen.
Later bedacht ik ineens waar die gips gebleven is want ik wilde het bewaren en hoorde ik van mijn man dat mijn schoonvader het meteen in de container heeft gegooid. Die inmiddels al geleegd is. En weer begon de tranen over mijn wangen te stromen. Dat meen je niet!!! Zei ik.
Ik heb mijn man uitgelegd dat ik dat samen met mijn man had willen doen en dan samen kijken hoe reageerd hij erop etc. En daarnaast was het nog maar 1 dag dat hij er op liep. We waren ook nog maar 2 dagen thuis vanuit het ziekenhuis. Ik wilde gewoon even afwachten nog en met mijn man bespreken. Dit, en het al vertellen aan mijn buurvrouw en nog meer maakt het dat ik echt klaar ben met mijn schoonvader. Ik begrijp dat het voor zijn schoonouders niet leuk is. Maar zijn schoonvader heeft het er zelf naar gemaakt om zich zo met ons te bemoeien.
ondanks dat ik het heel moeilijk vind voor mijn schoonmoeder die ook heel graag op mijn oudste zoon paste en wss naar uit keek ook op de jongste hoop ik dat deze verhuizing ons als gezin goed doet. Ik op adem kan komen bij mijn eigen familie.
Pfff ik moest het echt even kwijt!!!
Ik moet even van mij afschrijven. Het is nu 2 weken geleden dat ik ben bevallen van mijn prachtige zoontje.
Mijn man en ik gaan verhuizen naar mijn familie (yes! Eindelijk). Omdat mijn schoonvader daar niet mee eens is en vertelde waarom hij vind dat het allemaal niet kan, zat mijn man er tegen op om het hem te vertellen. Dat was in de eerste trimester en toen had ik ook een hoge bloeddruk. En besloten we het voor ons zelf te houden. Mijn bloeddruk was weer goed. We hebben een huis voorbij zien komen en zijn wezen kijken we waren er meteen weg van en hebben een bod gedaan. Die werdt geaccepteerd en hebben het dus gekocht. Mijn man en ik waren op dat moment op vakantie, toen het bod werdt geaccepteerd. Mijn man wilde zijn ouders bellen want dan was hij er van af. Hij was het niet er niet mee eens en begon weer de nadelen te vertellen. Oa het werk van mijn man hij moet dan 45 min rijden naar zijn werk. Maar mijn man legde uit dat hij op zijn werk heeft afgesproken dat hij een busje krijgt en vanaf huis naar locatie mag.
Onze buren wilden wij het vertellen maar het kwam er niet van. Na de vakantie kwam ik in het ziekenhuis omdat ik een hoge bloeddruk had. Ik mocht weer naar huis toen het gezakt was maar moest 2 weken lang 2x in de week terug komen voor controle en elke keer was die hoog en moest ik blijven tot het weer goed was. Ik was toen 9 maanden zwanger. Mijn zoontje(2,5) was op vakantie gevallen en zat in het gips. Ik mocht hem niet tillen en bleef 2 weken bij mijn ouders logeren die mij hielpen. Mijn hoofd was op dat moment niet meer bij het vertellen van de buren en mijn man dacht er ook niet meer aan.
Mijn man vertelde dat mijn schoonvader aandrong om de tuin bij ons te doen. Hij vond blijkbaar dat het nodig was. Mijn man stemde er mee in. Mijn schoonvader had 1 van de buren gesproken. Zij had hem aangesproken omdat ze mij al een tijdje niet had gezien en wilde weten of alles goed was. Mijn schoonvader had verteld dat wij gingen verhuizen, hier baalde ik flink van want vond dat ze dat van ons moest horen.
(Heb mijn excuses aangeboden en verteld dat ze dit niet via mijn schoonvader had nogen horen. Ze vertelde mij dat mijn schoonvader er duidelijk mee zat en had zijn hart gelucht bij haar). Ik heb later mijn buurvrouw gesproken.
Door de hoge bloeddruk en omdat ik helemaal op was( bleef ook dat ik ijzer te kort heb) drong ik aan op inleiden. Dat is gelukt. Mijn zoontje lag echter dwars en dus kreeg ik een keizersnede.
Voor de bevalling moest ik nog naar het ziekenhuis met mijn oudste want hij kreeg dan loopgips. Omdat ik hem niet mag tillen ging mijn schoonvader mee.
Ze vertelden daar dat na een week mocht het eraf mits hij er op liep.
Thuis kwamen mijn schoonouders op kraamvisite. Ivm mijn keizersnede bleef ik boven. Later kwamen ze naar boven en mijn schoonvader vertelde doodleuk dat hij de gips van mijn zoontje er af had gehaald. Ik schrok en vroeg waarom!? Nou het is nu een week geleden. Ik zeg mocht er alleen af als hij er op loopt. Dat doet hij ook zei mijn schoonvader. Ik zei sinds gisteren! Ik vertelde dat ik nog even 1 of 2 dagen wilde afwachten.
Toen ze weg waren heb ik gehuild. Ik weet ook dat ik vol hormonen zit maar ik vond het niet leuk! Ik was zelfs boos! En dacht waarom denk jij dat dat aan jou is!!! Toen mijn man hun graag had gezegt kwam hij weer terug en begreep niet wat er was. Ik legde uit en vroeg hoe het zijn vader heeft kunnen laten doen. Mijn man zei dat zijn vader het idd zei dat het er af mocht mijn man had gezegd dat hij dat zelf vanmiddag wel zou doen. Maar voor hij het wist had mijn schoonvader de schaar al gepakt en was al bezig. Ik denk zelf dat het een grote fout van mij was om mijn schoonvader mee te nemen, daardoor wist hij dat het er af mocht en had hij de uitleg ervan ook meegekregen.
Later bedacht ik ineens waar die gips gebleven is want ik wilde het bewaren en hoorde ik van mijn man dat mijn schoonvader het meteen in de container heeft gegooid. Die inmiddels al geleegd is. En weer begon de tranen over mijn wangen te stromen. Dat meen je niet!!! Zei ik.
Ik heb mijn man uitgelegd dat ik dat samen met mijn man had willen doen en dan samen kijken hoe reageerd hij erop etc. En daarnaast was het nog maar 1 dag dat hij er op liep. We waren ook nog maar 2 dagen thuis vanuit het ziekenhuis. Ik wilde gewoon even afwachten nog en met mijn man bespreken. Dit, en het al vertellen aan mijn buurvrouw en nog meer maakt het dat ik echt klaar ben met mijn schoonvader. Ik begrijp dat het voor zijn schoonouders niet leuk is. Maar zijn schoonvader heeft het er zelf naar gemaakt om zich zo met ons te bemoeien.
ondanks dat ik het heel moeilijk vind voor mijn schoonmoeder die ook heel graag op mijn oudste zoon paste en wss naar uit keek ook op de jongste hoop ik dat deze verhuizing ons als gezin goed doet. Ik op adem kan komen bij mijn eigen familie.
Pfff ik moest het echt even kwijt!!!
Laatst bewerkt: