Hallo,
Ook ik ben moeder van een tweejarig kindje,een meisje!
Ik vind het zo heerlijk dat ze begint te praten.
Ik praat vrij veel tegen haar en ook al zegt ze niet altijd wat terug,ze begrijpt mij wel heel erg goed.
Dat ze toch best wel veel oppakken blijkt wel uit het volgende.
Onze hulp ging naar huis en liep via de achterdeur om het huis naar haar auto.
Ons kleine tuttebol rent op haar sokken zo hard mogelijk naar de voordeur en schreeuwt haar na;Dankt voor goonmake! (bedankt voor het schoonmaken)
Hahahah,dat vond ik toch zo grappig.
We hebben ook een kindje van vier.
Zij begint nog maar net te praten.
Meestal reageerde ze met een woord.
"Wat heb je gedaan vandaag op de peuterspeelzaal?"vroeg ik dan.
Reageerde ze;"Glijbaan"
Daar kon ik het dan mee doen.
Pas toen ze drie en een half was begon ze hele zinnen tegelijk te praten.
Nu verzucht ik wel eens dat het vrij rustig was toen ze nog niet z'on grote woordenschat tot haar beschikking had.
Ach,Einstein begon ook pas te praten toen hij vier was.
Als je kinderen goed kunnen horen en een normale intelligentie hebben,komt dat praten vanzelf.
Ik vertel mijn kinderen wel wat ik doe.
Als ik ze aankleed,benoem ik de kledingstukken,de kleuren,en soms van welk materiaal het is,bijvoorbeeld een wollen truitje,of welke afbeelding er op staat.
Toen mijn dochtertje een jaar oud was,werd ze erg verkouden.Ze snotterde er wat af.
Vaak pakte ik de neusdruppels,draaide haar hoofdje;snuf,snuf en klaar.
Een heel geworstel af en toe.
Totdat ik ging vertellen wat ik ging doen.
Ze hief haar hoofdje gelijk iets omhoog zodat ik er beter bij kon.
Een jaar oud,kon nog niet praten,maar snapte wel gelijk wat ik bedoelde.
Vanaf dat moment praat ik gewoon tegen haar,ze snapt alles.(nou ja,veel)
Het moment komt vanzelf dat je een keer zegt;Wil je nu even stil zijn aub?