Hier een wanhopige vader, wiens zoon nu als laatste uit huis gaat. Mijn vrouw heeft hier niet zoveel moeite mee maar ik des te meer. Ik praat er wel over met haar maar ze kan zich niet goed inleven hoe ik dat beleef. Dat maakt het voor mij nog lastiger. Vrienden zitten niet in zo'n situatie dus daar kan ik ook niet echt terecht. Hoe kan ik dit oplossen, accepteren zegt mijn vrouw, ja ja zo eenvoudig ligt het niet voor mij.
