Hey iedereen,
Bedankt voor de reacties. We gaan de naam sowieso houden.
Weet niet of ik het met hem nog ga of zelfs ga kúnnen bespreken omdat het niet meer zo lang is.
Deels ben ik nog steeds wel wat bang voor de reactie, maar ik denk dat het misschien ook wel een beetje het kleinezusje-syndroom is langs mijn kant, als in: ik wilde ook eens graag eens iets eerst kunnen doen.
De band met onze grootmoeder was heel sterk, ook mijn vader had er een speciale band mee. Ik heb m'n vader ondertussen al trots horen vertellen over de tweede naam tegen familie en ik denk dat dat bijdraagt aan het gevoel dat de naam opgeïst is en dat 'mijn' momentje om papa ook trots te maken nu een beetje afgepakt is.
Achja, het is wat het is? 🙂