A
Anoniem
Guest
Hoi,
Ik ben bijna 29 en ben getrouwd met een man van 36. Vorig jaar is de
dochter van mijn man van een vorige relatie van 6 jaar (nu 7) bij ons komen
wonen. Mijn man heeft altijd geroepen dat hij graag kinderen van mij
wilt, maar als ik er serieus over wil praten, dan zegt hij dat ik er
nog niet aan toe ben omdat ik nog studeer. (Ik ben eerst gaan werken en
later pas gaan studeren.) Maar ik verzorg z'n dochter nu ook. Over een
paar maanden gaan we verhuizen. Een grotere woning voor onze toekomst.
Ik wil eigenlijk dan gaan stoppen met de pil. Maar hoe maak ik
duidelijk aan mijn man dat ik er echt aan toe ben. Ik wil een kindje
van ons samen. Niet dat ik zijn dochter niet wil opvoeden, maar dat is
toch anders. Ik wil een kind zelf baren, zelf samen de eerste jaren
meemaken en niet ineens in jaar 6 inspringen. Ik ben bijna 29 en hij
wordt er ook niet jonger op. Ik ben er aan toe en als we dat huis
hebben, wat staat dan nog in de weg? Maar mijn man vind dat ik er nog
niet aan toe ben omdat ik nog studeer.
Oja, zijn dochter van de vorige relatie was een "ongelukje". Ze was wel
van harte welkom toen zijn ex zwanger was, maar het was niet geplant.
Het was dus niet vooraf zijn keuze.
Mijn vraag: wat moet ik nu doen? Moet ik wachten tot hij vind dat ik er
aan toe ben? Ikzelf denk dat ik er niet meer aan toe zal zijn als dat
ik nu ben.
Ik ben bijna 29 en ben getrouwd met een man van 36. Vorig jaar is de
dochter van mijn man van een vorige relatie van 6 jaar (nu 7) bij ons komen
wonen. Mijn man heeft altijd geroepen dat hij graag kinderen van mij
wilt, maar als ik er serieus over wil praten, dan zegt hij dat ik er
nog niet aan toe ben omdat ik nog studeer. (Ik ben eerst gaan werken en
later pas gaan studeren.) Maar ik verzorg z'n dochter nu ook. Over een
paar maanden gaan we verhuizen. Een grotere woning voor onze toekomst.
Ik wil eigenlijk dan gaan stoppen met de pil. Maar hoe maak ik
duidelijk aan mijn man dat ik er echt aan toe ben. Ik wil een kindje
van ons samen. Niet dat ik zijn dochter niet wil opvoeden, maar dat is
toch anders. Ik wil een kind zelf baren, zelf samen de eerste jaren
meemaken en niet ineens in jaar 6 inspringen. Ik ben bijna 29 en hij
wordt er ook niet jonger op. Ik ben er aan toe en als we dat huis
hebben, wat staat dan nog in de weg? Maar mijn man vind dat ik er nog
niet aan toe ben omdat ik nog studeer.
Oja, zijn dochter van de vorige relatie was een "ongelukje". Ze was wel
van harte welkom toen zijn ex zwanger was, maar het was niet geplant.
Het was dus niet vooraf zijn keuze.
Mijn vraag: wat moet ik nu doen? Moet ik wachten tot hij vind dat ik er
aan toe ben? Ikzelf denk dat ik er niet meer aan toe zal zijn als dat
ik nu ben.