Mijn man vind dat ik er nog niet aan toe ben...

Wat vervelend voor je dat je in deze situatie zit! Ik krijg ook sterk de indruk, hoe hard het misschien ook overkomt,  dat hij helemaal geen trek heeft in nog een kindje. Sorry, maar dat lees ik er uit. Als ik jou was, zou ik toch nog eens met hem gaan praten en uitleggen hoe jij je voelt. Het is heel belangrijk dat je eerlijk tegen elkaar bent. Ook hij naar jou toe. Mochten onze vermoedens (ik ben niet de enige die dit uit het verhaal haalt) waar zijn, zal hij daar eerlijk over moeten zijn. Hoe vervelend het ook is. Zo weet jij wel waar je aan toe bent. Een kindje moet je allebei heel graag willen, anders werkt het gewoon niet!
 
quote: wannabe a mom reageerde document.write(friendlyDateTimeFromStr('01-02-2008 16:54:05'));

Wat vervelend voor je dat je in deze situatie zit! Ik krijg ook sterk de indruk, hoe hard het misschien ook overkomt,  dat hij helemaal geen trek heeft in nog een kindje. Sorry, maar dat lees ik er uit. Als ik jou was, zou ik toch nog eens met hem gaan praten en uitleggen hoe jij je voelt. Het is heel belangrijk dat je eerlijk tegen elkaar bent. Ook hij naar jou toe. Mochten onze vermoedens (ik ben niet de enige die dit uit het verhaal haalt) waar zijn, zal hij daar eerlijk over moeten zijn. Hoe vervelend het ook is. Zo weet jij wel waar je aan toe bent. Een kindje moet je allebei heel graag willen, anders werkt het gewoon niet!

Als het studeren van jouw echt de reden is, dan zal je een keer keuzes moeten maken. Hoe lang moet je nog? Je bent nu 29 jaar. Let op je leeftijd en uitstellen is voor sommige misschien een luxe, maar ik ben nu 35 en ik heb spijt dat ik niet eerder begonnen ben! Ik zit in de MMM en het gaat niet echt lekker! Ga bij jezelf na, wat je nu echt wilt. Een studie of een kindje!



 
Hoi allemaal,

Sorry voor mijn late reactie.

Vooral Sas van Gent wilde ik bedanken voor de reactie. De enigste positieve reactie die er tussen zit.

 - Even wat onduidelijkheden uit de weg helpen: Ik moet nog 2 jaar
waarvan 1 jaar stage is. Ik heb eerst MBO gedaan om vervolgens HBO te
gaan doen.

 - De dochter van mijn man woont fulltime bij ons. Haar moeder is geëmigreerd.

 - Ik weet wat voor energie een pasgeborene me zal kosten. Ik kom uit een heel groot gezin (10 kinderen) en mijn
jongste zusje is bijna 20 jaar jonger dan mij. Ik neem geen elftal en
ik wil ook geen elftal. Ik ben me bewust dat dichtbij-meemaken anders
is dan echt-meemaken, maar ik weet dat het energie kost.



@mamaroos:
Ik vond je reactie wat raar. Ik heb helemaal niet gezegd dat ik stiekem
zwanger wilde worden. Dat zou niet eerlijk zijn. Ik kom hier alleen
maar omdat ik echt niet meer weet wat ik moet doen! Vragen wat anderen
in mijn positie zouden doen.



@wannabe a mom:
Je verteld wat ik voel en denk. Maar er is geen oplossing. Ik kan het
niet in mijn eentje beslissen. Ik wil het niet in mijn eentje beslissen
(hoewel ik wel al haast uit ben). Ik wil het samen doen.



@Al die andere mensen die zeggen dat ik het zelf moet bepalen:
Nee, zoiets wil ik samen doen. Ik weet in mijn achterhoofd wel dat als
ik ooit per ongeluk (wat onwaarschijnlijk is omdat ik een trouwe
pilslikker ben, maar het kan altijd gebeuren bijvoorbeeld door ziekte)
zwanger zou worden dat hij er blij mee is en voor me zal zijn. Maar ik
vind het gezamenlijke besluit ook erg belangrijk.



Mijn besluit: Ik wacht de verhuizing even af voordat ik er weer
aan begin (met mijn man erover praten). We zijn nu volop dingen aan het
uitzoeken (vloeren en gordijnen en dergelijke) en het gaat nog wel even
duren eer we helemaal gesetteld zijn. Als ik eenmaal goed zit en ik
voel nog steeds (wat ik wel verwacht) dat ik een kind wil van ons
samen, dan zal ik het weer aanhalen. Maar dit keer zal ik duidelijker
zijn ook betreft mijn studie. Ik ben een beetje bang dat mijn man niet
doorheeft wat het betekend voor een vrouw als ze de 30 aan het passeren
is...

 
Er is altijd wel een reden te bedenken waarom het beter is om te wachten met het krijgen van een kindje...nu is het je studie, straks de verhuizing, dan je stage, daarna misschien een baan die je net hebt gevonden of wat dan ook. Wat mij betreft allemaal non-redenen. Er is altijd wel een excuus om het niet te doen, maar er is maar één goede reden om het wel te doen: Je moet het heel erg graag willen!
Daarbij, een kindje is niet een ding dat je plannen kunt! Een kind is een geschenk dat sommigen gegund is en anderen niet.
Je weet niet hoe het zal gaan...misschien heb je geluk en ben je wel in een keer zwanger, misschien duurt het wel een paar maanden of een paar jaar...misschien gaat het meteen goed, maar misschien ook niet. Hebben jullie daar wel eens over nagedacht?
 
Zullen we gewoon bij het begin beginnen? Het klinkt misschien wat bot, maar jij (Mamamijntje) gaat gelijk uit van de doomsenario. Jij zegt: sommige kunnen een kindje krijgen en andere niet, maar het moet zijn: meestal gaat het goed, maar er zijn mensen die helaas niet zwanger kunnen worden.
 
Hoi Lady G

Ik vind dat het besluit wat je nu hebt genomen een prima besluit is, even wachten met te beginnen over zwanger worden totdat jullie "thuis" zijn in jullie nieuwe huis.
Scheelt een hoop stress als je klaar bent, wij hebben ook besloten ff te wachten totdat de verbouwing van ons huis klaar is (is nu bijna zover!) Al ben ik wel een stuk jonger (24)

Wat  ons erg geholpen heeft is het boek Zwanger worden. Voor kinderwensers en twijfelaars.
Een heleboel voors en tegens van  zwanger  worden rond en na je 30-ste.
(ik was dus niet helemaal de doelgroep helaas, maar echt een boek wat de moeite waard is)
Er staan een heleboel dingen in die ik al wist maar voor mijn vriend was het erg prettig die dingen te lezen, maakt het voor een man ook allemaal wat tastbaarder.

Succes!

Tamara
 
Hoi Lady G,
Prima 1e oplossing, eerst even afwachten totdat de hectiek van de verhuizing achter de rug is. Wat de rest betreft, ik had een soortgelijke situatie maar dan net iets anders.... Ik wilde graag een kindje maar mijn vriend vond dat toendertijd nog geen goed idee omdat mijn moeder dat jaar was overleden. Hij wilde dat ik eerst tot rust zou komen voordat we aan iets "nieuws" gingen beginnen. Op dat moment vond ik dat niet echt prettig, maar achteraf gezien had hij helemaal gelijk. Een baby kan de eerste maanden slopend zijn, gun jezelf de rust van het eerst afstuderen dan heb je dat hoofdstuk iig afgesloten.

gr. Eveline
(ps. trotse mama van een 15mnd oude dochter en nr2 is in de maak )
 
Hoi Lady G!
Ik heb zo een beetje de hele discussie gelezen.. en vind dat er nogal veel  harde opmerkingen tussen staan. Het zou misschien allemaal een beetje genuanceerder mogen..

Wat mijn mening betreft : Ik heb een gedeelde mening, aan de ene kant denk ik..
Jouw man kan natuurlijk niet voor jou bepalen of je wel of niet aan een kindje toe bent. Dat is een gevoel dat alleen jij kan voelen natuurlijk! En wie weet is hij er nog niet helemaal aan toe om met jou een kindje te krijgen, in ieder geval nu niet.. En dat hij dat misschien een beetje als excuus ziet. Maar aan de andere kant, als hij dat dus vind, dat je eerst maar je studie moet afronden, is het weer een heel ander verhaal.
Misschien brengt hij het je verkeerd, dat kan ook natuurlijk.
Wie weet is het wel een mix van alles bij elkaar, kan ook!
Als je naar je verstand zou luisteren, zou je denk ik eerst je studie afmaken en verhuizen.
Als je naar je hart luistert, dan zou je  denk ik meteen met je pil stoppen.

Maar boven alles, ga eerst is met je man om de tafel zitten en ga een goed gesprek aan. Want er moet een duidelijkere reden zijn waarom hij vindt dat JIJ nog niet toe bent aan een kindje.

Ik wens je heel veel geluk en ik hoop toch wel te horen wat jullie uiteidelijke besluit zal worden.

Liefs Bren.
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan