A
Anoniem
Guest
Hoi,
kan me alleen maar bij de rest aansluiten. Volg je gevoel en trek je niks aan van de omgeving. Ik was op mijn 26ste zwanger van ons 1ste kindje, geen rare leeftijd lijkt mij, maar zelfs wij kregen een paar opmerkingen van wel jong. Onder andere van mijn (inval)huisarts! Alsof ik daar kwam toen ik 16 was.....
Maar ondaks dat ik 26 was, was ik ook wel huiverig voor reacties. Vond het ook helemaal niet leuk om het iedereen te vertellen (behalve mijn moeder, schoonmoeder en oma, waarvan ik wist dat ze het alledrie geweldig zouden vinden!).
Maar geloof me, als je eenmaal zwanger bent, krijg je steeds meer zoiets van: ze kunnen me allemaal gestolen worden met . Er groeit een wondertje in je buik, waar je dan al zoveel van houdt!! En als je kindje er eenmaal is, boeit het je al helemaal niet meer!!
In elk geval, ook mijn vriendinnen waren er nog helemaal niet mee bezig. Was dus de eerste in de groep en na een verbazing (goh, zijn jullie daar al mee bezig) vond iedereen het hartstikke leuk. En bekende een ander er toch ook al wel aan te denken.
En je relatie met je vriendinnen zal best even anders worden en je leven draait tijdelijk om luiers, voedingen, slaaptekort en weet ik wat, maar je krijgt er veel voor terug en die vriendinnen blijven ook wel hangen als het goede vriendinnen zijn. En waarschijnlijk vinden ze zo'n hummel geweldig!
Dus: bij twijfel alleen door mogelijke nare reacties van de omgeving: Niks van aantrekken. Ligt de twijfel meer bij jezelf (ben ik er wel aan toe?), doe het dan nog even rustig aan.
Succes met beslissen.
Liefs Mienetje
(28 en inmiddels 21 weken zwanger van nr 2)
kan me alleen maar bij de rest aansluiten. Volg je gevoel en trek je niks aan van de omgeving. Ik was op mijn 26ste zwanger van ons 1ste kindje, geen rare leeftijd lijkt mij, maar zelfs wij kregen een paar opmerkingen van wel jong. Onder andere van mijn (inval)huisarts! Alsof ik daar kwam toen ik 16 was.....
Maar ondaks dat ik 26 was, was ik ook wel huiverig voor reacties. Vond het ook helemaal niet leuk om het iedereen te vertellen (behalve mijn moeder, schoonmoeder en oma, waarvan ik wist dat ze het alledrie geweldig zouden vinden!).
Maar geloof me, als je eenmaal zwanger bent, krijg je steeds meer zoiets van: ze kunnen me allemaal gestolen worden met . Er groeit een wondertje in je buik, waar je dan al zoveel van houdt!! En als je kindje er eenmaal is, boeit het je al helemaal niet meer!!
In elk geval, ook mijn vriendinnen waren er nog helemaal niet mee bezig. Was dus de eerste in de groep en na een verbazing (goh, zijn jullie daar al mee bezig) vond iedereen het hartstikke leuk. En bekende een ander er toch ook al wel aan te denken.
En je relatie met je vriendinnen zal best even anders worden en je leven draait tijdelijk om luiers, voedingen, slaaptekort en weet ik wat, maar je krijgt er veel voor terug en die vriendinnen blijven ook wel hangen als het goede vriendinnen zijn. En waarschijnlijk vinden ze zo'n hummel geweldig!
Dus: bij twijfel alleen door mogelijke nare reacties van de omgeving: Niks van aantrekken. Ligt de twijfel meer bij jezelf (ben ik er wel aan toe?), doe het dan nog even rustig aan.
Succes met beslissen.
Liefs Mienetje
(28 en inmiddels 21 weken zwanger van nr 2)