Mijn vrouw is zwanger van een tweeling en heeft veel afstand nodig. Kan dit met matrescentie te maken hebben?

[twinspapa]

Hallo allemaal,

Ik schrijf hier omdat ik probeer te begrijpen wat er gebeurt in een periode die eigenlijk heel bijzonder zou moeten zijn voor ons.

Mijn vrouw is momenteel ongeveer 16 weken zwanger van een tweeling. Dat is iets waar we lang naar hebben uitgekeken. We hebben een traject van IVF doorgemaakt en ook eerdere miskramen gehad, dus toen we hoorden dat ze zwanger was, waren we ontzettend blij.

Tegelijkertijd is onze relatie de afgelopen maanden onder enorme druk komen te staan door allerlei stressfactoren: werkstress, financiële zorgen, verhuizing, een verbouwing van het huis en de emotionele impact van het IVF-traject en de miskramen.

Sinds een aantal weken woont mijn vrouw weer tijdelijk bij haar ouders omdat ze ruimte nodig heeft om alles te verwerken. We hebben inmiddels wel weer voorzichtig contact en soms zijn er ook warme momenten (bijvoorbeeld samen naar een echo gaan of praten over namen, inrichting babykamer), maar tegelijkertijd voelt het alsof ze veel afstand nodig heeft van mij en van onze relatie.

Ik probeer haar die ruimte te geven, maar eerlijk gezegd vind ik dat ook erg moeilijk. Ik wil haar steunen en er voor haar zijn, maar ik ben ook ontzettend bang om haar kwijt te raken en voel me vaak machteloos.

Laatst kwam ik de term matrescentie tegen. Voor zover ik begrijp gaat dat over de grote psychologische overgang die vrouwen doormaken wanneer ze moeder worden, een soort identiteitsverandering die net zo ingrijpend kan zijn als bijvoorbeeld de puberteit, maar dan richting het moederschap.

Sommige dingen die ik daarover lees lijken wel te passen bij wat er nu gebeurt:

• grote emoties
• twijfel over de relatie
• behoefte aan afstand
• veel innerlijke onrust.

Daarom ben ik benieuwd of anderen hier iets van herkennen.

Mijn vragen zijn eigenlijk:

• Hebben jullie tijdens de zwangerschap (of bij je partner) ook zo’n periode van afstand of verwarring in de relatie meegemaakt?
• Kan matrescentie er echt voor zorgen dat iemand even veel ruimte nodig heeft, ook richting haar partner?
• Wat helpt in zo’n situatie wel en wat juist niet?

Ik wil niets liever dan dat we hier samen doorheen komen en uiteindelijk als gezin sterker worden. Tegelijk merk ik dat ik het vaak zwaar vind om mijn plek te vinden in dit proces.

Ik ben vooral benieuwd naar ervaringen van vrouwen die dit misschien zelf hebben meegemaakt. Maar ook de ervaringen van vaders die in een soortgelijke situatie hebben gezeten of zitten. Het is vaak een eenzaam en alleen bestaan wanneer je deze periode moet doormaken, maar heel weinig kunt doen.

Alvast bedankt voor het meedenken.

 

[Essil]

De factoren die je noemt kunnen ook goed leiden tot een burnout. Ik heb zelf nooit van matrescentie gehoord.
Maar met zoveel stress bovenop de zwangerschapshormonen kunnen er zeker problemen ontstaan. Bespreek dit vooral ook met de verloskundige.

 

[twinspapa]

Beste Essil,

Dank je wel voor je reactie.

Vanwege de tweeling zwangerschap lopen wij in het ziekenhuis bij een arts-verloskundige. In het ziekenhuis zijn er maar twee patiënten, de vrouw en de tweeling en als echtgenoot ben je slechts een derde partij.

Ik heb een zorgmelding gedaan, maar men kan er weinig mee omdat de vrouw dit zelf moet doen. Dan houdt het daar al op.

Vandaar mijn vraag hier, hopende op ervaringsverhalen en deskundigheid.

Als man heb je in deze fase simpelweg weinig tot geen inbreng en dat werkt erg demotiverend.