Ik wil graag advies over een situatie binnen de familie waar ik inmiddels behoorlijk mee worstel.
Mijn zoontje is een dreumes en binnen de familie is er nog een ander jong kind, zijn nichtje. Er speelt inmiddels best een geschiedenis tussen die twee. Het is niet één keer misgegaan tijdens het spelen, maar meerdere keren.
Mijn zoontje is onder andere geduwd, geknepen en geslagen. Er is ook een keer met een blok op zijn hoofd geslagen. Op andere momenten wordt hij vastgepakt en niet losgelaten. Laatst werd hij opnieuw geduwd. Ik pakte hem op om hem te troosten, maar zij bleef zijn armen vasthouden en liet hem niet los. Toen heb ik uiteindelijk heel duidelijk en streng gezegd: “Nu laat je los.”
Ik grijp dus wel degelijk in wanneer er iets gebeurt. Ik haal mijn zoontje weg, troost hem en spreek zijn nichtje aan wanneer dat nodig is. Alleen merk ik dat ik inmiddels ontzettend alert ben geworden wanneer ze bij elkaar in de buurt zijn. Als er opnieuw iets gebeurt, voel ik mijn hartslag omhoogschieten en kan ik gaan trillen. Ik merk gewoon dat de herhaling van deze situaties mij veel stress geeft.
Daar komt bij dat ik het ontzettend moeilijk vind om mijn zoontje iedere keer verdrietig of met pijn te zien. Of bepaald gedrag bij een ontwikkelingsfase kan passen, is eigenlijk niet de discussie die ik met dit topic wil voeren. Mijn probleem is vooral dat mijn zoontje degene is die het fysiek ondergaat en dat ik niet goed weet hoe ik daar binnen de familie mee om moet gaan.
Ik probeer inmiddels bewust meer afstand tussen de kinderen te houden. Alleen blijkt dat in de praktijk veel moeilijker dan het klinkt. Mijn zoontje is een actieve dreumes. Hij wil rondlopen, spelen en ontdekken. Ik kan hem tijdens een familiebezoek niet urenlang op schoot houden en ik vind het ook moeilijk dat hij steeds degene zou moeten zijn die beperkt wordt.
Daarnaast zoekt mijn schoonzus juist regelmatig met haar dochter het contact met mijn zoontje op. Ze komt met haar naar hem toe of brengt de kinderen bij elkaar om te spelen. Ik merk dat ik dat inmiddels eigenlijk liever niet meer heb, juist vanwege wat er eerder allemaal is gebeurd.
Mijn schoonzus grijpt heel af en toe zelf in wanneer haar dochter iets doet, maar niet consequent. Wanneer ík vervolgens duidelijk ingrijp of haar dochter aanspreek, heb ik meerdere keren gemerkt dat ik een boze blik krijg of dat mijn schoonzus daarna kortaf of afstandelijk tegen mij doet. Daardoor voel ik me enorm klemgezet.
Want wat moet ik dan doen? Ik kan moeilijk zien dat mijn zoontje pijn wordt gedaan en bewust niets zeggen. Maar ik wil tegelijkertijd ook geen enorme ruzie binnen de familie veroorzaken. Het blijven mensen met wie wij een familieband hebben en ik zou het liefst gewoon normaal met iedereen om kunnen blijven gaan.
Ik merk alleen dat deze situatie inmiddels zoveel spanning bij mij oproept dat ik er echt tegenop begin te zien om naar gelegenheden te gaan waar de kinderen allebei aanwezig zijn. Een deel van mij denkt inmiddels zelfs: dan ga ik voorlopig maar zo min mogelijk naar gezamenlijke bijeenkomsten. Maar ergens vind ik het ook verdrietig dat het zover moet komen.
Ik zoek daarom vooral praktisch advies: hoe zouden jullie in zo’n situatie duidelijke afstand tussen de kinderen creëren zonder voortdurend je eigen dreumes te moeten beperken? En hoe zouden jullie het gesprek met de andere ouder aanpakken wanneer je weet dat diegene het moeilijk vindt als haar kind wordt aangesproken?
Ik wil daarbij één ding graag vooropstellen: ik zoek geen discussie over de vraag of bepaald gedrag op een bepaalde leeftijd wel of niet kan voorkomen. Natuurlijk moeten jonge kinderen nog ontzettend veel leren. Mijn vraag gaat over wat je als ouder doet wanneer jouw eigen kind herhaaldelijk aan de ontvangende kant staat. Begrip voor het ene kind en bescherming van het andere kind hoeven wat mij betreft niet tegenover elkaar te staan.
Ik wil mijn zoontje beschermen, de familieverhoudingen het liefst goed houden én niet iedere bijeenkomst met mijn zenuwen op scherp zitten. Op dit moment weet ik alleen niet goed meer hoe ik die drie dingen met elkaar moet combineren.
Iemand die zelfs ongeveer iets soortgelijks mee maakt? En hoe gaan jullie ermee om?
(Ja chat heeft me geholpen met het opstellen van dit bericht omdat hij het iewat beter kan verwoorden dan ik )
Mijn zoontje is een dreumes en binnen de familie is er nog een ander jong kind, zijn nichtje. Er speelt inmiddels best een geschiedenis tussen die twee. Het is niet één keer misgegaan tijdens het spelen, maar meerdere keren.
Mijn zoontje is onder andere geduwd, geknepen en geslagen. Er is ook een keer met een blok op zijn hoofd geslagen. Op andere momenten wordt hij vastgepakt en niet losgelaten. Laatst werd hij opnieuw geduwd. Ik pakte hem op om hem te troosten, maar zij bleef zijn armen vasthouden en liet hem niet los. Toen heb ik uiteindelijk heel duidelijk en streng gezegd: “Nu laat je los.”
Ik grijp dus wel degelijk in wanneer er iets gebeurt. Ik haal mijn zoontje weg, troost hem en spreek zijn nichtje aan wanneer dat nodig is. Alleen merk ik dat ik inmiddels ontzettend alert ben geworden wanneer ze bij elkaar in de buurt zijn. Als er opnieuw iets gebeurt, voel ik mijn hartslag omhoogschieten en kan ik gaan trillen. Ik merk gewoon dat de herhaling van deze situaties mij veel stress geeft.
Daar komt bij dat ik het ontzettend moeilijk vind om mijn zoontje iedere keer verdrietig of met pijn te zien. Of bepaald gedrag bij een ontwikkelingsfase kan passen, is eigenlijk niet de discussie die ik met dit topic wil voeren. Mijn probleem is vooral dat mijn zoontje degene is die het fysiek ondergaat en dat ik niet goed weet hoe ik daar binnen de familie mee om moet gaan.
Ik probeer inmiddels bewust meer afstand tussen de kinderen te houden. Alleen blijkt dat in de praktijk veel moeilijker dan het klinkt. Mijn zoontje is een actieve dreumes. Hij wil rondlopen, spelen en ontdekken. Ik kan hem tijdens een familiebezoek niet urenlang op schoot houden en ik vind het ook moeilijk dat hij steeds degene zou moeten zijn die beperkt wordt.
Daarnaast zoekt mijn schoonzus juist regelmatig met haar dochter het contact met mijn zoontje op. Ze komt met haar naar hem toe of brengt de kinderen bij elkaar om te spelen. Ik merk dat ik dat inmiddels eigenlijk liever niet meer heb, juist vanwege wat er eerder allemaal is gebeurd.
Mijn schoonzus grijpt heel af en toe zelf in wanneer haar dochter iets doet, maar niet consequent. Wanneer ík vervolgens duidelijk ingrijp of haar dochter aanspreek, heb ik meerdere keren gemerkt dat ik een boze blik krijg of dat mijn schoonzus daarna kortaf of afstandelijk tegen mij doet. Daardoor voel ik me enorm klemgezet.
Want wat moet ik dan doen? Ik kan moeilijk zien dat mijn zoontje pijn wordt gedaan en bewust niets zeggen. Maar ik wil tegelijkertijd ook geen enorme ruzie binnen de familie veroorzaken. Het blijven mensen met wie wij een familieband hebben en ik zou het liefst gewoon normaal met iedereen om kunnen blijven gaan.
Ik merk alleen dat deze situatie inmiddels zoveel spanning bij mij oproept dat ik er echt tegenop begin te zien om naar gelegenheden te gaan waar de kinderen allebei aanwezig zijn. Een deel van mij denkt inmiddels zelfs: dan ga ik voorlopig maar zo min mogelijk naar gezamenlijke bijeenkomsten. Maar ergens vind ik het ook verdrietig dat het zover moet komen.
Ik zoek daarom vooral praktisch advies: hoe zouden jullie in zo’n situatie duidelijke afstand tussen de kinderen creëren zonder voortdurend je eigen dreumes te moeten beperken? En hoe zouden jullie het gesprek met de andere ouder aanpakken wanneer je weet dat diegene het moeilijk vindt als haar kind wordt aangesproken?
Ik wil daarbij één ding graag vooropstellen: ik zoek geen discussie over de vraag of bepaald gedrag op een bepaalde leeftijd wel of niet kan voorkomen. Natuurlijk moeten jonge kinderen nog ontzettend veel leren. Mijn vraag gaat over wat je als ouder doet wanneer jouw eigen kind herhaaldelijk aan de ontvangende kant staat. Begrip voor het ene kind en bescherming van het andere kind hoeven wat mij betreft niet tegenover elkaar te staan.
Ik wil mijn zoontje beschermen, de familieverhoudingen het liefst goed houden én niet iedere bijeenkomst met mijn zenuwen op scherp zitten. Op dit moment weet ik alleen niet goed meer hoe ik die drie dingen met elkaar moet combineren.
Iemand die zelfs ongeveer iets soortgelijks mee maakt? En hoe gaan jullie ermee om?
(Ja chat heeft me geholpen met het opstellen van dit bericht omdat hij het iewat beter kan verwoorden dan ik )