Hoi hoi,
Ik weet wat je bedoeld.
Mijn man en ik zijn vorig jaar maart getrouwd. Daarna besloten we dat ik zou stoppen met de pil en dan zouden we wel zien. Aan de ene kant vond ik het fantastisch om zwanger te worden en later ook mama. Ik zag mezelf al helemaal achter die kinderwagen lopen. Aan de andere kant vond ik het ook supereng!
Na 4 maanden was ik zwanger. Ik bereidde me al helemaal voor op de misselijkheid en de moeheid. Echter, er gebeurde niets. Ik begon te twijfelen. Was dit wel goed? Na 9 weken hield ik het niet meer uit en hebben we een echo geregeld. Wat bleek? Miskraam. Ik viel keihard van mijn roze wolk. In oktober curretage gehad.
Daarna werd ik maar niet ongesteld. Ik was alweer zwanger! Niet helemaal volgens planning maar we waren superblij. Maar ja, toen kwamen de eerste bloedingen. Baf, weer van die roze wolk. Verdriet en onmacht hadden de boventoon. Na anderhalve week kregen we een termijnecho. Wij gingen er heen met het idee dat het weer helemaal mis was. Maar........ het vruchtje zat er nog, met een kloppend hartje! We wisten niet wat we ervan moesten denken.
Maar ja, dag later weer flinke bloeding. Hup, naar het ziekenhuis. Tja, kindje zat er nog. Waar de bloeding vandaan kwam? Dat wisten ze niet.
Nu, zo'n 3 weken later en een aantal bloedingen verder kan ik niet meer van mijn zwangerschap genieten. Al die mensen die er zo prachtig over kunnen vertellen, mogen van mij hun mond houden. Bij ons is het een achtbaan van emoties. Blij, bang, verdrietig en dat alles met een behoorlijk portie stress. Ook voor mijn man!
Gisteren zijn we weer naar het ziekenhuis geweest vanwege een bloeding. De kleine zit er nog en doet het prima. We zijn nu 10 weken en een paar dagen op weg.
We hebben dus nog zo'n 30 weken te gaan.
En over de toekomst? Wij weten dat we een goede papa en mama zullen worden en ook ik wordt er wel zenuwachtig van als ik eraan denk.
Maar ja, is dat niet normaal? Ik denk dat ieder mens wel twijfelachtig is over dingen die zijn/haar leven zullen veranderen. Zeker zo'n grote beslissing. Maar wat ik tot nu van mijn vriendinnen heb begrepen die nu mama zijn, verdwijnen die twijfels wel op het moment dat je je kindje voor het eerst in je handen houdt. Dus daar ga ik maar vanuit.
Je kunt dit soort dingen toch niet van te voren uitstippelen. Probeer daar ook niet naar te streven want dat kost je alleen maar energie. En die kun je nu beter voor andere dingen gebruiken.
Ik heb wat boeken gekocht over zwanger zijn. Gewoon om een beetje te kijken wat je te wachten staat. En ik hoop dat ik straks, als ik een dikke buik heb en het kindje kan voelen, dat ik er dan ook van kan genieten. Laten we het hopen.
Succes de komende tijd.
Groetjes,
Maike
