Wij hadden ook lang niet alles perfect! We woonden wel samen in een huurhuis, dus dat was gelukkig geen zorg. Ik had al een baan, maar mijn man was nog aan het afstuderen (terwijl hij hoofdverdiener zou worden). Wel makkelijk uitzicht op een baan, dus er besloten toch al voor te gaan. Ik was 8 weken zwanger toen hij zijn diploma in ontvangst nam en twee weken daarna had hij een baan. We zijn er financieel altijd uitgekomen en hebben sinds vorig jaar ons eerste koophuis. Onze zoon is inmiddels 1,5 jaar en ik ben bijna 19 weken zwanger van onze tweede 😉
Om een beeld te schetsen: ik was net 26 toen onze eerste geboren was en zal net een maand 28 zijn als onze tweede komt. Mijn man was 27 en bijna 29 straks. Dus herken het wel hoor, haha. We hadden wel een aantal dingen die we op een rijtje wilden hebben. Zoals een goed financieel vooruitzicht (mocht één van ons twee een baan verliezen, konden we dan nog steeds rondkomen met een kleine?), een dak boven ons hoofd, een relatie die tegen een stootje kon voor als de zwangerschap niet lekker liep of we een huilbaby zouden krijgen, en mensen die ons konden helpen mocht er iets niet goed gaan. Daar konden, mede door hele goede gesprekken, ja op zeggen. Ik heb wel moeten wachten tot mijn man er klaar voor was hoor! We hebben begin 2016 gesprekken gehad over kinderen, maar mijn man wilde graag wachten tot na de zomervakantie voor we er echt voor zouden gaan. Ik ben blij dat ik heb gewacht op hem, want ik kon hem goed gebruiken tijdens mijn zwangerschap (die was namelijk heel zwaar). Mijn tip: het hoeft echt niet allemaal perfect te zijn, maar blijf vooral goed met elkaar praten en zorg dat je op één lijn zit. Vooral wanneer je aan kinderen gaat beginnen. Want je hebt elkaars steun echt nodig, wellicht in je zwangerschap, maar zeker daarna - als de kleine er werkelijk is. Het zou vervelend zijn als één van de twee er dan nog niet helemaal achter stond.
