Hallo,
Bedankt voor jullie reakties, het is gewoon al heel fijn om al die rondspokende gedachtes even van me af te schrijven. Ik weet eigenlijk niet waar het zo ineens vandaan komt, het is echt onstaan sinds ik zwanger ben, dat ik me ineens realiseerde hoe oud hij zal zijn als onze jongste straks dus 20 / 30 zal zijn. Misschien dat het ineens wel lijkt of het al heel snel is ofzo. En ook zie ik ineens op het schoolplein heel veel jonge opa's en oma's die de kleinkinderen uit school ophalen enzo en dan begin ik daar dus weer over te piekeren. Maar goed, onze generatie krijgt natuurlijk steeds later kinderen dus dat zal in de toekomst toch wel veel normaler worden.
Het is een beetje zo dat mijn man eigenlijk altijd al veel eerder kinderen wilde dan ik en neem ik het mezelf wel een beetje kwalijk dat ik toen zo lang wilde wachten en nu
toch uiteindelijk zelfs ook weer een derde wilde.
Misschien komt het ook wel een beetje omdat mijn moeder jong is overleden, ze was pas 42 en ik ben me pas later gaan realiseren dat ik eigenlijk een hele jonge moeder had (ik was toen 19) en mijn man is nu dus al net zo ''oud''. Maar door het overlijden van mijn moeder heb ik lang in een rouwproces gezeten waardoor ik er niet eerder aan toe was. Ik was uiteindelijk 28 bij de eerste en mijn man was toen 37 en toen was ik er ook pas echt klaar voor.
Maar goed, ik maak me er drukker om dan dan mijn man hoor, hij heeft dit soort gedachtes helemaal niet omdat hij helemaal niet met zijn leeftijd bezig is, hij is ook nog harstikke jong in zijn doen en laten met onze andere 2 kids.
Ach ja en Brat Pitt wordt nu ook vader en is toch ook al over de 40.
Ik ga proberen om het los te laten, we leven in het nu tenslotte.
Heel erg bedankt voor jullie reakties nogmaals.
Groetjes,
Maron