Ik herken het wel, mijn man zit ook graag te gamen. En anders filmpjes kijken op zn telefoon. Onze dochter kon zich in die tijd ook best goed vermaken. Tijdens slaapjes vond ik het niet erg. Maar kon me er toen wel flink aan irriteren dat hij aan het gamen was of tv keek oid, of zelfs half met haar speelde terwijl hij op zn telefoon bleef kijken, gewoon als ze wakker was.
Hij zei dan dat ze toch blij was? Wat maakt het dan uit?
En ik ben wel een beetje in het midden uitgekomen. Ik ben begonnen als moeder die geen seconde haar aandacht verloor. Maar in dat tweede half jaar spookten zijn woorden wel door mijn hoofd. Zou het echt kunnen, even mijn serie kijken terwijl zij onder de babygym ligt? Ik ging er dan wel naast zitten en reageerde goed op haar gebrabbel. Maar wat een ontspanning dat dat kon! Dat is maar een voorbeeld.
En daarnaast deed ik wel veel huishouden terwijl ze op een kleedje naar me keek. Hoe is dat anders? Misschien meer om naar te kijken ofzo.
Maar ik ben wel altijd oplettender gebleven in dat ze uitdaging nodig heeft. Samen dingen oefenen. En ook minimaal een keer per dag een uurtje naar buiten. Mijn man heeft daar nog steeds wel eens maling aan en dan word ik nog steeds wel eens boos. Want ze slaapt dan gewoon minder goed. Het is ook belangrijk, een beetje blootstelling aan de wereld.
Aan de andere kant is mijn man na 1 jaar wel veel meer betrokken aan het spelen. Sinds ze dingen begrijpt, loopt, stoeit, praat enzo, kan hij er meer mee.
Zo groeien we naar elkaar toe en leren we lessen van elkaar. En ik accepteer inmiddels dat ik de wat meer betrokken ouder ben. Ik zie ook een meisje dat gek is op haar vader en nu gewoon vraagt wat ze wil doen. Ze hebben echt een leuke band. Waaronder samen even met pappa's abbediening spelen (controller) ?
Mijn man heeft trouwens wel geregeld dat hij beneden kan gamen en dus niet steeds op zolder zit.
