Oke. Ik zal het kort proberen te houden. Ik ben mama van 1 kindje van 2,5 en ben nu 36 weken zwanger. Nu is het zo dat ik tijdens mijn 1e zwangerschap een hoop ellende heb mee gemaakt na de bevalling van mijn dochter. Ze heeft lang in het wkz gelegen maar is er uiteindelijk boven op gekomen. Mijn vriend heeft hier een trauma van en ik
Ook. Ik ben in een burn out beland en heb panniekaanvallen gekregen. Nu 2 jaar later ben ik hier boven op gekomen en kan ik straks de ziektewet uit. Mijn baas heeft mij tijdens dit alles ontslagen, (rechtzaak wel gewonnen ))
Mijn vriend is ook ontslagen tijdens de ziekenhuis periode. Hij heeft nu een eigen bedrijf gestart wat loopt als een trein. Ik heb hier al die tijd in geholpen tot nu toe want het lukt niet meer. De ziektewet wist hier ook vanaf want het bevordert mijn herstel. Nu is het zo dat we veel ruzie hebben de laatste tijd. Ik merk dat mijn lichaam moe is, seks lukt niet meer en heb tijd voor mijzelf nodig. Mijn vriend loopt ondertussen zich zelf voorbij met het vele werk en heb ik oo boksen gezet want hij kan zijn emoties niet reguleren. Gebruikt elk weekend drugs en alcohol. Als ik hier wat van zeg is dat allemaal niet waar zegt hij… of hij beloofd constand dat hij er nu wat aan doet. Dit speelt trouwens al 4 jaar. Ik ben er nu klaar mee, en heb verteld dat ik er uit ga of de drugs. Nu kiest hij voor mij en is hij de afgelopen 2 weken thuis het weekend maar zuipt zich wel van godlos in het weekend… psycholoog wil hij trouwens niet heen. Ook mist hij mij als vrouw. Hij wil alleen maar weg en leuke dingen doen. Heel fijn natuurlijk maar sochtens ontbijten, vervolgens in de stad 500 euro uitgeven, dan hier nog even uit eten en dan nog een activiteit wordt mij en mijn dochter te veel. Als ik er iets van zeg dat ik het leuk vindt maar van mij iets minder mag dan vindt hij dat vervelend en dan zegt hij: “maar ik doe alles voor jullie en niemand iets voor mij” deze uitspraken maken mij zo onzeker. Ook doet hij geen reet in huis, haal ik nog steeds snachts mijn dochter uit bed omdat hij het niet hoort als ze huilt. Ik geef haar dan een flesje… hij heeft niks in de gaten. Ik weet niet meer wat ik moet en ben doodongelukkig. Als ik een gedeelte van zijn werk uit handen probeer te nemen omdat hij het zo druk heeft dan laat hij dat niet toe… vervolgens wel zeggen dat niemand in deze wereld helpt… hij wil de controle houden maar ik ga nu in verzet. En kom voor mijzelf op. Hij hoopt dat als het kind er uit is dat ik hem snel weer kom helpen. Ik vertel dat ik tot .. .. .. datum verlof heb. Hij vindt het vreselijk en soms heb ik het idee dat hij het mij niet gunt, want hij heeft het ook zo zwaar…. Maar ik denk dan: jij wil ook honderd duizen dingen in een dag doen… doe eens rustig aan en probeer eens te genieten van het geen wat je aan het doen bent…. Iemand tips ?
Ook. Ik ben in een burn out beland en heb panniekaanvallen gekregen. Nu 2 jaar later ben ik hier boven op gekomen en kan ik straks de ziektewet uit. Mijn baas heeft mij tijdens dit alles ontslagen, (rechtzaak wel gewonnen ))
Mijn vriend is ook ontslagen tijdens de ziekenhuis periode. Hij heeft nu een eigen bedrijf gestart wat loopt als een trein. Ik heb hier al die tijd in geholpen tot nu toe want het lukt niet meer. De ziektewet wist hier ook vanaf want het bevordert mijn herstel. Nu is het zo dat we veel ruzie hebben de laatste tijd. Ik merk dat mijn lichaam moe is, seks lukt niet meer en heb tijd voor mijzelf nodig. Mijn vriend loopt ondertussen zich zelf voorbij met het vele werk en heb ik oo boksen gezet want hij kan zijn emoties niet reguleren. Gebruikt elk weekend drugs en alcohol. Als ik hier wat van zeg is dat allemaal niet waar zegt hij… of hij beloofd constand dat hij er nu wat aan doet. Dit speelt trouwens al 4 jaar. Ik ben er nu klaar mee, en heb verteld dat ik er uit ga of de drugs. Nu kiest hij voor mij en is hij de afgelopen 2 weken thuis het weekend maar zuipt zich wel van godlos in het weekend… psycholoog wil hij trouwens niet heen. Ook mist hij mij als vrouw. Hij wil alleen maar weg en leuke dingen doen. Heel fijn natuurlijk maar sochtens ontbijten, vervolgens in de stad 500 euro uitgeven, dan hier nog even uit eten en dan nog een activiteit wordt mij en mijn dochter te veel. Als ik er iets van zeg dat ik het leuk vindt maar van mij iets minder mag dan vindt hij dat vervelend en dan zegt hij: “maar ik doe alles voor jullie en niemand iets voor mij” deze uitspraken maken mij zo onzeker. Ook doet hij geen reet in huis, haal ik nog steeds snachts mijn dochter uit bed omdat hij het niet hoort als ze huilt. Ik geef haar dan een flesje… hij heeft niks in de gaten. Ik weet niet meer wat ik moet en ben doodongelukkig. Als ik een gedeelte van zijn werk uit handen probeer te nemen omdat hij het zo druk heeft dan laat hij dat niet toe… vervolgens wel zeggen dat niemand in deze wereld helpt… hij wil de controle houden maar ik ga nu in verzet. En kom voor mijzelf op. Hij hoopt dat als het kind er uit is dat ik hem snel weer kom helpen. Ik vertel dat ik tot .. .. .. datum verlof heb. Hij vindt het vreselijk en soms heb ik het idee dat hij het mij niet gunt, want hij heeft het ook zo zwaar…. Maar ik denk dan: jij wil ook honderd duizen dingen in een dag doen… doe eens rustig aan en probeer eens te genieten van het geen wat je aan het doen bent…. Iemand tips ?