stress en je wil zwanger worden

[Anoniem]

Hoi hoi,

ik heb me bij andere discussies al voorgesteld, maar heb toch even een vraag voor de mensen die proberen zwanger te worden maar wat al enige tijd op zich laat wachten.

Wij zijn begonnen in november 2006 net na ons trouwen een halfjaar later gingen er een aantal dingen niet helemaal lekker.

Ik heb het afgelopen jaar behoorlijk wat stress gehad 2 huizen waarvan er 1 langer dan een jaar te koop heeft gestaan en dus financieel niet echt lekker ging  (hij is net 1,5 week  geleden verkocht)  mijn man die geopereerd moest worden en vervolgens complicaties kreeg 1 week na zijn operatie. Mijn vader die met spoed opgenomen werd en 3 bypassen kreeg. Op mijn werk liep het allemaal niet zo lekker. Dus al met al behoorlijk wat stress.

Nu is inmiddels alles een beetje rustig met mijn vader gaat het goed. Mijn man gaat het ook weer heel goed. Appartement is verkocht en op mijn werk gaat het stukken beter.

Dit heb ik al die tijd dus gezien als groot struikel blok dat ik niet zwanger kon worden (uiteindelijk ben ik daar blij om gezien alle omstandigheden en dacht ik dus ook bij me zelf alles gebeurd met een reden dus ook dat ik niet zwanger wordt)

Maar nu gaan we er dus volop voor en hopen we  zo graag dat ik snel zwanger wordt want we zijn er allebei zo klaar voor mijn man is al onderzocht en bij hem zit alles goed ik wacht deze NOD 8/7 nog even af is het niets dan ga ik naar de huisarts om doorverwezen te worden.

Er zijn een aantal mensen om ons heen die weten dat we hiermee bezig zijn en die zeggen dan je moet er niet teveel mee bezig zijn het komt vanzelf. Hoe leg je zoiets naast je neer  ik heb geen knop die je om kan zetten ik  vind het best frustrerend dat  ik  mijn gedachten niet op iets anders kan zetten omdat ik dit  zo graag wil zeker in de periode  nadat  je geovuleerd hebt dan  is het spannend en afwachten of je ongie wordt.

Maar zijn er mensen die al lang bezig zijn maar dus door allerlei omstandigheden bewust/onbewust  veel stress hebben gehad?

Wou even me verhaal kwijt misschien  herkennen  sommige mensen deze situatie.

groetjes
Leepat

 

[Anoniem]

Hi Leepat, ik en mijn vriend zitten in ronde 4 van ons 1e kindje. Dus totaal niet te vergelijken met jullie situatie. Maar doordat ik in mijn leventje al veel heb meegemaakt en zeker op dit moment ook veel mee maak, heb ik wel zo iets van ohh dalijk heeft dit invloed op het zwanger mogen worden. Ik had dus deze ronde ook echt ff zo iets van, het is me allemaal wel ff gezegend met alles. Ik was zo in tranen en had op gegeven moment opgeschreven: kleintje kom nog maar ff niet, ik kan nu geen goede mama zijn. Gelukkig is alles nu in iets rustiger vaarwater en heb ik sinds het weekend eigenlijk een deel van mijn leventje/een boek afgelsloten. En nu is het tijd voor een nieuw boek. Dit klinkt allemaal heel zwaar e.d. Maar dat is het nou ook weer niet hoor, maar zo voelde het voor mij gevoelsmatig. Mijn nod is donderdag a.s (26 juni) dus best wel een beetje spannend. Vooral omdat wij deze ronde gewoon geklust hebben, ook niet me voorbehoedsmiddel ofzo, had echt zo iets van zie wel hoe het gaat lopen. En nu heb ik dus best wel wat dingen waarvan ik denk, uhm wat is dit en me anders voelen enzo. Maar wil mezelf gewoon niet teveel hoop geven.

Door stress schijnt je menstruatie ook langer weg te kunnen blijven. Is jou cyclus wel een beetje regelmatig dan? Niet niks allemaal wat jullie de afgelopen jaren hebben moeten mee maken. Fijn om te lezen dat het nu eigelijk best goed gaat. En zeker dat het onderzoek van je mannetje positief was. Hoelang na die crisis tijd zijn jullie nu bezig? Ik duim voor je meis. Ik ben dan wel niet zo lang bezig. En reageer ook niet op dit berichtje om die reden. Maar puur om de factor stress en zwanger willen worden. Deze topic sprak me wel aan.

Liefs Nathalie

 

[Anoniem]

Hoi Leepat,
Ik wilde graag reageren op je topic. Ik ben 31 en nu een jaar bezig om zwanger te worden. Wij zijn net deze week doorverwezen naar de gyn. Als ik terug kijk op het afgelopen jaar, dan hebben wij ook veel stress gehad, maar ik heb nooit het idee gehad dat dit de reden was dat wij niet zwanger werden. Ik denk dat het onbewust wel een rol kan spelen, maar alleen als je echt stresseriger dan stress hebt. Dus als je echt nooit een moment hebt om te ontspannen en je 100% van de tijd 100% aan het stressen bent. En dat zal denk ik niet het geval zijn. Onlangs is bijvoorbeeld mijn vader ernstig ziek geworden. Ik ben daar dan wel veel mee bezig, want het is niet niks, maar toch blijft er ook tijd over voor "leuke" dingen die zorgen voor de broodnodige ontspanning. Je kan niet altijd bezig zijn met sores, hoewel dat soms natuurlijk best moeilijk is. Ik denk dat je je niet schuldig hoeft te voelen over het feit dat je een moeilijke periode achter de rug hebt en dat dit misschien de oorzaak is van het niet zwanger worden.
Over je vraag om het zwanger worden van je af te zetten. Dat is gewoon heel erg moeilijk. Mij lukt het ook niet echt goed, maar ik denk niet dat dit de reden is dat ik nog niet zwanger ben. Een eicel en een zaadcel hebben niet het benul dat ik erop zit te kijken, om het zomaar te zeggen. Het enige dat bij mij helpt is af en toe afreageren op het forum (voornamelijk onder werktijd, ik geef toe) en proberen er niet te veel bij stil te staan op andere momenten. Dat lukt mij ook niet altijd, vooral niet als je in de medische molen terecht komt, maar dat is wel wat ik zoveel mogelijk probeer.
Gelukkig is het ons tot nog toe gelukt om ons seksleven leuk te houden (en vooral niet verplicht) en vooral ook ontspannen. Verder doen we veel leuke dingen samen, dat leidt ook af van andere zaken en proberen we zo gezond mogelijk te leven. Voor mij werkt het 't best als ik me af en toe toesta om echt bezig te zijn met zwanger worden, maar daarbuiten dus niet. Ik probeer te voorkomen dat het een obsessie wordt en het enige dat m'n leven de moeite waard maakt, want dat is gewoon niet zo. Ik zou er veel voor over hebben om zwanger te zijn, maar ben wel zo reeel om te beseffen dat er nog meer is in het leven dan zwanger en kinderen. En nogmaals, zo'n forum helpt erg om af te reageren. Alleen als ik hierop zit ben ik zo bezig met kinderen, daarbuiten valt het reuze mee.
Buiten het forum temperatuur ik ook (om inzicht te krijgen in m'n cyclus) en gebruik ik ovulatietesten (want ik wil natuurlijk geen kans missen). Maar dat ervaar ik dan weer niet als een zware opgaaf of zo. Als dat wel zou zijn, dan zou ik er acuut mee stoppen.
De stap naar de huisarts vond ik zelf wel een hele zware stap. Daar ben ik toch wel een aantal dagen flink van slag van geweest. Ik dacht dat ik me daar toch echt op had voorbereid, maar het kwam me achteraf toch rauw op het dak vallen. Ik denk dat ik toch nog niet geheel geaccepteerd had dat het niet "vanzelf" zou gaan en toen de arts dat bevestigde was dat ineens toch moeilijk.
Ik hoop dat je wat aan m'n verhaal hebt, het is wel een lang verhaal geworden.
Succes met zwanger worden en succes met het nemen van de stap in de medische molen.
Groetjes, Esk (31, ronde 12, 1e kindje)

 

[Anoniem]

Hoi Esk,

Bedankt voor je reactie ik heb hier zeker wel wat aan. Het is gelukkig ook niet zo dat ik er 24 uur per dag aan denk dat kan ook niet want ik heb een vrij drukke baan 40 uur per week en thuis mijn man en 2 honden die aardig wat aandacht vragen dus wat dat betreft heb ik afleiding zat. Maar toch ben ik ermee bezig en eerlijk gezegd vind ik het zelf alleen maar leuk ik maak me niet gek het is zeker geen obsessie (gaat het ook niet worden) heb al voor mezelf gezegd ik wil er 300% voor gaan ook door de medische molen maar als blijkt dat ik om wat voor reden dan ook niet zwanger kan worden ook niet met alle behandelingen die je tegenwoordig kan ondergaan. Dan kan ik me daarbij neerleggen maar nu leef je iedere maand weer in die onzekerheid (en ik ben al niet iemand die heel veel geduld heeft hihi) is het nu wel of weer niet gelukt zo teleurstellend iedere keer maar dan ben ik eenmaal ongi en ben ik er alweer overheen als ik van de wc afkom dan zeg ik tegen me man volgende keer beter en we gaan gewoon weer door met de dag. Het klinkt allemaal heel zwaar enzo, ik ben op dit moment gelukkig en alles is weer rustig op alle fronten ik merk aan mezelf dat ik weer veel lekkerder in me vel zit. Dus heb alle hoop dat het op de natuurlijke manier gaat gebeuren. Mijn NOD is op 8/7 dus ik ben benieuwd.

Naar mijn huisarts gaan vond ik niet zo heel erg hij was al op de hoogte van mijn situatie vorig jaar december toen waren we dus al 1 jaar bezig toen gaf hij zelf al aan blijf nog even een halfjaar proberen is het in juni nog niets kom dan terug. Ik wist al dat het niet zomaar vanzelfsprekend is om zwanger te worden een vriendin van mij is ruim 2 jaar bezig geweest om zwanger te worden en die heeft inmiddels 2 hele mooie dochters.

jij ook heel veel succes verder we gaan weer duimen dat het gaat lukken

bedankt voor je reactie

Leepat

quote: Esk30 reageerde document.write(friendlyDateTimeFromStr('24-06-2008 08:47:48&apos);

Hoi Leepat,
Ik wilde graag reageren op je topic. Ik ben 31 en nu een jaar bezig om zwanger te worden. Wij zijn net deze week doorverwezen naar de gyn. Als ik terug kijk op het afgelopen jaar, dan hebben wij ook veel stress gehad, maar ik heb nooit het idee gehad dat dit de reden was dat wij niet zwanger werden. Ik denk dat het onbewust wel een rol kan spelen, maar alleen als je echt stresseriger dan stress hebt. Dus als je echt nooit een moment hebt om te ontspannen en je 100% van de tijd 100% aan het stressen bent. En dat zal denk ik niet het geval zijn. Onlangs is bijvoorbeeld mijn vader ernstig ziek geworden. Ik ben daar dan wel veel mee bezig, want het is niet niks, maar toch blijft er ook tijd over voor "leuke" dingen die zorgen voor de broodnodige ontspanning. Je kan niet altijd bezig zijn met sores, hoewel dat soms natuurlijk best moeilijk is. Ik denk dat je je niet schuldig hoeft te voelen over het feit dat je een moeilijke periode achter de rug hebt en dat dit misschien de oorzaak is van het niet zwanger worden.
Over je vraag om het zwanger worden van je af te zetten. Dat is gewoon heel erg moeilijk. Mij lukt het ook niet echt goed, maar ik denk niet dat dit de reden is dat ik nog niet zwanger ben. Een eicel en een zaadcel hebben niet het benul dat ik erop zit te kijken, om het zomaar te zeggen. Het enige dat bij mij helpt is af en toe afreageren op het forum (voornamelijk onder werktijd, ik geef toe) en proberen er niet te veel bij stil te staan op andere momenten. Dat lukt mij ook niet altijd, vooral niet als je in de medische molen terecht komt, maar dat is wel wat ik zoveel mogelijk probeer.
Gelukkig is het ons tot nog toe gelukt om ons seksleven leuk te houden (en vooral niet verplicht) en vooral ook ontspannen. Verder doen we veel leuke dingen samen, dat leidt ook af van andere zaken en proberen we zo gezond mogelijk te leven. Voor mij werkt het 't best als ik me af en toe toesta om echt bezig te zijn met zwanger worden, maar daarbuiten dus niet. Ik probeer te voorkomen dat het een obsessie wordt en het enige dat m'n leven de moeite waard maakt, want dat is gewoon niet zo. Ik zou er veel voor over hebben om zwanger te zijn, maar ben wel zo reeel om te beseffen dat er nog meer is in het leven dan zwanger en kinderen. En nogmaals, zo'n forum helpt erg om af te reageren. Alleen als ik hierop zit ben ik zo bezig met kinderen, daarbuiten valt het reuze mee.
Buiten het forum temperatuur ik ook (om inzicht te krijgen in m'n cyclus) en gebruik ik ovulatietesten (want ik wil natuurlijk geen kans missen). Maar dat ervaar ik dan weer niet als een zware opgaaf of zo. Als dat wel zou zijn, dan zou ik er acuut mee stoppen.
De stap naar de huisarts vond ik zelf wel een hele zware stap. Daar ben ik toch wel een aantal dagen flink van slag van geweest. Ik dacht dat ik me daar toch echt op had voorbereid, maar het kwam me achteraf toch rauw op het dak vallen. Ik denk dat ik toch nog niet geheel geaccepteerd had dat het niet "vanzelf" zou gaan en toen de arts dat bevestigde was dat ineens toch moeilijk.
Ik hoop dat je wat aan m'n verhaal hebt, het is wel een lang verhaal geworden.
Succes met zwanger worden en succes met het nemen van de stap in de medische molen.
Groetjes, Esk (31, ronde 12, 1e kindje)

 

[Anoniem]

Hoi Nathalie,

Mijn vader is in Januari geopereerd, mijn man in Februari aan zijn knie (en zit dus nog steeds in de ziektewet) was dus ook een lastige tijd om te klussen uiteraard hij kon niet lopen niets! die periode heb ik me dus ook niet zo gefocusd op zwanger worden maar we zijn sinds 2 weken ons appartement kwijt en dat geeft ook weer wat meer lucht. Daarom vind ik het nu ook zo spannend we hebben nu verder geen gekke dingen om stress over te hebben, dus kunnen we kunnen er nu wat meer van genieten dat we voor een kindje gaan, want wat je zegt op het moment dat je veel aan je hoofd hebt, heb je zoiets van is het nu wel verstandig om zwanger te worden financieel gezien en andere omstandigheden. Dus het is helemaal niet raar dat je dat dan denkt.

Mijn cyclus is verder heel gelijk altijd precies op de dag ik  kan me klok erop gelijk zetten!! ik heb een cyclus van 31 dagen. Me eisprong voel ik altijd op dag 17 dus wat dat betreft heb ik niet eens ovulatietesten nodig (ik gebruik ze overigens wel) Ik moet wel zeggen dat ik de laatste 2 keer echt zo ziek was van de ongi ik kreeg helemaal koude zweet en viel vervolgens flauw heb hier al vaker last van gehad maar toen was ik nog een stuk jonger dus weet niet wat dit nu weer was.

Oh voor jou is het nu zeker spannend deze week zal voor je duimen donderdag ik lees wel of je zwanger bent.

we gaan lekker rustig aan doen en genieten van het RELAXEN schijnt te helpen hihi

bedankt voor je reactie op mijn topic

Leepat


quote: 1984_Nathalie_1984 reageerde document.write(friendlyDateTimeFromStr('23-06-2008 23:30:50&apos);

Hi Leepat, ik en mijn vriend zitten in ronde 4 van ons 1e kindje. Dus totaal niet te vergelijken met jullie situatie. Maar doordat ik in mijn leventje al veel heb meegemaakt en zeker op dit moment ook veel mee maak, heb ik wel zo iets van ohh dalijk heeft dit invloed op het zwanger mogen worden. Ik had dus deze ronde ook echt ff zo iets van, het is me allemaal wel ff gezegend met alles. Ik was zo in tranen en had op gegeven moment opgeschreven: kleintje kom nog maar ff niet, ik kan nu geen goede mama zijn. Gelukkig is alles nu in iets rustiger vaarwater en heb ik sinds het weekend eigenlijk een deel van mijn leventje/een boek afgelsloten. En nu is het tijd voor een nieuw boek. Dit klinkt allemaal heel zwaar e.d. Maar dat is het nou ook weer niet hoor, maar zo voelde het voor mij gevoelsmatig. Mijn nod is donderdag a.s (26 juni) dus best wel een beetje spannend. Vooral omdat wij deze ronde gewoon geklust hebben, ook niet me voorbehoedsmiddel ofzo, had echt zo iets van zie wel hoe het gaat lopen. En nu heb ik dus best wel wat dingen waarvan ik denk, uhm wat is dit en me anders voelen enzo. Maar wil mezelf gewoon niet teveel hoop geven.

Door stress schijnt je menstruatie ook langer weg te kunnen blijven. Is jou cyclus wel een beetje regelmatig dan? Niet niks allemaal wat jullie de afgelopen jaren hebben moeten mee maken. Fijn om te lezen dat het nu eigelijk best goed gaat. En zeker dat het onderzoek van je mannetje positief was. Hoelang na die crisis tijd zijn jullie nu bezig? Ik duim voor je meis. Ik ben dan wel niet zo lang bezig. En reageer ook niet op dit berichtje om die reden. Maar puur om de factor stress en zwanger willen worden. Deze topic sprak me wel aan.

Liefs Nathalie

 

[Anoniem]

He hoi;

Ik herken me hellemaal in jullie verhalen Ik zit nu in de 12 rond, ben nu al een jaar bezig!
Begin  januari ben ik oververmoeid thuis komen te zitten, ben bijna een maand thuis gebleven! Daarna rustig aan weer begonnen te werken en dat voelde al gauw weer goed! De stres komt bij mij vooral door te veel hooi op mijn vork te nemen, te veel van mezelf verwachten, financeel ging het een tijdje minder, en ons huis stond te koop, zo'n 1 1/2 tot 2 jaar! Ik wilde graag verder, we hebben een oud huis waar nog van alles aan gebeuren moest en dat gebeurde niet omdat hij te koop stond! dus uit eindelijk hebben we beslotten om er te blijven wonen,waar ik eenlijk hee blj om was!Het had in eerste instantie een praktische reden dat we wilden verhuizen, mijn vried en ik werken op  het zelfde bedrijf en moeten dus een stukje rijden maar hebben twee auto's nodig omdat we vaak verschillende dienten hebben!  nu aan we ook echt verbouwen! Wat ook de nodige stres op leverd! Gaan we het financeel wel redden? Gaan we trouwen of geregistreerd partnerschap dit hadden we nodig voor het huis,we heben uit eindelijk eerst gekozen voor het laatste anders ws het wel erg veel! En  onze kinderwens waar ik gewoon erg veel mee bezig ben speelt ook een grote rol in mijn gesteldheid! Bj mij weten ook een aantal mensen het, vind het soms moeiljk te bepalen wie je het wel vertelt en wie niet maar ik doe het maar op gevoel als het goed voelt vertel ik het! Wil het toch delen ook als het niet lukt,ik ben gek op kinderen en heb ook een bepaald aan trekings kracht op ze, ze komen altijd naar mij toe. Dus dan krijg je op den duur toch vragen van waarneer beginnen jullie met kinderen! En ik wil het ook gewoon kwijt, het er over hebben helpt me! Vrder ben ik in een kort tijd best veel afevallen, a kan ook een reden hebben dat e zwangerschap uitblijt! Volgende week mogen we naar het ziekenhuis, voor het eerst maar dit vind ik aan de ene kant wel spannend maar geeft me ook wel rust! En dan op vakantie naar Parijs lekker tor rust komen en wie weet!!!!!!!


Liefs Maie
ifsMarie

 

[Anoniem]

Beste Marie,

Jeetje wat herken ik mezelf in jouw verhaal!!! ik heb ook in december 3 weken thuis gezeten met een zogehete "burn out" ben veel te snel weer aan het werk gegaan maar thuis werd ik ook gek ik kan niet stil zitten dus tja.... te veel hooi op me vork nemen is bij mij ook altijd aanwezig. Ik   moet ook leren nee te zeggen zowel op me werk als prive maar dat is lastig als dat in je karakter zit. Ik ben niet afgevallen maar wel naar een dietist geweest niet omdat ik zo heel zwaar ben/was maar meer om mijn eetpatroon op peil te krijgen uiteindelijk ben ik toch aardig afgevallen van 85 kilo naar 76 dus ben daar wel blij om bovendien  is mijn dietist ook psycholoog en kan heel goed met haar praten dus dat deed me wel goed. Jou huis ook zo lang te koop ja dat gaat niet in je koude kleren zitten dat is zo veel chaos wat er in je hoofd zit op dat moment. en dat financiele plaatje werd ik ook GEK van. maar ja uiteindelijk is dat gelukkig allemaal goed gekomen. Die van jullie is nu verkocht of niet?

Wat je zegt over de komende onderzoeken die we moeten ondergaan het geeft mij aan de ene kant wel rust maar aan de andere kant ook spanning omdat ik niet weet wat me te wachten staat en wat we te horen zullen krijgen. Dus hoop dat het allemaal wel mee zal vallen. Verder zie ik het niet als iets slechts dat ik nog niet zwanger ben ik heb altijd zoiets van alles gebeurd met een reden dus dat zal nu ook wel zo zijn. We hebben natuurlijk zo'n hectisch stressvol jaar achter de rug dus misschien nu we wat meer rust hebben gebeurd het misschien wel ineens dat ik zo zwanger ben. We zijn dan wel al 19 maanden bezig maar niet intensief ivm operatie van me man e.d. dus er zitten maanden tussen dat ik er niet eens bij stil stond alleen maar op het moment dat ik dus ongi werd dan dacht ik nou volgende keer beter heb nu wat anders aan me hoofd. Maar ik moet zeggen dat het nu continue door me hoofd spookt.

Ik vind ook gewoon dat je erover moet kunnen praten als je dat wil hoor altijd dat stilzwijgen over alles als dat nou eenmaal oplucht moet je dat gewoon doen vind ik, je hoeft het ook niet aan de grote klok te hangen maar met je vriendin(en) is toch juist leuk erover te praten.

Marie, ga lekker genieten van je vakantie hopelijk kom je zwanger terug van romantisch parijs

wij blijven dit jaar in nederland gaan naar de veluwe met onze hondjes lekker rustig genieten.

groetjes en tot volgend gesprek
Leepat


quote: Marie Tromp83 reageerde document.write(friendlyDateTimeFromStr('26-06-2008 18:51:36&apos);

He hoi;

Ik herken me hellemaal in jullie verhalen Ik zit nu in de 12 rond, ben nu al een jaar bezig!
Begin  januari ben ik oververmoeid thuis komen te zitten, ben bijna een maand thuis gebleven! Daarna rustig aan weer begonnen te werken en dat voelde al gauw weer goed! De stres komt bij mij vooral door te veel hooi op mijn vork te nemen, te veel van mezelf verwachten, financeel ging het een tijdje minder, en ons huis stond te koop, zo'n 1 1/2 tot 2 jaar! Ik wilde graag verder, we hebben een oud huis waar nog van alles aan gebeuren moest en dat gebeurde niet omdat hij te koop stond! dus uit eindelijk hebben we beslotten om er te blijven wonen,waar ik eenlijk hee blj om was!Het had in eerste instantie een praktische reden dat we wilden verhuizen, mijn vried en ik werken op  het zelfde bedrijf en moeten dus een stukje rijden maar hebben twee auto's nodig omdat we vaak verschillende dienten hebben!  nu aan we ook echt verbouwen! Wat ook de nodige stres op leverd! Gaan we het financeel wel redden? Gaan we trouwen of geregistreerd partnerschap dit hadden we nodig voor het huis,we heben uit eindelijk eerst gekozen voor het laatste anders ws het wel erg veel! En  onze kinderwens waar ik gewoon erg veel mee bezig ben speelt ook een grote rol in mijn gesteldheid! Bj mij weten ook een aantal mensen het, vind het soms moeiljk te bepalen wie je het wel vertelt en wie niet maar ik doe het maar op gevoel als het goed voelt vertel ik het! Wil het toch delen ook als het niet lukt,ik ben gek op kinderen en heb ook een bepaald aan trekings kracht op ze, ze komen altijd naar mij toe. Dus dan krijg je op den duur toch vragen van waarneer beginnen jullie met kinderen! En ik wil het ook gewoon kwijt, het er over hebben helpt me! Vrder ben ik in een kort tijd best veel afevallen, a kan ook een reden hebben dat e zwangerschap uitblijt! Volgende week mogen we naar het ziekenhuis, voor het eerst maar dit vind ik aan de ene kant wel spannend maar geeft me ook wel rust! En dan op vakantie naar Parijs lekker tor rust komen en wie weet!!!!!!!


Liefs Maie
ifsMarie

 

[Anoniem]

He hoi Leepat!

Is toch fijn om te horen dat je niet de enige bent, het nee zeggen is voor mij ook altijd al een probleem geweest, waardoor je dus weer veel te veel doet! Maar inderdaad het zit ook in je karakter! Voreger zag ik het nog meer als een nadeel maar nu meer als een voordeel! Het hoort bij me! Nee het huis is niet verkocht, we hebben uit eindelijk besloten om er te blijven wonen! Achter af wel blij om was ook meer praktische overweging om te verhuizen en in het begin heb je er nog zin in en ben je aan het rond kijken naar nieuwe woningen maar op den duur is de lol er wel af en je kan ook niet verder in je oude huis omdat die te koop staat! Nu gaan we ook echt verbouwen enzo! Dus das ook wel weer spannend! Ja wie weet in parijs, hihi! Ik wil zowiezo rust!!!!!!!!!!!! En woensdag naar het ziekenhuis, dus das ook even afwachten! Zal eerst wel even kennismaking gesprekje zijn! Tuurlijk gaat het ook wel door je heen stel dat er wel echt iets mis is maar daar probeer ik niet te veel aan te denken! Hoop blijven houden!

Liefs Marie