Hee! Grappig dat je dit schrijft, want ik was aan het denken zelf een soortgelijk (ish) topic te openen.
Ik herken heel erg wat je schrijft. Mijn zoontje is weliswaar inmiddels bijna twee, maar ons eerste jaar met hem was ook erg heftig. Huilde veel de eerste maanden, we moesten erg wennen aan het met zijn drieën zijn en ook onze relatie heeft wel eens betere tijden gekend dan tijdens dat eerste jaar - en dat is een understatement.
Ook ik had altijd voor ogen een gezin met meerdere kinderen te willen en mijn vriend idem dito. Tijdens dat eerste jaar ben ik gaan twijfelen. Mijn vriend was dit eerste jaar ook erg stellig, als we het er toevallig over hadden of als vrienden van ons vertelden een tweede te verwachten, bijvoorbeeld. Nee, hij wilde het niet. Punt. Ik kon, precies zoals jij nu zegt, heel stellig zeggen "nu niet", maar de deur dicht gooien wilde ik ook nog niet.
Bij ons is het inmiddels omgedraaid. We zijn het met elkaar eens dat we het nu (nog steeds) niet willen, maar voor mijn vriend is de deur richting ooit een tweede op dit moment meer open dan voor mij. Ik merk nu pas hoeveel de zwangerschap en tijd erna met mij gedaan hebben en voel me sinds dit jaar weer helemaal mezelf, prettig in mijn lichaam en in mijn rol en onze relatie is weer goed. Ik houd onwijs veel van onze zoon en ons gezin, en zie mezelf ooit wel met nog een kindje, maar het vooruitzicht van nog een keer die lichamelijke verandering, de slapeloze nachten en nog eens zo'n eerste jaar in combinatie met mijn al bestaande gezin & relatie weerhoudt me ervan. Mijn vriend daarentegen dus, die is inmiddels enorm geswitched. Hij begrijpt mij, de wens is voor hem (nu) niet onoverkomelijk groot, maar hij zou wel open staan voor een tweede kindje. Als ik zie hoe hij met onze zoon is - hij is helemaal gek op en met hem - zie ik ook zo'n verschil met vorig jaar. Hij is een voorbeeld van wat je wel eens aan stereotypering leest: hij heeft blijkbaar niet zoveel met baby's; ervoor zorgen ging zonder moeite maar ik zie hem echt veel meer genieten van zijn zoon sinds zijn eerste verjaardag.
Wat ik dus tegen je wil zeggen.. maak je er niet te druk over. 8 maanden is echt nog heel erg kort - jullie hebben nog zo'n jong kindje - en alle veranderingen zijn nog relatief vers. Tuurlijk zijn er mannen, vrouwen, stellen die al na een halfjaar het gevoel hebben klaar te zijn voor nog een zwangerschap en baby en daar is uiteraard niets mis mee. Maar er zijn ook mensen voor wie dat niet geldt. Ik zou niet té veel opgaan in hoe je man er nu in staat. Kans is echt aannemelijk dat dit over een jaar anders is - of op z'n minst milder. Focus op jullie dochter en kijk naar wat jullie hebben. En op den duur - als de slapeloze nachten met krijsende baby van de eerste maanden lang genoeg geleden zijn - overtreffen alle herinneringen aan mooie mijlpalen wellicht wel dat gevoel van weerstand het allemaal nog eens te doen.
In ons geval zijn we nu tot de conclusie gekomen dat we het er minstens nog een jaar eigenlijk niet (echt) over hebben. En over een jaar zien we dan wel. Komt het gevoel voor een tweede er echt niet, dan is ons gezin op dit moment ook compleet.
Succes!
