@SBH
Dat snap ik helemaal, dat gevoel heb ik ook. Maar bij mij gaat 't dan ook wel echt gebeuren (als 't ooit weer zover mag komen). Ik wil dat zelf ook echt. Maar idd, als 't natuurlijk kan en ze hebben er vertrouwen in zeker proberen. Haha, dat zegt mijn moeder ook 9 maanden op 9 maanden af. Ik wil zoiezo wachten tot aan 't einde van 't jaar met opnieuw proberen, dan ben ik die 9 maanden allang voorbij. Kan 't wel allemaal heel snel roepen maar ik wil eerst ff lekker genieten van m'n meisje (kan anders ook wel, maar je weet nooit hoe 't gaat lopen zo'n nieuwe zwangerschap). En ik heb 't gevoel dat 't idd voor m'n lichaam ook beter is, ook al heb ik nergens last van. We hebben nu alle rust weer wat terug gevonden, laten we daar eerst maar 's ff lekker van genieten. Kunnen we er straks fris en fruitig tegenaan 😉. En ik wil ook graag eerst afwachten wat er met de psycholoog besproken gaat worden die hebben vaak ook meer door dan jezelf denk ik.. Dus we gaan 't zien. Super spannend en leuk voor jullie. Gaat je zwangerschap verder wel goed en met jezelf? Ik hoop 't! Liefs!
@Nail89
Ik snap helemaal wat je bedoeld. Ik ben zelf nogal vrolijk en positief altijd en roep altijd snel dat alles goed gaat. Maar toen we op 'n gegeven moment 'n paar weken thuis waren en alles uiteindelijk ook wat beter ging en iedereen zoiets had van daar gaat alles lekker viel 't stil. Maar ik liep er nog elke dag mee rond en huilde nog steeds elke avond. Ik had 't gevoel dat ik in 'n soort gat viel of zo. Dat is nu wel weg hoor, maar vandaar toch wel de stap naar 'n psycholoog te gaan. Omdat ik toch soms wel de behoefte voel om erover te praten. En mijn man zei dat ook doe 't maar gewoon 't kan nooit kwaad. Dit gaat 7 juni voor de eerste keer gebeuren dus ik ben heel benieuwd hoe ik dat ga ervaren.. Ben bij deze man terecht gekomen via m'n eigen gynaecoloog die me geopereerd heeft en dus ook overal bij was dus dat is wel fijn denk ik. Je moet helemaal niks meid, je moet vooral aan jezelf denken en hoe jullie 't graag willen. Als je zoiets meemaakt heeft dat 'n enorme impact op je leven en dat moet je rustig op je eigen manier eerst 'n plaatsje kunnen geven. Wat ik heb gedaan is 'n heel groot plakboek gemaakt met alle foto's van haar begin en m'n eigen verhaal erbij en 'n heel bevallingsverslag gemaakt zodat ik niks ga vergeten want sommige dingen worden vager met de tijd. Het is heel heftig gegaan maar voor ons ook heel bijzonder, we zijn tenslotte wel ouders geworden hoe dan ook en dat is en blijft heel speciaal. Het hoort bij ons en dat moet ook 'n plekje krijgen. Ook hebben wij 't dossier van haar opgevraagd zodat ik vooral alles na heb kunnen lezen omdat ik niet alles heb mee gekregen en overal bij heb kunnen zijn. Dit deed enorm veel pijn toen ik 't allemaal las ze had 'n score van 3 toen 2 en toen 6 dat wist ik eerst ook helemaal niet. Maar toch ook dat hoort bij ons. Mijn dossier heb ik ook, is ook niet echt fraai. Maar 't is zo gegaan en als zij later ooit vragen heeft kan ik alles laten zien en na vertellen. Dit alles heb ik 'n box gestopt en als ik de behoefte heb (wat nog niet is gebeurd) dan ga ik 't rustig bekijken. En dan die psycholoog die is gespecialiseerd in dit soort dingen maar dat moet ik nog afwachten.. Wilde je zelf nog stappen gaan ondernemen? Liefs!
