Ik zou me sowieso niet druk maken om de reacties van anderen! Mensen hebben toch altijd wel een mening, of het hen nu gevraagd wordt of niet en of die nu positief is of niet (zie vele voorbeelden op dit forum). Het belangrijkste is je gevoel volgen. Mijn broertje en ik schelen 1 jaar en 3 maanden (ik was 6 maanden oud en toen werd mijn moeder weer zwanger van mijn broertje). Ze waren wel al aan het proberen, maar omdat ze er ruim een jaar op hebben gewacht om zwanger van mij te worden, dachten ze dat ze er op tijd bij moesten zijn wilde het weer zo lang duren... En toen was het de eerste keer raak, haha. Ik heb het altijd gezellig gevonden, zo dicht op elkaar, maar in de puberteit is het even pittig. Vooral mijn moeder heeft in de afgelopen jaren wel aangegeven dat ze vooral de jonge jaren als erg pittig heeft ervaren.
Ikzelf ben nu 20 weken zwanger van nummer twee, onze zoon was gisteren precies 1,5 jaar oud. Wanneer de baby geboren wordt, zal onze zoon op één maand na 2 jaar zijn. Dat zal ook wel pittig worden, maar ook vanuit ons was het een bewuste keuze. Ik heb 9 maanden borstvoeding gegeven aan onze zoon, zo lang ik BV gaf had ik ook geen menstruatie (heerlijk!). Toen mijn menstruatie eindelijk weer doorzette, hebben mijn man en ik de gesprekken opgepakt wanneer we voor een tweede wilden gaan. Ik ben zelf bij mijn eerste zwangerschap heel erg ziek geweest, dus we wilden wel zeker weten dat we een tweede (eventueel zieke) zwangerschap weer aankonden. Na een maand of 2 goed praten en nadenken hebben we de knoop doorgehakt en gingen we ervoor. Ik bleek ook deze zwangerschap weer heel ziek te zijn in het begin, zelfs een ziekenhuisopname gehad, maar gelukkig wel korter dan bij ons eerste kindje. Heel zwaar met een dreumes die net kon lopen, maar we zijn er doorheen gekomen. Onze zoon begint steeds zelfstandiger te worden, dus wat dat betreft ben ik er niet zo bang voor als nummer twee komt. Ik weet dat we het aankunnen 😉
