Twijfel...

A

Anoniem

Guest
Hallo allemaal!!

Ook ik ben nieuw op dit forum. Ik heb me gisteravond aangemeld en daarna de rest van de avond jullie berichtjes zitten te lezen (wat een verslaving inderdaad!!). Ik was op zoek naar berichtjes die mij verder zouden kunnen helpen bij mijn vraag, maar helaas... geen onderwerp daarover gevonden.

Het gaat namelijk over het volgende: mijn vriend (41) en ik (28) zijn 2,5 jaar bij elkaar en al een tijdje krijg ik van die kriebels dat ik wel graag zwanger zou willen worden. Nu heeft hij het er de laatste tijd steeds meer over en heeft voorgesteld dat ik met de pil ga stoppen. Diep in m'n hart zou ik niks liever willen, maar aan de andere kant slaat de twijfel me om m'n hart. Allerlei gedachtes vliegen door m'n hoofd.. doe ik er wel goed aan.... kunnen we het financieel wel aan (m'n vriend is net sinds een half jaar zelfstandig ondernemer).... wonen we niet te klein.... Ik weet het, het klinkt misschien stom. Hebben jullie dit ook gehad? Of ben ik zo'n muts die zich gewoon te druk maakt om de stomste dingen...

Ik ben er gewoon zenuwachtig van. M'n vriend is van mening dat we het gewoon moeten doen en er niet over na moeten denken. Hij wil het graag (hoewel hij uit een vorige relatie al een zoontje van 12 heeft...) en ik zou het ook graag willen, maar ik ben altijd iemand die erg aan 't twijfelen is.

Kan iemand mij misschien die schop onder m'n kont geven en zeggen dat ik me aanstel? Waarschijnlijk zal iedereen wel twijfelen, maar dat zou ik graag ook es horen, niet dat het allemaal aan mezelf ligt.

Alvast ontzettend bedankt!! (EN SUPER DAT IK DEZE SITE HEB ONTDEKT!!)

Liefs,
Chantal

 
Hoi Chantal!

Welkom hier!!

Ik heb nooit twijfels gehad dus daar kan ik je geen raad in geven,mijn vriend heeft wel getwijfeld,maar dat komt omdat wij elkaar pas 2,5 jaar geleden tegen zijn gekomen.
Ik ben wel van mening dat als je voelt dat je relatie goed zit en je alltwee een kinderwens hebt,je niet moet twijfelen over wat je je kind op materieel vlak te bieden hebt...liefde is het belangrijkste!!
Jullie hebben toch alletwee een inkomen en een dak boven jullie hoofd??
Zekerheid krijg je nooit...je kunt zonder werk komen ,ziek worden enz...daar moet je niet al te lang bij stilstaan.
Maar ik vind het ook zeker zo dat je niet over 1 nacht ijs moet gaan,goed dat je er wel over nadenkt!!

Ik hoop dat ik je een beetje geholpen heb..je moet zelf een beslissing nemen en je niet laten beinvloeden door anderen!!

Veel suc-6 ermee!!!

Liefs,Swinnie
 
Hoi Chantal,

Ik heb die   twijfels ook gehad hoor. En hoeveel je ook probeert echte zekerheid krijg je nooit. Wij hebben ook nog heel veel te doen. We willen onze badkamer nog opknappen, en volgend jaar willen we ook een nieuwe auto enz enz.

Maar hoe meer ik daar over nadenk, dit dingen komen wel, met of zonder kindje en als het is rijden we toch nog wat langer door met onze auto? het is allemaal zo betrekkelijk. Het is goed dat je daarover nadenkt alvorens je begint. Alles op een rijtje zetten kan nooit kwaad.

maar er zijn van die dingen die je niet kunt plannen, wellicht maar goed ook toch?

Trouwens leuk om een naamgenoot aan  te treffen.

Groetjes
talke
 
Hoi Chantalleke,

Ik weet precies wat je voelt! Ik had precies hetzelfde! Mijn vriend is 24 en ik 26 en we zijn nu alweer 3 maanden in verwachting. We zijn ruim 2,5 jaar samen. Maar ik zal vertellen hoe het zo gekomen is;

Wij wilden al va het begin een kleintje, maar dat vonden we toch echt onverantwoordelijk, je kent elkaar net, hebt nog totaal geen zekerheid. Dat vond ik toch echt voorwaarden. Ik had ook vreselijke kopzorgen over het financiele plaatje, man, ik kon echt piekeren. Hoe zouden mijn vreindschappen dan worden? We zijn beiden heel sociaal actief en de 1ste in onze vriendenkring die dit zouden doen.  Daarbij hadden we nog geen geschikt huisje (een 3 kamer app, met 1 slaapkamer). Dus ik heb het toen iedere x voor me uitgeschoven. Terwijl mijn vriend echt graag wilde (ik ook wel, maar ik wilde de dingen op een rijtje).

Tot een klein half jaar geleden het niet zo goed met me ging, gewoon niet lekker in mijn vel. Het ging niet op mijn werk, vond er namelijk geen donder aan. Toen ik op een avond gezellig bij een vriendin zat, die wat ouder is en een zoontje van 6 heeft, en wij gezellig aan het kletsen zijn, zegt ze ineens; Je wil gewoon een kind (ik had het woord baby of kind nog niet in de mond genomen, maar was wel even aan t klagen over mijn werk). Normaal ga je dan lachen ofzo, t was zeker bedoeld als grapje. Maar nee, wat gebeurt er, ik barst in huilen uit...haha, dat is dus echt niets voor mij.

Ik gelijk mijn vriend bellen, ik had echt een eye-opener, zo bizar. Als ik nu terug kijk, heb ik onbewust zo lopen piekeren of het allemaal wel kon, we zijn nog jong (volgens onze omgeving) en financieel hebben we t nog steeds niet zeker, maar wel genoeg.

Ik  toch wat serieuzer gepraat met mijn vriend en toen hebben we samen besloten het toch te proberen. De eerste x was het direct raak......En ik kan je zeggen dat dat toch ook even schrikken was, ik ben nu 3 maanden verder en nu pas gewend.

En het komt allemaal goed, we hebben andere woonruimte gevonden en gekocht  (een leuk 4 kamer app) en ondanks dat ik eruit gegooid ben bij mijn werk (jawel, ik heb           verteld dat ik zwanger was, ik was alleen zo stom dit in mijn proeftijd te doen), gebeuren er zulke leuke dingen; allemaal positieve reacties, iederee wil helpen; ik zit op een grote roze wolk, ben echt zo blij!

T is echt een heel verhaal geworden; maar als je alleen twijfels hebt over je huis en je financien, maar wel graag een kindje wil, is mijn devies, wordt maar lekker zwanger, het lost zich allemaal vanzelf op. Of nou ja, dat doe je zelf, maar zoals je erover kan piekeren, is het niet in de realiteit! Jullie zijn beiden slimme mensen, het komt gewoon echt goed, dat gebeurd bij ons ook.

En als je echt twijfelt, wacht je nog even, je voelt vanzelf dat je er echt  klaar voor bent. En dan heb je nog 9 maanden de tijd om eventueel dingen te regelen en te wennen aan t idee!

Als je relatie maar goed zit, volgt de rest vanzelf!

heel veel succes en sorry voor t lange verhaal...haha...

groetjes!
 
Hoi Chantal,

Ik herken het wel hoor.
Wij willen ook gaan voor een eerste kindje, maar wonen ook klein.
Op zich vinden we zelf dat het het eerste jaar best wel kan, maar doordat kennisen/familie er elke keer over beginnen dat we eerst maar groter moeten gaan wonen krijg ik ook wel af en toe twijfels.
Mijn man werkt 4 dagen, dat zit dus wel goed, maar heel ruim hebben we het ook niet.

Wat wij vinden is dat erom gaat dat je je kind liefde kunt geven.
Als je telkens maar moet wachten met het maken van een kindje omdat er iets nog niet goed is (huis,werk, blablabla) kun je net zo goed nooit eraan beginnen. Toch?

Blijf erover praten met je vriend/man, want het blijft jullie beider beslissing.
Succes!

Liefs, Nadine.
 
Hoi Chantal,

Ik heb die twijfels ook gehad.
Wij hebben nu een meisje van ruim 2 jaar.
Toen ik zwanger van haar werd had ik een paar maanden daarvoor een botsing gehad waar ik een wiplash aan over heb gehouden.
En op dat  moment zaten we nog in een flinke verbouwing ,we hebben ons volledige huis in 5 jaar verbouwd, waar van het einde nog niet in zicht was.

Achteraf gezien is het allemaal best wel goed gegaan.
Ik heb goeie therapie gehad voor mijn wiplash en  ons huis is klaar. Nu moeten we alleen de tuin nog.

groetjes, Ikky
 
he chantal

echte twijfels heb ik nooit gehad, maar nu ben ik dan ook wel ietsjes ouder (29) en zijn we al lang bij elkaar (bijna 12 jaar) maar ik kan het me heel goe dvoorstellen dat je twijfelt
het allerbelangrijkste is dat je je kind een stabiele basis kan geven. Dat je met heel je hart ervan houdt en dat je een ruimte hebt waar hij/zij op kan groeien. Deze ruimte hoeft helemaal niet groot tezijn hoor.
En wat betreft de financien, tuurlijk kost een kind geld, maar volgens mij kun je het zo duur maken als je zelf wilt. Als het financieel wat minder gaat koop je toch gewoon B merken?
Maar goed, het allerbelangrijkste is dat je er zelf acher staat, anders moet je er echt helemaal niet aanbeginnen.
en zoals al eerder gezegd is het lost zich wel op.

sterkte met je beslissing
liefs Daan
 
Dag Chantal,



Als ik jou was zou ik mij niet zo druk maken om de materiele zaken. Het belangrijkste is dat jij het gevoel hebt dat jij er aan toe bent en dit samen met je partner wilt.



De rest komt later wel.



Ik had ook altijd gedacht eerst alles in orde maken, toen dat zover was, kwam er geen kind, maar 3 miskramen en 3 jaar verder wel een kind. Zo je zie maar, als je het goed regelt laat het kind misschien wel op zich wachten.



Doe het dus maar als jij denkt dat het goed is en over die buitenwereld? De meeste mensen beginnen tegenwoordig veel te laat en dat is ook ok, dus als je jong begint kan dat ook (ik was 24 toen ik stopte met de pil en dus 28 toen mijn kind pas werd geboren!).



Succes met jullie beslissing.



gr Sandra



 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan