Ik herken je verhaal ook. In mijn eerste zwangerschap heb ik tot week 18 bijna non-stop overgegeven. Mijn lichaam was helemaal op, op de bank zitten en de dag doorkomen was al een hele opgave. Ik ben uiteindelijk weer een paar uurtjes gaan werken, maar wel pas na de 24e week zwangerschap. Hier heb ik toen echt spijt van gehad. Mijn lichaam had zo'n grote klap gehad, dat ik er echt niet aan toe was, maar ik wilde mijn baan niet in gevaar brengen. Ik had op dat moment een tijdelijk contract dat zou aflopen óf verlengd moest worden naar een vast contract als ik 32 weken zwanger zou zijn. Uiteindelijk hebben mijn bazen toen besloten me eruit te gooien en ik kwam werkeloos thuis te zitten. Dat was achteraf alleen maar goed, want mijn lichaam was gewoon niet klaar voor werk. Ik heb dat laatste stukje zwangerschap ontzettend kunnen genieten, omdat ik eindelijk van alle stress en druk af was die ik mezelf oplegde om weer te gaan werken. Met deze zwangerschap (ondertussen 37+5) ben ik ook thuis komen te zitten, maar gelukkig maar voor een paar weken omdat de medicatie dit keer beter aan sloeg. Maar wél weer te vroeg begonnen met werken, mijn lijf was eigenlijk nog niet voldoende hersteld. Gelukkig heb ik een baan waar ik mijn eigen uren redelijk in kan delen en toen ik merkte dat ik weer naar een grensgebied ging, heb ik mezelf wat minder uren gegeven. Dit zodat ik toch nog wat extra rust kon pakken. Ik ben blij dat ik eindelijk een beetje naar mezelf geluisterd heb, want ik heb deze zwangerschap zelfs in het ziekenhuis gelegen wegens uitdroging, iets wat ik mezelf de vorige keer onthouden heb (wat ik eigenlijk wél had moeten doen). Dat heeft gezorgd voor een wake-up call! Ik heb de rest van mijn zwangerschap goed kunnen doorlopen en heb zelfs tot 36 weken door kunnen werken dit keer. Trots dat ik op mezelf was! En alleen maar omdat ik naar mezelf, mijn lichaam heb geluisterd en eerder aan de bel heb getrokken. Mijn advies? Stop met jezelf schuldig voelen, want dit is jouw schuld niet. Jij kunt niks aan die hormonen doen, maar je kunt wel goed voor jezelf en die kleine in jouw buik zorgen. En dat is prioriteit nummer 1. Je lijf heeft een mega klap te verduren gehad! Geniet van de dagen dat het wel goed gaat, ga er dan eens een keer op uit. Maar geloof mij dat werken er nu effe gewoon niet meer in zit, en dan hebben ze op je werk ook niks aan jou. Na je verlof kun je weer vol goede moed aan de slag, met de inzet die je voor je zwangerschap ook kon tonen! 😉 Succes dame.
