Hallo allemaal,
Ik ga het voor het eerst zeggen; ik ben gewoon zwanger! Ik weet het net een week. Niemand (naast mijn verloofde) weet het nog. Er gaat op dit moment héél erg veel door me heen. Niet alleen blijdschap, ook echt angst, shock. Beseffend hoe groots dit is. Dat ik zelfs afvraag; wil ik het echt? Ik zie een toekomst zonder kinderen niet voor me, maar ik besef me heel goed dat alles anders gaat worden. En omdat ik social media vaak niet het beste kanaal vind voor hulp of positieve geluiden stel ik hier de vragen die me bezighouden. Hoe voelden jullie je toen je erachter kwam? En nu je moeder bent; sta je echt áltijd aan? Maak je je altijd zorgen? Heb je nog momentjes voor jezelf? Ik heb HSP, dus ik ben gevoelig voor veel geluid. Ik heb ontzettend veel liefde om te geven, maar de angst slaat me met vlagen om m'n hart. Voor de bevalling, voor alles daarna. Ik denk ook omdat er geen weg terug is dat het zoveel met me doet. Ik voel dat ik het kan, maar mijn angst neemt het soms over en dat vind ik zo zonde, omdat dit juist een periode van blijdschap zou moeten zijn. Ik wil meer van het positieve uitgaan maar soms zit ik vast in m'n hoofd 🙂 Alvast bedankt voor jullie reacties.
Ik ga het voor het eerst zeggen; ik ben gewoon zwanger! Ik weet het net een week. Niemand (naast mijn verloofde) weet het nog. Er gaat op dit moment héél erg veel door me heen. Niet alleen blijdschap, ook echt angst, shock. Beseffend hoe groots dit is. Dat ik zelfs afvraag; wil ik het echt? Ik zie een toekomst zonder kinderen niet voor me, maar ik besef me heel goed dat alles anders gaat worden. En omdat ik social media vaak niet het beste kanaal vind voor hulp of positieve geluiden stel ik hier de vragen die me bezighouden. Hoe voelden jullie je toen je erachter kwam? En nu je moeder bent; sta je echt áltijd aan? Maak je je altijd zorgen? Heb je nog momentjes voor jezelf? Ik heb HSP, dus ik ben gevoelig voor veel geluid. Ik heb ontzettend veel liefde om te geven, maar de angst slaat me met vlagen om m'n hart. Voor de bevalling, voor alles daarna. Ik denk ook omdat er geen weg terug is dat het zoveel met me doet. Ik voel dat ik het kan, maar mijn angst neemt het soms over en dat vind ik zo zonde, omdat dit juist een periode van blijdschap zou moeten zijn. Ik wil meer van het positieve uitgaan maar soms zit ik vast in m'n hoofd 🙂 Alvast bedankt voor jullie reacties.