Wat als het niet gezond is?

Hallo Keesje,

Poeh, heftig zeg. Dat wilden wij voorkomen, dat ons kind op 2 of 3 jarige leeftijd zou overlijden. Wat vreselijk voor jullie en voor jullie gezin. Allereerst nog veel sterkte daarmee.

Ik probeer ook weer zwanger te worden van een tweede. En ook wij zullen weer alle testen en echo's laten uitvoeren. Wel is er bij ons een onderzoek geweest of dit eventueel erfelijk zou zijn, en daar kwam niets uit. Dus een "foutje van de natuur". Hopelijk zal jullie derde kindje gezond worden, en het zal jullie overleden kindje zeker niet vervangen, maar het zal wel weer vreugde in jullie leven brengen.

Groetjes, Kitty
 
Hoi Deedee,

Nou vind dat toch wel een erg moeilijke vraag wat zou je doen?? Ik zou het echt niet weten wat ik zou doen als ik weet dat mijn ongeboren kindje een ernstige afwijking heeft. Ik denk dat dat helemaal aan de afwijking en aan de situatie ligt. Heb gelukkig nog niet voor die keuze gestaan. Mijn dochtertje nu 3jr is "gelukkig"gezond.

Mijn beste vriendin heeft een zoontje van bijna 5jr. Vorig jaar oktober werd mijn vriendin zwanger. Het was een ongelukje, dus ze schrok daar echt van. Eenmaal van de schrik bekomen had ze de verloskundige gebeld voor een afspraak. Eind december had ze een afspraak en kreeg gelijk een echo, tot haar schrik kreeg ze te horen dat het er 2 waren. De verloskundige lieten haar en de vriend ff alleen om het te laten bezinken. Na een kwartiertje samen te zijn geweest zagen ze het helemaal zitten en waren ze super blij ermee. Ze zag de eigen al helemaal lopen achter een dubbele kinderwagen met de zoon er naast. Helaas toen de verloskundige verder ging met de echo bleek dat het niet goed zat met de kindjes. Ze kreeg te horen dat het vrij ernstig was en dat er een hele grote kans was dat 1 van de 2 zou te komen overleden tijdens de zwangerschap of de bevalling. Ook zou de bevalling gevaren met zich meebrengen. De kans was groot dat ze het zelf niet zou halen. Zij heeft toen een hele moeilijke keuze moeten maken en heeft gekozen voor haar zoontje en haar vriend. Ze heeft op aanrade van de verloskundige en een gyn abortus laten plegen. De zwangerschap had teveel risico's. De abortus vond plaatst in een kliniek en niet in het ziekenhuis, omdat het toch een eigen keuze was. Vond dit echt niet eerlijk, ze had geen keus in mijn ogen. De abortus heeft plaats gevonden in januari. Het heeft zoveel inpact gehad dat ze het niet meer aandurft om nog een keer zwanger te worden. Inmiddels kan dat ook niet meer. Na veel te hebben gepraat met de vriend over hun toekomst en hoe nu verder hebben ze besloten dat hij er een knoopje in heeft laten leggen. Vergeten doet ze het natuurlijk nooit, maar ze heeft het wel een plekje kunnen geven.
In die periode was ik al gestopt met mijn pil, wij willen namelijk heel graag een 2de kindje. Toch ondanks dat zo zoveel pijn had en verdriet vroeg ze dagelijks hoe het met mij ging. We praten honder uit over mijn eventuele 2kindje, natuurlijk met de nodige tranen. Het onderwerp zwangerschap is nog steeds moeilijk voor haar, maar ze is er altijd voor mij en ik natuurlijk ook voor haar. Laatst nog hebben we saampjes ff zitten huilen. Ik was overtijd en dacht echt dat ik zwanger was. Na een bezoekje en een echo bij de gyn kwam ik er achter dat ik niet zwanger was maar dat mijn cyclus gewoon van slag is. Ze leefde zo met mij mee dat het weer niet gelukt was en dat ik nu ronde 12 inga. Dat terwijl ze zelf een best wel moeilijke periode heeft gehad. Dat is voor mij echte vriendschap. Ze kijkt heel erg uit naar mijn 2de zwangerschap en kan net als ik niet wachten tot het zover is. Ze zegt dan kan ik lekker gaan shoppen voor jou babytje en word ik weer "tante". Mijn vriendin is echt een schat.

Liefs LM
 
Hoi meiden,

Ik heb net even jullie verhalen gelezen, pff heftig zeg.
Ik ben het wel met jullie eens, iedereen wil natuurlijk een gezond kindtje. Maar als dit niet het geval is wat doe je dan.
Wij gaan nu ronde 2 in voor ons eerste kindtje.
En Ik heb voor me eigen al vast staan dat als het kindtje een goed en leuk  leven kan hebben, onder wat voor omstandigheden dan ook. Datt ik het dan zou houden.
Helaas denkt mijn vriend hier anders over.  

Ik hoop natuurlijk dat  wij (ik bedoel hier mee iedreen) nooit voor  zo`n moeilijk beslissing komen te staan. Maar je weet maar nooit.

Ik wil wel even iedereen heel veel sterkte en succes wensen die dit wel al hebben mee gemaakt.
Groetjes Ank1  
 
Hallo meiden,

Ik vind het heel goed om er bij stil te staan omdat zwanger worden, zijn en alles daaromheen niet zo vanzelfsprekend is! Ik probeer nu zwanger te raken van ons 2e kindje en ik ben 35 jaar dus behoor al tot de risicogroep, ik denk vaak na over prenatale screening omdat ik gewoon geen gehandicapt kindje wil. Het klinkt heel hard en ik wil er echt niemand mee voor zijn hoofd stoten dat staat echt voorop maar ik  heb zelf een zus met een handicap en ik zie de zorgen en de problemen er om heen. Mijn vader heeft het nooit kunnen accepteren dat ze een handicap heeft en mijn moeder piekert zich suf wat er van haar terecht moet komen als zij zelf komt te overlijden want ze woont zelfstandig maar feitelijk kan ze dat echt niet maar ze vertikt het om in een woongemeenschap te gaan wonen terwijl dat echt veel beter voor haar zou zijn. Ze "versmeert" in haar eigen huis, kan niet met geld om gaan en zorgt niet goed voor haar zelf, mijn moeder kookt dagelijks voor haar en beheert haar financiën anders gaat het gewoon niet goed. Ik vind het ook heel moeilijk straks ben ik zwanger en is de uitkomst van een test superslecht wat doe ik dan? Die keuze is op dat moment keizwaar en zal heel veel verdriet met zich meebrengen maar de gedachte dat ik mijn leven lang voor een gehandicapt kind moet zorgen lijkt me nog veel zwaarder. Garanties in het leven heb je nooit en idd je kind kan op latere leeftijd wel iets overkomen  en dan moet je ook door maar toch als ik zwanger zou zijn van een kind met het syndroom van  down breek ik de zwangerschap wel af.

Groetjes,

Puk  
 
Fijn om te horen dat er toch wel veel meiden   daar over nadenken..

Ik ben nu bijna twee jaar bezig om zwanger te worden. Dus dat is geen vanzelfsprekend heid voor me. Ik kan me niet voorstellen dat ik de zwangerschap zou afbreken als het kindje Down zou hebben. Maar aan de andere kant kan ik me heel goed voorstellen dat mensen dat wel doen. Dat is een hele persoonlijke keuze die iederen voor zich maakt op zo'n moment. Zo'n keuze kan je alleen maar respecteren denk ik.

Maar het leven van het kindje staat natuurlijk voorop. Het kindje moet zelf ook wel kunnen genieten van z'n leven.

Blijft moeilijk.

Ik hoop dat ik niet voor de keuze kom te staan natuurlijk. Maar na bijna twee jaar bezig te zijn om zwanger te worden denk ik er toch wel vaker over na. Ik wordt er ook niet jonger op en de risicos worden dus groter.
 

Hallo allemaal,

allereerst elke

"keuze" die je maakt en waar jij je goed bij voelt, is de juiste keuze!!!"


Mijn visie over wat wij bij een kindje verwachten is het laatste jaar nogal verandert.
Ook ik zei eerder, als het maar gezond is...
Dat is nu wel anders, Vorig jaar ben ik in november bevallen bij 21 weken en 5dgn van een dochter.
De zwangerschap is op ons verzoek afgebroken.
Ik heb respect voor mensen die een zwangerschap afbreken om welke reden dan ook en ik heb respect voor mensen die zeggen, ik vodraag dit kindje en we zien dan verder.

Wij zijn er bij de 20 weken echo achtergekomen, dat onze dochter de ergste vorm van Spina Bifida zou hebben (open ruggetje), Ninthe* had dit zo erg dat ze niet levensvatbaar zou zijn buiten mijn lichaam.
Dat ze zou komen te overlijden dat wisten wij dus.
Zou ik de zwangerschap volbrengen dan zou onze dochter te vroeg geboren worden, en uiteindelijk max. 3 dagen leven met gigantisch veel pijn.

20 weken voelde ik mij al op en top moeder, ik kon het niet over mijn hart verkrijgen dat dit kindje van ons geboren zou worden en zoveel pijn zou krijgen en uiteindelijk zou overlijden of door de pijn, of door de medicijnen die ze daartegen kan krijgen.
Ook moet ik eerlijk zeggen, dat hoe egoïstisch het voor iemand misschien klinkt, dat ik het kindje niet nog 20 weken wou dragen.
Ik was stiekum alweer bezig met een nieuwe zwangerschap, tegen de tijd dat Ninthe* anders geboren zou worden, kan ik eventueel weer zwanger zijn..

De artsen tegenwoordig kunnen je heel goed vertellen wat ze wel en niet voor een kindje kunnen doen en wat de kansen zijn voor een kindje met een afwijking.
Je kan van te voren  zeggen:  als het deze of deze afwijking heeft dan breek ik de zwangerschap af....maar mensen geloof mij....je weet niet hoe je reageert, tot je op die bank ligt, ze kijken met een echo en je zeggen "Sorry meneer en mevrouw, maar jullie kindje is niet gezond"
Nadat je zoiets hebt gehoord, er samen over hebt gesproken en hebt gehuild dan pas weet je zeker wat je gaat beslissen.

Mijn visie is dus verandert....als een kindje een menswaardig bestaan kan leven, het besef heeft dat hij/zij leeft dan laten wij het komen.

Ik ben nu weer 11 weken zwanger, en onze eerste testen zijn 15 november, we doen wel de uitgebreide onderzoeken, omdat we ons wel als het ons nog een keer gebeurt, enigzins willen voorbereiden.

Liefs Randy



 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan