A
Anoniem
Guest
Hai meiden,
beetje gek bericht. weet niet of ik boos, verdrietig of teleurgesteld ben.
Mijn zus is 6 maanden zwanger van (heel welkom) ongelukje en ik zit in ronde 3 voor geplande zwangerschap. Nu had ze al wat laten vallen van"maar ik ben lekker eerst", en tegen mijn moeder had ze gezegd dat ze hoopt dat het bij mij nog wel even duurt voor ik zwanger raak.
Van het weekend ben ik het gesprek met haar aangegaan en ja hoor, ze gaf toe dat ze liever niet de aandacht met me deelt als ik nu ook zwanger zou raken. Ze hoopt daadwerkelijk dat het voor ons lang duurt!!
Ze heeft voor haar gevoel lang in mijn schaduw moeten staan (ben 5 jaar geleden mijn gevecht met borderline begonnen, en ik heb gewonnen!!!!!!! functioneer als een trein!!) en nu ze zwanger is zijn alle ogen logischerwijs op haar gericht. Dit wil ze niet delen!! Kan het me een beetje voorstellen maar het maakt me voornamelijk verdrietig!
Leek mij juist heerlijk om dit samen te delen. Maar zelfs mijn blij nerveuze tocht naar zwangerschap kan ze niet met me delen.
Ik stel me aan, vind ze, en ben er teveel mee bezig. Terwijl zij dus per ongeluk zwanger raakte op het moment dat haar relatie op knappen stond!! relatie is nu allemaal weer top voor hun, maar zou zo graag dat ze net zo blij voor mij zou zijn als dat ik dat voor haar ben. Ik geniet juist enorm van haar dikke buikje en al die mensen die haar op handen dragen. dat gun je elkaar toch?!!
kan nog wel 100 regels door tikken, maar merk dat ik steeds bozer word. Moest gewoon even mijn verhaal kwijt.
xxx van een teleurgestelde Annet
beetje gek bericht. weet niet of ik boos, verdrietig of teleurgesteld ben.
Mijn zus is 6 maanden zwanger van (heel welkom) ongelukje en ik zit in ronde 3 voor geplande zwangerschap. Nu had ze al wat laten vallen van"maar ik ben lekker eerst", en tegen mijn moeder had ze gezegd dat ze hoopt dat het bij mij nog wel even duurt voor ik zwanger raak.
Van het weekend ben ik het gesprek met haar aangegaan en ja hoor, ze gaf toe dat ze liever niet de aandacht met me deelt als ik nu ook zwanger zou raken. Ze hoopt daadwerkelijk dat het voor ons lang duurt!!
Ze heeft voor haar gevoel lang in mijn schaduw moeten staan (ben 5 jaar geleden mijn gevecht met borderline begonnen, en ik heb gewonnen!!!!!!! functioneer als een trein!!) en nu ze zwanger is zijn alle ogen logischerwijs op haar gericht. Dit wil ze niet delen!! Kan het me een beetje voorstellen maar het maakt me voornamelijk verdrietig!
Leek mij juist heerlijk om dit samen te delen. Maar zelfs mijn blij nerveuze tocht naar zwangerschap kan ze niet met me delen.
Ik stel me aan, vind ze, en ben er teveel mee bezig. Terwijl zij dus per ongeluk zwanger raakte op het moment dat haar relatie op knappen stond!! relatie is nu allemaal weer top voor hun, maar zou zo graag dat ze net zo blij voor mij zou zijn als dat ik dat voor haar ben. Ik geniet juist enorm van haar dikke buikje en al die mensen die haar op handen dragen. dat gun je elkaar toch?!!
kan nog wel 100 regels door tikken, maar merk dat ik steeds bozer word. Moest gewoon even mijn verhaal kwijt.
xxx van een teleurgestelde Annet