A
Anoniem
Guest
Hoi allemaal,
Vanaf het moment dat mijn man en ik getrouwd zijn (inmiddels 5 jaar), kregen wij al geregeld de vraag wanneer de kids komen. Ik vond dat al nooit zo netjes: alsof dat de reden was waarom wij trouwden! Ik was toen 24 en er waren zelfs heuse weddenschappen afgesloten dat ik binnen het jaar zwanger zou zijn. Wel is het zo dat ik van kinds af aan al wist dat ik kinderen wilde en ik had altijd het idee zo rond mijn 27e is een mooie leeftijd. Maar toen eenmaal die 27 naderde bleek ik er nog niet aan toe te zijn. Inmiddels, drie jaar later, ben ik dat wel (denk ik) maar lukt het nog niet erg (ronde 7). Vorig jaar september begon mijn kinderwens serieuze vormen aan te nemen en sinds december gebruiken we geen voorbehoedsmiddelen meer.
Nu is het zo dat, nu je er zo mee bezig bent, je overal 'zwanger' en 'baby's' tegenkomt: op tv, in de bladen, gesprekken op verjaardagen etc. En maar balen dat het nog niet gelukt is...
Maar het ergste vind ik de bemoeienissen van anderen. Laatst nog, toen vroeg iemand me of wij kinderen wilden. Ik antwoorde enkel met ja hoor. Bij het horen van mijn leeftijd (30) begon ze gelijk met dat ik dan niet meer zolang moest wachten, want wie weet lukt het niet en dat ben je ineens zo oud enzo. Ik dacht, mens je moest eens weten, maar waarom denken die mensen zelf niet na en bedenken ze niet zelf dat we misschien al wel bezig zijn en dat het idd niet 1,2,3, lukt. Maar ja, dat ga ik haar natuurlijk niet aan haar neus hangen.
Ik weet heus wel dat niet iedereen zo tactisch is, maar de laatste tijd krijg ik zoveel vragen wanneer wij nou eens aan kinderen beginnen, niet normaal.
Hoe gaan jullie hier nou mee om?
Groetjes,
Tammy
Vanaf het moment dat mijn man en ik getrouwd zijn (inmiddels 5 jaar), kregen wij al geregeld de vraag wanneer de kids komen. Ik vond dat al nooit zo netjes: alsof dat de reden was waarom wij trouwden! Ik was toen 24 en er waren zelfs heuse weddenschappen afgesloten dat ik binnen het jaar zwanger zou zijn. Wel is het zo dat ik van kinds af aan al wist dat ik kinderen wilde en ik had altijd het idee zo rond mijn 27e is een mooie leeftijd. Maar toen eenmaal die 27 naderde bleek ik er nog niet aan toe te zijn. Inmiddels, drie jaar later, ben ik dat wel (denk ik) maar lukt het nog niet erg (ronde 7). Vorig jaar september begon mijn kinderwens serieuze vormen aan te nemen en sinds december gebruiken we geen voorbehoedsmiddelen meer.
Nu is het zo dat, nu je er zo mee bezig bent, je overal 'zwanger' en 'baby's' tegenkomt: op tv, in de bladen, gesprekken op verjaardagen etc. En maar balen dat het nog niet gelukt is...
Maar het ergste vind ik de bemoeienissen van anderen. Laatst nog, toen vroeg iemand me of wij kinderen wilden. Ik antwoorde enkel met ja hoor. Bij het horen van mijn leeftijd (30) begon ze gelijk met dat ik dan niet meer zolang moest wachten, want wie weet lukt het niet en dat ben je ineens zo oud enzo. Ik dacht, mens je moest eens weten, maar waarom denken die mensen zelf niet na en bedenken ze niet zelf dat we misschien al wel bezig zijn en dat het idd niet 1,2,3, lukt. Maar ja, dat ga ik haar natuurlijk niet aan haar neus hangen.
Ik weet heus wel dat niet iedereen zo tactisch is, maar de laatste tijd krijg ik zoveel vragen wanneer wij nou eens aan kinderen beginnen, niet normaal.
Hoe gaan jullie hier nou mee om?
Groetjes,
Tammy