Hallo allemaal,
Ik ben nu 10 weken zwanger en heb 1,5 week geleden een goeie echo gehad. De termijn klopte en een kloppend hartje! Voor ons is het niet vanzelfsprekend zwanger te raken dus het was een complete shock/verrassing! Helemaal omdat we 2 jaar geleden na een miskraam zijn gestopt met het medische traject. We hebben een zoontje van 8 en hadden ons erbij neer gelegd dat het voor ons bij 1 gezonde zoon zou blijven. Nu dus heel onverwachts spontaan zwanger geworden!!!
Ik vind het alleen zo moeilijk om te vertrouwen op m'n lichaam. Elk toiletbezoek ben ik doodsbang en durf ik nog niks positiefs uit te spreken uit zelfbescherming.
Natuurlijk werken die hormonen en het feit dat ik me best slecht voel ook niet echt mee. Ben de hele dag door misselijk al zo'n 6 weken lang en erg moe. Doordat ik het mentaal ook allemaal zo moeilijk vind maak ik het mezelf denk ik nog lastiger.
Iemand die dit ook heeft mee gemaakt? En misschien tips heeft voor mij om hier wat beter mee om te kunnen gaan? Ik ben zo bang dat ik deze angst de hele zwangerschap laat overheersen en dat wil ik absoluut niet!
Sorry voor het lange verhaal!!
Ik ben nu 10 weken zwanger en heb 1,5 week geleden een goeie echo gehad. De termijn klopte en een kloppend hartje! Voor ons is het niet vanzelfsprekend zwanger te raken dus het was een complete shock/verrassing! Helemaal omdat we 2 jaar geleden na een miskraam zijn gestopt met het medische traject. We hebben een zoontje van 8 en hadden ons erbij neer gelegd dat het voor ons bij 1 gezonde zoon zou blijven. Nu dus heel onverwachts spontaan zwanger geworden!!!
Ik vind het alleen zo moeilijk om te vertrouwen op m'n lichaam. Elk toiletbezoek ben ik doodsbang en durf ik nog niks positiefs uit te spreken uit zelfbescherming.
Natuurlijk werken die hormonen en het feit dat ik me best slecht voel ook niet echt mee. Ben de hele dag door misselijk al zo'n 6 weken lang en erg moe. Doordat ik het mentaal ook allemaal zo moeilijk vind maak ik het mezelf denk ik nog lastiger.
Iemand die dit ook heeft mee gemaakt? En misschien tips heeft voor mij om hier wat beter mee om te kunnen gaan? Ik ben zo bang dat ik deze angst de hele zwangerschap laat overheersen en dat wil ik absoluut niet!
Sorry voor het lange verhaal!!