Zwanger willen worden sinds oktober 2007 maar positief blijven!!!

Hoi hoi,
Hier ben ik ook met mijn verhaal. Wij zijn in december 2007 gestopt met de pil. Sinds die tijd zijn er 9 vriendinnen/ collega's zwanger geworden, maar ik nog niet. In oktober 2008 hebben we via de huisarts een spermatest laten doen, bleek totaal niet goed te zijn. De doorverwijzing naar de gyneacoloog was zo gemaakt, maar we hebben tot begin januari moeten wachten tot er plaats was. In middels is deze maand een start gemaakt met alle onderzoeken bij mij (gelukkig lijkt tot nu toe alles goed) en moet ik vrijdag as alleen nog een tweede keer bloed laten prikken. Mijn vriend heeft een uitgebreid zaadonderzoek gekregen. Op 16 februari krijgen we alle uitslagen en ..... Aan de ene kant wil ik graag weten hoe we er voor staan, maar aan de andere kant ben ik bang dat dat ene stukje hoop wat ik nog heb dan helemaal de grond in geboord wordt. Het is dus erg spannend allemaal. Ik vind het ook erg moeilijk om te accepteren dat het niet zo makkelijk gaat. Maar ja, er is helaas geen keus.
Groetjes, Marolee
 
Hoi dames, ook ik kan me hier aanmelden! Ook gestopt met de pil in sep 07 en er voor het eerst voor gegaan in okt 07.
In november 2008 was het bij ons dan eindelijk zo ver, maar een maand later werd ons geluk op enkele seconden al groot verdriet... Het bleek om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te gaan. 19 dec dus onder het mes gemoeten om het vruchtje te laten weghalen en om een curettage te onder gaan.
Ben 2 weken geleden trug voor het eerst ongesteld geworden sinds de operatie en verwacht een van de komende dagen mn ei, dus we kunnen er nu opnieuw volledig voor gaan! Maar desondanks ik nu weet dus dat ik perfect op natuurlijke wijze zwanger kan worden, heb ik echt schrik opdat het de volgende keer trug zou mislopen...

Aan iedereen hier: véél succes en dat jullie ook snel zwanger mogen zijn!

Veel liefs
Babeken
 
Hoi, ik wil graag meekletsen in dit forum.

Wij zijn in sep 2007 gestopt met de pil, in nov 2008 naar de huisarts geweest omdat het niet lukt. Daar te horen gekregen dat het sperma van manlief niet goed is, te weinig beweegelijke zaadcellen. Doorgestuurd naar de uroloog, Gelukkig bleek er nog enige hoop volgens hem. Na een anti-bioticakuur is er verbetering. Nu mag manlief nog ontstekkingsremmers slikken tot het gelukt is. Als het over 3 maanden niet gelukt is moet ik alsnog voor verder onderzoek. Aan de hand van temperatuurlijsten en ovulatietesten weten we wel dat ik een eisprong heb.

Maar ik heb er nog een probleempje naast, misschien kunnen jullie me tips geven hoe hiermee om te gaan.

Op het moment dat we besloten om naar de dokter te gaan en het aan mijn schoonouders te vertellen (mij ouders wisten het al wat eerder) kregen we het bericht dat mijn zwager en schoonzus wel zwanger waren, binnen een half jaar.
Het is dus ook erg dubbel.
Dus dat is een hele harde klap geweest voor mij, zeker omdat ze heel hard beweerde nog geen kinderen te willen.
Ze waren toen ongeveer 2 jaar bij elkaar, dus had het ook niet helemaal verwacht.

De hele familie had alle ogen op ons gericht, omdat wij in 2007 getrouwd zijn, dus werd het van ons verwacht.

Maar ik kan dus niet met de zwangerschap van hun omgaan, ik kan er niet naar vragen hoe het gaat en het liefste zie ik ze ook niet.
Over 2 weken hebben we een verjaardag van mijn schoonvader en dan hebben hun net een pretecho gehad die ze willen laten zien. Ik zie het dus niet zitten om daarheen te gaan. Maar ik voel me ook schuldig als ik er niet heen ga.

Herkennen jullie zulke gevoelens en hoe gaan jullie hiermee om?

 
Hoi Zonnetje,

Ik herken jou verhaal ook helemaal, en snap je gevoelens over de zwangerschap van je schoonzus. Ik heb dat met me beste vriendin wij zijn al ruim 2,5 jaar bezig en mijn vriendin stopt in augustus met de pil en is in september zwanger en die wou er eigenlijk ook nog niet aan beginnen in eerste instantie. Dus nu kijk ik ook tegen een mooi buikje aan van me vriendin. Ik ben echt super blij voor haar en probeer overal in mee te gaan en te lachen en blij   voor haar te zijn. Maar makkelijk is het niet.

Ik heb voor mezelf voorgenomen dat mijn roze wolk ook nog wel komt omdat het bij ons nu even   niet meezit misgun ik het een ander niet. Maar makkelijk is het zeker niet want je kan niet een knop omzetten dat je gevoelens uit zijn.

Ik geloof dat de topic opener naar een andere forum is gegaan speciaal voor meiden die er langer over doen om zwanger te worden wellicht kunnen we beter daarheen verhuizen en zo elkaar steunen.

Mag ik vragen hoe ze nu verder gaan behandelen?

groetjes
Patricia
 
Hoi Zonnetje en Patricia,
Mijn zus is deze zomer ook zwanger geraakt van hun tweede kindje. Ik was wel blij voor haar, maar kon en kan nu niet zo betrokken zijn als bij haar eerste. Ik heb ook na de eerste uitslag van het zaadonderzoek even een ruime maand geen contact met haar gehad. Gewoon omdat ik het even te moeilijk met mezelf had. Nu heb ik haar wel verteld dat het bij ons niet zo loopt als we hoopten, zodat ze begrijpt waarom ik niet sta te springen om dagelijks verhalen te horen of dat ik geen zin heb om mee te shoppen als ik mijn dag niet heb. Dat lucht wel op.
Bij anderen die het niet van ons weten, is het inderdaad lachen, meeleven en vrolijk zijn naar buiten toe.
Ik geloop heus wel dat ik een keer zwanger zal zijn, maar dat wachten is zo vervelend. Hoezo ongeduldig :)
Groetjes, Marolee
 
Hoi Patricia,

Natuurlijk mag je weten   hoe ze het gaan behandelen.
Bij de huisarts kregen we te horen dat het zaad slecht was en alleen iui waarschijnlijk mogelijk was. Toen was ik toch wel even geschrokken dat het zo erg was. Zeker omdat we thuis een mannelijke vruchtbaarheidstest hadden gedaan met een positieve uitslag.

2 weken later bij de uroloog een afspraak, die begon dus een verhaal over onstekingen.
Manlief heeft toen 2 weken aan de anti-biotica gezeten 2x daags een aan de xatral. Dit is om de blaas te onspannen zodat hij meer gaat plassen. Want hij ging te weinig naar het toilet en daardoor waarschijnlijk de ontsteking.

Een maand later weer terug naar de uroloog, prostaat bleek gelukkig goed te zijn en plassen ging ook beter. Maar het laatste restje van de ontstekking zaten er nog. Dit gaat nooit meer over. Het lichaam heeft anti-stoffen aangemaakt tegen die onsteking en die blijven levenslang zitten. Dus we hebben ontstekingsremmers gekregen om de ontsteking te onderdrukken. Deze moeten mijn man blijven gebruiken totdat ik een maand overtijd ben. (mag wel eerder testen dan). En bij een 2e moeten we weer aan de medicijnen.
Daarbij een vrij-advies gekregen over welke dagen het beste zijn om te klussen. Maar die waren al bekend bij ons. Ben ook bezig met ovulatietesten, zodat ik weet wanneer die is. Heb soms een afwijking van een paar dagen.

En als het over 3 maanden niet gelukt is om zwanger te worden dan moet ik naar de gyneaceloog toe voor verder onderzoek. Want dat is nog niet gebeurd. Ik heb een eisprong, dat was duidelijk.
Dus even afwachten, want nu gaan de 3 maanden is. Afgelopen halve maand telde niet mee.

groetjes zonnetje
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan