Zwanger worden, hoe nu verder

Doperwt

New member
Hi allemaal

Ik zit momenteel echt even met mijn handen in het haar en weet niet waar ik goed aan doe. Ik zal proberen in het kort onze situatie uit te leggen.

In 2019 zijn we ouders geworden van een zoon (via natuurlijke weg zwanger na 10 maanden proberen). Ongeveer 2 maanden na zijn geboorte kwamen wij erachter dat hij een erfelijke aandoening heeft welke hij van mij heeft "gekregen" en bij elke zwangerschap is er 50% kans dat het kindje is aangedaan. Deze aandoening heb ik zelf dus ook en is over het algemeen wel prima mee te leven. Sommige kinderen hebben met name het eerste jaar wat voedingsproblematiek en je ziet soms een wat vertraagde ontwikkeling of meer moeite met leren.

We besloten een icsi/pgt (embryoselectie) traject in te stappen. In 3 jaar heb ik 4x een icsi traject doorlopen, waarbij mijn lijf steeds anders reageerd op de hormonen. De eerste ronde 10 eitjes 4 embryo's kunnen testen, 2 gezond beide de dooi niet overleefd. De tweede ronde 20 eitjes, 6 kunnen testen 4 niet conclusief 1 gezond en teruggeplaatst maar niet blijven zitten. Derde ronde 2 eitjes niks kunnen testen. Vierde ronde 5 eitjes 1 kunnen testen maar aangedaan.

Aangezien we de ivf niet meer vergoed kregen besloten we er op de natuurlijke weg voor te gaan en was ik meteen zwanger. We deden een vlokkentest met 12 weken en ons kindje bleek aangedaan. Na zoveel jaar de wens en met onze zoon die het verder gewoon prima doet, besloten we de zwangerschap voort te zetten. Dit kindje zou ons gezin compleet maken. Helaas traden er complicaties op richting het eind van de zwangerschap. Deze passen bij de aandoening die wij hebben echter zeer zelden zijn ze zo ernstig. Helaas werd onze dochter hierdoor stil geboren.

De wens voor nog een kindje was er niet minder om en al gauw wilden we er opnieuw voor gaan, ondanks het enorme verdriet en gemis. We kwamen erachter dat ik wederom recht heb op vergoeding voor ivf, en ondanks dat ik er weinig vertrouwen in had besloten we er toch nog 1x voor te gaan.

Afgelopen maand zat ik dus weer vol in de hormonen en alles zag er goed uit. Tot de laatste echo waarbij de punctie gepland zou worden. Ik bleek 22 follikels te hebben en mijn oestradiol was torenhoog met een gigantisch risico op overstimulatie. De punctie werd afgeblazen..

Nu zit ik enorm in dubio wat te doen. Ik heb steeds gezegd dat ik het nog maar 1 keer ging proberen via ivf en de teleurstelling dat ik nu alles voor niks heb gedaan is enorm. De wens voor een kindje is zo groot en ik wil het liefst natuurlijk een gezond kindje. Echter worden embryo's alleen getest op de aandoening die ik doorgeef (en bijvoorbeeld niet op down etc).

Ik vrees er echt voor dat nog een ronde ivf wederom niks zal opleveren en het voelt zo als tijdverspilling omdat het wachten overal op ook zo lang duurt.
Echter, als ik op de natuurlijke weg zwanger word staan we ook voor een moeilijke tijd. Allereerst de angst dat we weer een kindje verliezen, ook al is die kans niet heel erg groot. De keuze of we een vlokkentest gaan doen of niet. Alle extra controles etc (alle betrokken zorgverleners denken hierin wel enorm met ons mee en zullen voor ons klaarstaan om ons hier zo goed mogelijk in te begeleiden)

Dank als je alles hebt gelezen, het schrijven ervan zorgt al voor het gevoel dat ik mijn hart een beetje kan luchten..
 
Als ik het zo lees, is een eigen kindje krijgen wel enorm belangrijk voor je.
Hoe belangrijk is het, dat het van jouw is?

Als dat minder belangrijk is:
De adoptie stop is inmiddels weer opgeheven. Een iets toegankelijkere optie is pleegzorg.

Als het wel heel erg belangrijk is, zou ik geneigd zijn te zeggen, kies voor de natuurlijke weg. Maar ik kan me voorstellen dat het idee dat je mogelijk nogmaals zo laat in de zwangerschap de baby verliest, ook echt verschrikkelijk is.

Veel sterkte, wat je ook kiest.
 
Als ik het zo lees, is een eigen kindje krijgen wel enorm belangrijk voor je.
Hoe belangrijk is het, dat het van jouw is?

Als dat minder belangrijk is:
De adoptie stop is inmiddels weer opgeheven. Een iets toegankelijkere optie is pleegzorg.

Als het wel heel erg belangrijk is, zou ik geneigd zijn te zeggen, kies voor de natuurlijke weg. Maar ik kan me voorstellen dat het idee dat je mogelijk nogmaals zo laat in de zwangerschap de baby verliest, ook echt verschrikkelijk is.

Veel sterkte, wat je ook kiest.
Bedankt voor je reactie. Voor ons is het inderdaad belangrijk dat het kindje van ons zelf is.

Ik neig zelf inderdaad ook naar de natuurlijke weg, maar die geeft een hoop angst. Zeker ook om nogmaals een kindje te verliezen
 
Hey, ik las je bericht. Ik herken onze situatie een beetje in die van jullie..
In 2020 kind met spierziekte gekregen en is daar aan overleden (voordat hij een jaar oud was). Bij ons is de kans op een ziek kind 25%. Vervolgens via natuurlijke weg (vlokkentest laten uitvoeren) een gezond kind gekregen. De wens voor nog een broertje/zusje voor ons gezonde kind was/is heel groot. Weer zwanger geraakt via natuurlijke weg (vlokkentest laten uitvoeren) kind gezond (geen spierziekte aanwezig) maar na ruim 20 weken zwangerschap bleef het stil op de echo.. uitgebreid onderzoek laten doen, uitslag stomme pech, een gezond kind maar toch is het hartje gestopt met kloppen in de zwangerschap. Vervolgens nogmaals zwanger geraakt via de natuurlijke weg, dit keer foute uitslag van de vlokkentest gekregen.. we hebben besloten de zwangerschap af te breken aangezien de levensverwachting van de spierziekte maximaal 2 jaar is. Ik herken wat je beschrijft de wens wordt alleen maar groter. Het is lastig om dat in te denken voor mensen die het niet hebben meegemaakt. Wij hebben voor de natuurlijke weg gekozen omdat wij bij een PGT traject 95% kans hebben op een gezond kind en via de natuurlijk weg 75%. Na de 20 weken is de kans 1% dat je zwangerschap misloopt.. ook daar hebben we bij gehoord dus dan vind ik 5% heel veel voor zo’n heel traject wat heel lang kan duren en veel onrust/spanning/stress(momenten) met zich meebrengt. De natuurlijke weg levert ook spanning etc op maar met 11 weken kan de vlokkentest worden uitgevoerd en vaak is dan voor de 14 weken de uitslag bekend. Qua termijn voelt dat voor ons als minder lang spanning dan een heel traject. In een traject heb je tussentijds zoveel momenten waarop alles mee moet zitten.. wij vinden de wachttijd voor PGT ook erg lang, in die wachttijd zou je als het mee zit (hopelijk is het niet nodig en heb je gelijk een goede uitslag) meerdere keren natuurlijk zwanger kunnen worden. Ik vond een zwangerschapsafbreking heftig, maar veel minder heftig dan je kind zien lijden en doodgaan na een voldragen zwangerschap/geboorte. Het is een persoonlijke keuze, ik hoop dat fijne mensen om je/jullie heen hebt. Misschien is er tussen het plaatsen van dit artikel en mijn reactie wel iets bij jullie aan de situatie veranderd, ik hoop het van harte voor jullie
 
Terug
Bovenaan