Slapen

[fnBcucKPaqp2xUzh]

Hi allemaal!

Hier een mama, ten einde raad!

Onze dochter (2 jaar en 3 maanden oud) heeft eigenlijk altijd slecht geslapen. Redenen waren: reflux en koemelk intolerantie toen ze jonger was en op dit moment hebben we al een hele poos geen flauw idee. Niks helpt, we hebben echt alles al geprobeerd! Slaapcoachen, natuurlijke drankjes en melatonine, osteopaat, groot bed, klein bed, andere kamer, laten huilen, wel troosten etc en ga zo nog maar even door. Het is echt zielig want ze moet soms gewoon overgeven van het huilen (of paniek?)

Haal neus en keelamandelen zijn al verwijderd en ze heeft buisjes.

Naast mij slapen is de enige manier waardoor we allemaal een beetje slaap krijgen.

De middagslaapjes gingen altijd erg goed, ze sliep gewoon zelfstandig in en werd na een tijdje weer wakker en haalde ik haar uit bed. Ook dit lijkt voorbij te zijn, de hele week wil ze in de middag niet slapen.

Herkent iemand dit?

 

[DaisyPoppy]

Werkt het voor jou als ze naast je slaapt? Als jij het niet zo erg vindt zou ik haar voorlopig lekker even naast jou laten slapen zodat haar zenuwstelsel weer tot rust kan komen. Ook voor de middag. Na een paar weken kun je misschien opstaan zodra ze even slaapt. Veel sterkte.

 

[fnBcucKPaqp2xUzh]

Werkt het voor jou als ze naast je slaapt? Als jij het niet zo erg vindt zou ik haar voorlopig lekker even naast jou laten slapen zodat haar zenuwstelsel weer tot rust kan komen. Ook voor de middag. Na een paar weken kun je misschien opstaan zodra ze even slaapt. Veel sterkte.

Dankje voor je reactie! Opzich is het prima als ze naast mij slaapt, alleen is dit niet altijd top voor je relatie! Mijn man slaapt apart, al heel lang.

Daarnaast wil ik zelf niet altijd om 19:00+- in bed liggen en ook soms wat tijd voor mijzelf hebben of met mijn man. Die balans is er nu totaal niet waardoor we onszelf en onze relatie eigenlijk een beetje verwaarlozen.. ze kan ook nooit logeren ergens (opzich ook niet erg hoor), maar dat betekent ook dat vooral ik altijd aan huis gebonden ben.

 

[Quata]

Bij overgeven van het huilen, is het dus niet het soort huiltje waarmee een kind zichzelf in slaap huilt. Dat huiltje klinkt veel rustiger en zeker niet als paniek.

Doe vooral wat wel werkt, een goede nachtrust is veel belangrijker dan de weg ernaartoe.
Zoals hierboven genoemd, weggaan wanneer ze diep genoeg slaapt, kan je mogelijk wat tijd voor jezelf bieden. Of zelf vroeger opstaan 's ochtends, dan heb je dan de tijd die je 's avonds mist met je partner.

Verder kan het soms helpen zelf afwezig te zijn bij bedtijd. Misschien dat als jij gewoon helemaal niet in de buurt bent, er wel opeens braaf naar bed gegaan wordt, wanneer papa het kind in bed legt.

 

[fh394Eu7ukYJ38FL]

Hoi mama,

Oef dat lijkt me zwaar! Ik snap dat je na ruim 2 jaar weer wat meer tijd/ruimte in je avond wil voor jezelf of met je partner. Je moet zelf ook nog een beetje overeind blijven.

Ik hoor in mijn omgeving genoeg dat kinderen nog niet zelfstandig slapen of doorslapen. Onze middelste van 3 slaapt inmiddels wel in eigen bed, maar valt ook niet zelfstandig in slaap. Wellicht een geruststelling dat je zeker niet de enige bent!

Vergeet ook niet dat ze 2 is en haar eigen willetje aan het ontdekken is. Voor veel kinderen betekent dat een periode van slechter slapen, niet willen slapen etc. Wellicht dat ze daarom niet meer wil slapen in de middag.

Brengt je partner haar ook wel eens naar bed? Hoe gaat dat dan?

Merk je verschil in het naar bed gaan op drukke/volle dagen of rustigere dagen? Wellicht is ze overprikkeld van de dag en kan dan moeilijk tot rust komen zonder jou. Hier speelt dat zeker een rol en het helpt om de dag echt stap voor stap af te bouwen (we eten soms al om 5 uur zodat we daarna rustig kunnen badderen, voorlezen en knuffelen en hij ook echt rond 7 slaapt).

Eigenlijk helpt bij ons toch het consequent zijn en blijven, zodat er voorspelbaarheid is. Het duurt echt lang voordat een nieuw patroon is ingeslepen. Verwacht niet dat het met 1-2 weken lukt, maar zeker 8-10 weken consequent blijven.

Overigens is het voor ons geen belemmering om onze peuter uit logeren te brengen. Oma brengt hem met liefde naar bed en blijft er gezellig bij. Dan hebben wij een avondje samen en zij vindt het alleen maar leuk. Wellicht zit die belemmering meer in jouw hoofd dan dat die er echt is?

Hopelijk heb je iets aan mijn reactie. Succes en sterkte! Weet dat ook dit weer voorbij gaat.