Hoi allemaal,
Ik ben nieuw hier en hoop wat herkenning te vinden.
Een paar dagen geleden is mijn zoon van 20 voor zijn studie naar het buitenland vertrokken. Ik gun hem dit avontuur van harte en ben ontzettend trots op hem. Tegelijkertijd merk ik dat zijn vertrek me veel meer raakt dan ik had verwacht.
Ik woon alleen en ineens is het huis heel stil. Ik had allemaal plannen voor deze nieuwe fase: gezonder leven, meer sporten, het huis en de tuin aanpakken. Maar eerlijk gezegd kom ik nergens toe. Ik mis hem vooral als persoon. Hij is degene met wie ik het meeste lach en het voelt alsof er een stuk gezelligheid uit mijn leven is verdwenen.
Wat ik lastig vind, is dat mijn omgeving het niet echt lijkt te begrijpen. Ik krijg vooral reacties als: “Nu heb je eindelijk tijd voor jezelf.” Maar zo voelt het helemaal niet.
Zijn er hier ouders – misschien ook alleenstaande ouders – die dit herkennen? Hoe waren die eerste weken voor jullie? En werd het na verloop van tijd echt makkelijker?
Alvast bedankt voor het lezen. Het zou fijn zijn om ervaringen uit te wisselen met mensen die weten hoe dit voelt.
