Mama met burnout, zoekt lotgenoot

[Anoniem]

Beste gebruiker 951,
Het schijnt dat een postnatale depressie vaker voorkomt bij nieuwe papas als de moeder ook een depressie oid heeft. Dat lijkt me extra lastig, als je het alletwee moeilijk hebt. Kan de gemeente misschien 1 dag (of 2 halve) vergoeding voor opvang geven, zodat jullie tot rust kunnen komen en aan jezelf kunt werken?  Of misschien toch een opa of oma die regelmatig op wil passen? Soms lijkt een huishoudster me ook fijn, maar ik zou het ook lastig vinden als die door mijn rotzooi moet... heel veel sterkte!

 

[Duplo]

Wat aan de late kant, maar beter laat dan nooit.
Vorig jaar heb ik heel dicht tegen een burnout aan gezeten. Twee keer van baan gewisseld en twee keer verhuisd in korte tijd, kindje gekregen en wat slecht nieuws verwerkt: veel te veel allemaal bij elkaar. Ik merkte dat het de verkeerde kant op ging en trok bij de arbodienst aan de bel. De arts stelde voor om een aantal gesprekken te voeren met de bedrijfsmaatschappelijk werkster. Dat is een beetje vergelijkbaar met praktijk ondersteuning bij de huisarts.
Het traject heeft mij heel erg geholpen. In de tussentijd had ik ook heel erg geluk met mijn omgeving; veel hulp van familie en vrienden en ik ben in November een paar dagen alleen er tussenuit gegaan om tot rust te komen.
Ik heb in de tussentijd wel gewerkt (32 uur per week) en had ook niet de behoefte om dat niet te doen; het was vooral de disbalans in de privé sfeer wat veel te veel energie kostte en geen energie opleverde. Werken vond ik wel prima; ik doe kantoorwerk dus ik kon lekker werken en had heerlijk eens de tijd voor een cappuccino of lekkere lunch in de pauze. Dat voelde veel minder belastend dan thuis alle ballen hooghouden.
Het was een lange weg en niet makkelijk maar stukje bij beetje ging het steeds beter. Ik kan nog niet zeggen dat ik helemaal beter ben maar er is zeker weten veel meer rust en energie, daarnaast is mijn zoon nu 1,5 wat ik persoonlijk veel minder pittig vind dan een baby. Daardoor heb ik er met hem ook steeds meer echt plezier in en dat was alle moeite waard ❤️.

 

[fI6DDItp8pX9FQ0A]

Ik heb een burnout. Ik doe alles al 7 maanden alleen omdat de pappa depressief is en snel overprikkeld is. Hij is er nog nooit uit gegaan snachts of een luier verschoont. Dit resulteert bij mij in een kort lontje labiel in emotie sta op instorten en doodmoe. Het is dat ik zoveel van mijn zoon houd maar het tis toch echt overleven.

Hi, hoe gaat het nu 2 jaar later?
Ik denk dat ik een parentale butnout heb

 

[Jetske-OvN]

Hi, hoe gaat het nu 2 jaar later?
Ik denk dat ik een parentale butnout heb

Beste F, wat goed van je dat je dit hier benoemd. Ik help je graag verder. Het leven als ouder is ontzettend druk en ook soms écht zwaar. Het ouderschap kan ontzettend intens zijn. Bij mijzelf ervaar ik vaak de gedachte dat ik nooit écht even een moment voor mijzelf heb en ik dat ontzettend mis. Ook mis ook de quality time met mijn vriendinnen en man die ik voordat ik kinderen had veel meer had. Wil je misschien delen waarom je denkt dat je een parentale burn-out hebt? Wat zijn de dingen die je opvallen of waar je mee worstelt? Mogelijk kunnen wij je hier dan verder helpen, al is het met support. Want wanneer je denkt een parentale burn out te hebben raad ik je toch ook écht aan dit met de huisarts te bespreken.

Ik heb ook even voor je gekeken op oudersvannu.nl en ik heb het volgende gevonden parentele burn-out is een specifieke vorm van burn-out die ontstaat door de druk van het ouderschap. Het kan zich uiten in emotionele uitputting, moeite om empathie te tonen naar je kinderen, en het gevoel dat je faalt als ouder. Vaak komt het voort uit perfectionisme, een gebrek aan steun, en het gevoel dat je altijd "aan" moet staan.

Meer informatie kun je vinden in deze artikelen:

Nieuw fenomeen: 1 op de 10 ouders kampt met een parentale burn-out

De druk om de beste ouder te zijn neemt almaar toe. Hierdoor kampt 1 op de 10 ouders met een parentale burn-out. Dat blijkt uit onderzoek van de Franse universiteit UCL.

www.oudersvannu.nl

Ken jezelf: dit is hoe je een parental burn-out kunt voorkomen

Wat nou als je er voor lange tijd doorheen zit en helemáál niet meer kunt genieten van je kind? Trek dan aan de bel, want de kans is aanwezig dat je in een parental burn-out zit.

www.oudersvannu.nl

Meer rust met mindful ouderschap: tips en tricks van een expert

Mindfulness lijkt ver van het ouderschap af te staan. Toch kan het heel simpel zijn en nog belangrijker: het geeft je rust en plezier.

www.oudersvannu.nl

dit artikel is medisch beooredeeld door trainer mindfull ouderschap Madeline Dijckmeester

Persoonlijk verhaal

Nora had een parental burn-out: ‘Het constante zorgen, altijd aanstaan. Dat vond ik zó stressvol’

'Je kunt best een paar maanden niet werken, maar aan je kinderen kun je je echt niet onttrekken'

www.oudersvannu.nl

Heel veel succes en lees jij dit nu en herken jij jezelf in dit verhaal? Deel dan hier jouw ervaringen en mogelijk tips & tricks. Het is een kleine moeite met een grote (positieve) impact. Zo helpen we elkaar een stapje verder <3

-Jetske

 

[frlUGUQbm50SBa4t]

Ik vond dit forum in een impulsieve zoektocht naar lotgenoten. Ik voelde al jaren dat ik niet de job deed die ik eigenlijk echt wou, maar door kinderen te krijgen, merkte ik dat ik echt geen energie meer had om mijn werk uit te voeren. Ik werkte als leraar op een middelbare school (Vlaanderen) en ik had echt supertoffe collega's, maar ik moest mij de meeste ochtenden naar school slepen omdat ik zo opkeek tegen lesgeven. Ik ben normaal gezien iemand die veel op zich neemt, ik ben geëngageerd en heb veel interesses.

Momenteel is dit echter helemaal niet zo. Ik heb een masterdiploma in taal- en letterkunde, meer dan 10 jaar ervaring in onderwijs en veel vrienden en vriendinnen, maar toch voel ik me mislukt en eenzaam.

Ik heb afgelopen schooljaar een paar maanden thuis gezeten in ziekteverlof en dat ging redelijk omdat ik de tijd mocht nemen om dingen te doen die ik leuk vond en om uit te rusten. Ik had een aantal opties om vanaf september in een andere functie terecht te komen, dus ik heb een speciaal verlofstelsel aangevraagd op het werk om een andere job uit te proberen, maar die jobopties zijn allemaal niet doorgegaan.

Momenteel leef ik in angst. Ik ben niet meer in ziekteverlof, ik heb geen uitkering (ook geen recht op uitkering) en ik ben zo bang dat ik geen job zal vinden die ik leuk vind. Ik weet eerlijk gezegd ook niet goed wat ik leuk vind. Ik heb een aantal voorwaarden voor een nieuwe job waarmee ik denk dat ik meer balans kan creëren thuis (halftijds, dichtbij huis), maar ik vind het zo moeilijk om een vacature te vinden die hierbij aansluit.

Ik ben constant opgejaagd, bang, verdrietig, doodongelukkig. Ik heb geen focus, ik kan alleen maar denken 'wat als, ja maar, het komt niet goed, hoe kom ik hieruit, ga ik vannacht wel kunnen slapen, waarom voel ik mij zo ongelukkig, hoe word ik weer gelukkig, wie kan mij helpen, waar is het antwoord, ...' Het is net alsof de effecten van de burnout zich nu pas laten zien, enkele maanden later. En net nu ik nood heb aan veel begeleiding, valt dit een beetje weg omdat ik geen ziektestatuut meer heb.

Wie kan mij wat perspectief bieden? Wie herkent zich in mijn verhaal? Is somebody out there?