Je hebt er niet altijd keuze in. Als je je werk echt niet meer trekt, zelfs gedeeltelijk, of vanwege complicaties ofzo, beland je in de ziektewet en dan gaat het sowieso 6 weken vooraf in.
Mijn insteek was dat ik geen baby van 10 weekjes oud naar de opvang wilde brengen. Dat had me echt verschrikkelijk geleken. Dus ondanks dat ik een zware zwangerschap met complicaties had, heb ik alles op alles gezet om die 36 weken te halen. Gelukkig had ik een baas die heel flexibel is. Ik kon de laatste twee maanden thuis werken (op belangrijke meetings na die ik niet zoveel heb, maar zo praat je even bij met collegas). En thuis kon ik flexibel mijn 24 uren over de week verspreiden, wat makkelijk ging want het was mijn eerste. Toch heb ik bij week 35 precies aan de rem getrokken. Dat heb ik opgelost door nog 3 dagen vakantie te boeken.
Verder was de silver lining van dat mijn dochter bij 35 weken en een beetje kwam dat ik dus mijn volledige 16 weken verlof, plus 2 weken vakantie, thuis was. Daarna mijn man nog twee weken, waardoor ik redelijk stressloos mijn werk weer kon opstarten. Ze ging pas met 4 maanden naar de opvang daardoor. En nu weet ik hoe ons babietje van 10 weken was. Ik ben heel blij dat ze niet toen al naar de opvang hoefde. Ze huilde zoveel en wilde nergens anders dan op mij slapen. Ik had me dan totaal niet prettig gevoeld. En zelf was ik er ook niet na 10 weken alweer aan toe.
Nu weer zwanger en ik ga het weer zo oplossen denk ik. Minus de vroeggeboorte hopelijk 😛